Οι ανυπόκριτοι φίλοι

ΜΗ ΘΑΡΡΕΨΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΚΙΟΤΕΨΑ
ΑΛΛΑ ΝΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ
ΜΙΑ ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΓΙΑ
ΤΗ ΦΤΗΝΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ, ΓΙΑ
ΤΙΣ ΥΠΟΓΕΙΕΣ, ΥΠΟΥΛΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ, ΜΕ ΤΙΣ
ΜΑΥΡΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΙΕΡΟΚΡΥΦΙΩΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ,
ΑΤΑΛΑΝΤΟΙ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΛΙΠΑΡΟΙ,
ΠΑΡΑΚΟΙΜΩΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ
ΙΣΧΥΡΩΝ ΧΑΛΚΕΥΟΥΝ
Προσωπικά χρόνια τώρα έχω πάθει ανοσία, συχνά γελώ, ξεκαρδίζομαι με τα καμώματα, τους ακκισμούς, τις χαριτωμενιές, τα προσκυνήματα, τις λυσσαλέες δαγκανιάρικες επιθέσεις αδέσποτων τσακαλιών, που φορώντας σινιέ κοστουμάκια περιφέρονται στην αγορά ρητορεύοντας περδόμενοι και ρευόμενοι, διότι αυτά μονάχα ξέρουν να κάνουν, με τη διαφορά πως το πουλάνε για τέχνη, λογοτεχνία και άλλα ηχηρά παρόμοια, βρίσκοντας, φευ, και κλακαδόρους, και μουστερήδες και αφελείς αγοραστές αλλά και θεωρητικούς μόδιστρους που τους κόβουν και τους ράβουν κοστουμάκια κατά παραγγελία.

Έτσι συχνά, όπως σήμερα, είπα να αφήσω την αγορά λαού και να γυρίσω σε πρόσωπα, ναι ΠΡΟΣΩΠΑ, που με αγάπησαν και τα αγάπησα, πέρα βέβαια από την οικογένειά μου, από την οποία αντλώ δύναμη όπως ο μυθικός Ανταίος. Τα ΠΡΟΣΩΠΑ που θα τιμήσω σήμερα είναι τα σκυλιά μου, ο Ρόκκος, η Λώρη, ο Θαλής και ο Πάρης.

Τον Ρόκκο τον βρήκα κουτάβι ημερών όταν παντρεύτηκα στο σπίτι της γυναίκας μου. Στην αρχή, επιφυλακτικός, με αντιμετώπισε ως εισβολέα, ως παρείσακτο, ως παράσιτο, ως εχθρό. Στεκόταν στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας και γρύλιζε, αν τολμούσα να περάσω το κατώφλι. Δεν αργήσαμε να γίνουμε φίλοι. Ήταν ένα σκυλί τελείως ανεξάρτητο. Ζούσαμε τότε στον δρόμο πίσω από το μικρό αλσύλλιο της Σχολής Ευελπίδων, ακριβώς απέναντι από τον τότε κινηματογράφο «Αμόρε». Ο Ρόκκος αφηνόταν ελεύθερος (λίγα τα αυτοκίνητα πριν από σαράντα χρόνια, αραιοκατοικημένη η περιοχή) να σεργιανάει, όταν εμείς λείπαμε στα σχολεία μας. Όταν βαριόταν γύριζε μόνος του και περίμενε στην εξώπορτα της πολυκατοικίας κάποιον που θα άνοιγε. Έμπαινε και ανέβαινε τους ορόφους και εγκαθίστατο στο χαλάκι περιμένοντας. Αν όταν γυρίζαμε βρισκόταν στο σεργιάνι, ήξερε την ώρα και ερχόταν να μας υποδεχτεί στη στάση του λεωφορείου «Κάνιγγος- Πολύγωνο».

