«Υπάρχει πάντοτε ένας στίχος που στέκεται όρθιος»

«ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
ΑΞΙΩΝΕΙ ΜΙΑ
ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΙ
ΡΙΖΙΚΗ ΣΧΕΣΗ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ,
ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΘΑ
ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ
ΚΑΝΕΙΣ
ΑΠΡΟΫΠΟΘΕΤΑ,
ΕΙΤΕ ΘΑ ΤΗΝ
ΑΠΟΡΡΙΨΕΙ ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΕΛΕΥ
ΘΕΡΑΚΗΣ
Γενέτειρα: Αθήνα. Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει ελληνική και ευρωπαϊκή λογοτεχνία στην Αθήνα, το Εδιμβούργο και τη Θεσσαλονίκη, όπου εκπονεί τη διδακτορική διατριβή του στον τομέα της Συγκριτικής Γραμματολογίας με θέμα την ποιητική του Παπατσώνη και τη σχέση της με την αντίστοιχη των Χαίλντερλιν, Κλωντέλ και Έλιοτ. Έχει εργαστεί ως επιμελητής εκδόσεων στην «Ερατώ». Διδάσκει ελληνική λογοτεχνία στη σχολή θεάτρου «Μοντέρνοι Καιροί». Εκλεκτικές συγγένειες: Πρώτη επαφή με την ποίηση μέσω των γραπτών της ποιήτριας μητέρας του που τυπώθηκαν σε ιδιωτική έκδοση το 1975. Στην ποίησή του διακρίνει κανείς έναν διαρκή και κριτικό διάλογο με το έργο των Παπατσώνη, Καρυωτάκη, Εγγονόπουλου, Καρούζου και του Λεοντάρη (για τον οποίον έχει γράψει και εκτενές δοκίμιο), καθώς και ξένων ποιητών, κυρίως Γερμανών (Χαίλντερλιν, Ρίλκε, Τσέλαν) και Ρώσων (Αχμάτοβα, Παστερνάκ κ.ά.). Τον έλκει ιδιαίτερα η παραδοσιακή ποίηση του έμμετρου στίχου (Παλαμάς, Σικελιανός) και γι΄ αυτό επιλέγει να γράφει και σονέτα και ομοιοκατάληκτες συνθέσεις, σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει και να ανατροφοδοτήσει την παράδοση του ελεύθερου στίχου.

Μεταφράζει: Γκορ Βιντάλ, ντάλ, Μεσσίας (Εκδ. του Εικοστού Πρώτου, 2006), Νοβάλις, Ημερολόγια(«Ερατώ», 2007) και Κ. Μπρεντάνο, Η ιστορία του γενναίου Κάσπερλ και της όμορφης Άννερλ («Ερατώ», 2007). Κριτική ετυμηγο ρία: Η ποίησή του φανερώνει γερή ποιητική κράση, άρτια συγκρότηση και πηγαίο ταλέντο. Θέμα της ποίησής του είναι η μοίρα του ανθρώπου σ΄ έναν κόσμο ξένο, από τον οποίο ο Θεός έχει πλέον αποχωρήσει, αφήνοντας όμως πίσω του «την πυρκαγιά της παρουσίας του». Με τα στηρίγματα που του προσφέρουν φιλόσοφοι όπως ο Πασκάλ, ο Λεβινάς, ο Ρικέρ αλλά και οι πατέρες της Εκκλησίας (Αυγουστίνος, Ιωάννης της Κλίμακος, Ιωάννης του Σταυρού, Γρηγόριος ο Θεολόγος κ.ά.) ο Ελευθεράκης στοχάζεται το δράμα της ύπαρξης και την εμπλοκή του ατόμου στον δαιδαλώδη, παράλογο ιστό της Ιστορίας. Η ρυθμική του αγωγή, αλλά και η λυρική του ιδιοσυγκρασία, τον κάνουν να γράφει έναν στίχο πυκνό που σπάνια χαλαρώνει, αλλά γνωρίζει πού σταματά η ευφράδεια των λέξεων και πού αρχίζει η γνώση της σιωπής.

Βιβλιογραφία: Το καθαυτό χειρόγραφο («Γαβριηλίδης» 2001), Προσωρινή μετάθεση («Γαβριηλίδης», 2004), Ρέκβιεμ για ένα φίλο («Ερατώ», 2005), Η στέππα, («Νεφέλη», 2006)

Στίχοι: « Υπάρχει πάντοτε ένας στίχος που στέκεται όρθιος στον λυσσασμένο άνεμο της Ιστορίας »