ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ο Καραγιάννης καταφέρνει να ξεφύγει από τον στεγνό ακαδημαϊκό λόγο, ή μάλλον να τον χρησιμοποιήσει και να τον αρδεύσει στην έκφραση ενός λόγου ιδιαίτερα προσωπικού. Το βιβλίο αυτοσυστήνεται ως μεταδομιστική ακαδημαϊκή μελέτη και τηρεί τους τύπους της, αλλά ταυτόχρονα σε καλεί να το διαβάσεις και σαν μυθιστόρημα μαθητείας. Είναι η αφήγηση ενός ομοφυλόφιλου Κύπριου διανοουμένου που καταφέρνει να υπερβεί την κοινωνική καταπίεση, τα στερεότυπα ανδρισμού και τα εθνικά συμπλέγματα, με μέσο τον μπάσταρδο και υποτιμημένο χορό που μαθαίνει τελικά να χορεύει (το βιβλίο τελειώνει με την περιγραφή των δικών του παραστάσεων και ο αναγνώστης υποθέτει ότι το ωραίο ανδρικό σώμα με τη στολή χορού της κοιλιάς στο εξώφυλλο, μπορεί και να είναι του ίδιου του Καραγιάννη). Η κριτική ανάλυση, πείθει ο συγγραφέας, δεν μπορεί παρά να ξεκινά από το προσωπικό και το προσωπικό δεν μπορεί παρά να είναι και πολιτικό. Ο χορός της κοιλιάς δεν είναι το πρόσχημα αλλά το όχημα για να αναλυθούν οι πολιτιστικές και πολιτικές αγκυλώσεις που φέρνει το φάντασμα της αυθεντικότητας και της καθαρότητας όταν έρχεται να σβήσει το άνισο, το ρευστό και το πολυπολιτισμικό. Έτσι, μια μελέτη για τον χορό εξελίσσεται σε δριμεία κριτική της ιδεολογίας της ελληνικότητας, του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτή στην Κύπρο και της καταπίεσης που υφίστανται οι ατομικότητες όταν υποβάλλονται στα εθνοκανονικά πρότυπα.