Όταν η «Εθνοσωτήριος… επανάστασις» μας ξαπόστειλε δυσμενώς στο Κρανίδι Ερμιονίδος, τον πήραμε μαζί μας. Ταξιδεύαμε συνήθως προς Ερμιόνη και από εκεί για Κρανίδι οδικώς με το επιβατηγό «Πορτοκαλής Ήλιος». Ο Ρόκκος, κύριος, ταξίδευε ακίνητος πατώντας τα δύο μπροστινά του πόδια το ένα στο παπούτσι μου, το άλλο στο παπούτσι της γυναίκας μου. Μια φορά που τον αφήσαμε στους γειτόνους τα Χριστούγεννα, γυρίσαμε και βρήκαμε ένα σκυλί πετσί και κόκαλο από την ασιτία και τα φαγητά των γειτόνων δίπλα του αφάγωτα. Έτσι τα Σαββατοκύριακα τον παίρναμε στην Αθήνα. Για να κερδίσουμε λίγο χρόνο ανακαλύψαμε πως ο «Πορτοκαλής Ήλιος» έφευγε την Κυριακή το βράδυ στις 12 τα μεσάνυχτα για Σπέτσες, ώστε να κάνει το πρωινό δρομολόγιο Σπέτσες- Πειραιάς στις 5. Παρακαλέσαμε τον πλοίαρχο μαζί με τον γυμνασιάρχη που ταξίδευε συνήθως μαζί μας να μας επιβιβάζει, να κοιμόμαστε, όταν φτάναμε στις Σπέτσες μέσα στο πλοίο και το πρωί να αποβιβαζόμαστε στις 6.30 στην Ερμιόνη, πρώτο λιμάνι της διαδρομής. Έτσι όταν φτάναμε στις Σπέτσες γύρω στις 3, ο καπετάνιος έσβηνε τις μηχανές και με το πλήρωμα έφευγαν αφήνοντάς μας στις θεοσκότεινες καμπίνες στο βάθος του κήτους.

Ο καημένος ο Ρόκκος τρόμαζε και χρειαζόταν συχνά να του κρατάμε στο σκοτάδι σφιχτά με το χέρι το μουσούδι για να μη γαβγίζει και μας πάρει χαμπάρι το λιμεναρχείο, διότι ο

Τα εκλιπαρούντα μάτια του αγαπημένου ζώου είναι ο μοναδικός μου εφιάλτης.
Με ακολουθούν και με δικάζουν

πλοίαρχος σαφώς παρανομούσε επειδή μας λυπόταν. Η τραγωδία ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Την Καθαρά Δευτέρα του 1968 μόλις φτάσαμε στις Σπέτσες ήρθε ο λιμενάρχης και μας δήλωσε πως δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε στο πλοίο γι΄ αυτό το δίωρο (3-5), όχι διότι ο ίδιος είχε αντιρρήσεις παρ΄ όλο που ήταν παράνομο αλλά αντιλαμβανόταν την ανάγκη μας, αλλά διότι διαμαρτυρήθηκαν… οι ξενοδόχοι των Σπετσών ότι έχαναν δύο διανυκτερεύσεις (του ζεύγους και του γυμνασιάρχη)!

Κατεβήκαμε ώρα 3.30 με ψιλόβροχο. Μας έπιασε το πείσμα και αποφασίσαμε να ναυλώσουμε καΐκι όσο όσο να μας πάει στην Κόστα απέναντι, παρά να υποκύψουμε στον εκβιασμό. Έτσι έγινε, η γυναίκα μου και ο σκύλος μέσα στη νυχτερινή υγρασία περίμεναν κάτω από ένα φανάρι στην Ντάπια και εγώ με τον γυμνασιάρχη χτυπήσαμε πέντεέξι πόρτες καϊκτσήδων που μας υπέδειξε ο λιμενάρχης. Κάποιος προθυμοποιήθηκε να μας πάει απέναντι έναντι ποσού που αντιπροσώπευε ένα μηνιαίο μισθό εκπαιδευτικού του 1968!! Η Κόστα τότε ήταν μια ξύλινη ψαροταβέρνα που τη δούλευε ο πατέρας δύο μαθητών μας. Νύχτα Καθαράς Δευτέρας ήταν φωταγωγημένη διότι είχε μια παρέα που γλένταγε. Και, ω, της σωτηρίας, έξω από την παράγκα ήταν αραγμένο ένα ταξί που περίμενε πελάτες που γλένταγαν. Μας πέταξε στο Κρανίδι. Ο σκύλος βρεγμένος, τρομαγμένος αρνιόταν να βγει από το ταξί. Τον πήραμε σηκωτό.

