Τα χτιστά σπιτάκια

Σ΄αυτή την ετεροτοπία, η σκέψη αγκιστρώνεται στην παιδική ηλικία και στη συνοικία της Βαγγελίστρας στην Θεσσαλονίκη, όπου «ένας χωματένιος δρόμος χώριζε την κουζίνα μας από τα μνήματα». Είχε πάει πολλές φορές «στα χτιστά σπιτάκια», τους νεκροθαλάμους. Και σαν να παρατηρεί ο συγγραφέας με τα παιδικά του μάτια τον ώριμο εαυτό του, ζωντανό- νεκρό στο κελί- νεκροθάλαμο: «Χαμηλό μαύρο κρεβάτι. Αντίκρυ η πόρτα μονοκόμματη, βαμμένη ψόφιο γκρίζο, το έβλεπες πως δεν θα ξανανοίξει» («ο τυφλός τοίχος»). «Όμως το απόδειπνο εκείνης της Κυριακής έπεσε η μπάρα, κι αργά τη νύχτα βρέθηκα στο στενόμακρο κελί με τον απέναντι τοίχο τυφλό και το ταβάνι μετέωρο, να μην μπορεί να γωνιάσει και να στεριώσει» («η άσπρη πάπια»). Όλα μετέωρα, μεταβατικά, με παρόντα μόνο το διχασμό μεταξύ του «εαυτού» του κρατούμενου και του σώματός του. Και μόνο αντέρεισμα τα φαντασιακά τοπία εκτός του «φυλακισμένου χώρου» και οι βιωματικές αξίες της παιδικής γειτονιάς, της ερωτικής μάνας, της καρτερικής γυναίκας, της αγωνίας για τα ονόματα, του συντονισμού με τις Ώρες της Μεγαλοβδομάδας «που ακούγονταν καθαρά από το τρανζίστορ του διαδρόμου» ( ρβλ. Γ. Πανούση, Η Ποιητική του Φυλακισμένο Χώρου, Εκδ. Α.Ν. Σάκκουλα, 2002)