Ο Ρόκκος υπέφερε στο Κρανίδι. Το σπίτι που νοικιάζαμε δεν είχε θέρμανση. Κοιμόμασταν με παλτά και κασκόλ. Τον βάζαμε μέσα στο δωμάτιο και τον χειμώνα συχνά τη νύχτα από το κρύο έπιαναν παγάκια τ΄ αυτιά του και πόναγε. Μαθημένος να σεργιανάει έμαθε και τα βουνά του Κρανιδιού. Ευτυχώς τον συμπάθησαν οι δυο- τρεις χωροφύλακες της κωμόπολης (ίσως συμπάθησαν εμάς) και μας ειδοποιούσαν να τον κρατήσουμε σπίτι όταν σκόρπιζαν φόλες για τα αδέσποτα. Κάθε φορά που έβλεπε να ανοίγουν τα σακ ντε βουαγιάζ και καταλάβαινε πως θα ταξιδεύαμε, τρόμαζε πως θα τον αφήσουμε πίσω όπως τα Χριστούγεννα, και έκανε ένα σάλτο και θρονιαζόταν μέσα στο σακ ντε βουαγιάζ ή τη βαλίτσα.

Μετά την παραίτησή μας και την επιστροφή στην Αθήνα συνέχισε τον αλήτη βίο του. Μια μέρα όμως το 1969 ή το 1970 στις αρχές χάθηκε, δεν εμφανίστηκε στην εξώθυρα της πολυκατοικίας, δεν μας περίμενε στη στάση. Ανήσυχοι, ήταν η πρώτη φορά που εξαφανιζόταν, τον αναζητήσαμε έως τις παρυφές των Τουρκοβουνίων. Τίποτα. Ώσπου ένας, μοναδικός, περιπτεράς απέναντι από το «Αμόρε» μάς πληροφόρησε πως προς το μεσημέρι είδε το εξής θέαμα: είχε επισκεφτεί την Αθήνα το Τσίρκο Μεντράνο και το διαφήμιζαν περιφέροντας στις γειτονιές έναν τεράστιο ελέφαντα. Όταν ο ελέφαντας έφτασε στη γειτονιά μας, στην οδό Πριγκιποννήσων, ο Ρόκκος έσπευσε, όπου γάμος και χαρά πρώτος, να δει τι γίνεται. Έπεσε πρόσωπο με πρόσωπο με τον ελέφαντα, έπαθε πανικό, το έβαλε στα πόδια και χάθηκε προς το βουνό, έρημο τότε και άχτιστο. Τον βρήκαμε σε μια αυλή μιας προσφυγικής παράγκας να τον έχει σπιτώσει μια χαριτωμένη σκυλίτσα δίπλα στο κοτέτσι. Το τι τσιμπούρι χρειάστηκε τότε να του βγάλουμε δεν λέγεται.

Όταν η γυναίκα μου έμεινε έγκυος, ο Ρόκκος έγινε αγνώριστος. Μόλις έγινε εμφανής η εγκυμοσύνη και η γυναίκα μου φυλαγόταν όταν ο Ρόκκος με άλματα μας υποδεχόταν, αντιλήφθηκε περί τίνος επρόκειτο και έγινε επικίνδυνος. Μόλις επέστρεφε η γυναίκα μου και άνοιγε την πόρτα, έπαιρνε φόρα και με φοβερά άλματα την κουτούλαγε στην κοιλιά. Αποφασίσαμε να τον δώσουμε σε φιλικά σπίτια. Μας ειδοποίησαν να πάμε να τον πάρουμε γιατί όχι μόνο δεν έτρωγε αλλά δεν έπινε ούτε νερό.

Ή ταν οκτώ ετών, γερό σκυλί, αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση: ή θα πέθαινε από ασιτία ή θα έπρεπε να κοιμηθεί με τη μέθοδο της ευθανασίας. Δέσαμε την καρδιά μας κόμπο και έλαχε σε μένα ο κλήρος να τον οδηγήσω στο θυσιαστήριο. Ο κτηνίατρος κατάλαβε την ανάγκη της έσχατης αυτής λύσης αλλά είπε: «Κρίμα, μια χαρά γερό σκυλί». Εγώ ήξερα ακόμη περισσότερα. Η «τελετή» έχει δύο στάδια. Γίνεται πρώτα μια ναρκωτική ένεση και όταν το σκυλί κοιμηθεί δίδεται μια δεύτερη ισχυρή δόση. Κάτι σαν τις εκτελέσεις με ένεση στις αμερικανικές φυλακές.

Δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω εκείνα τα απορημένα μάτια του Ρόκκου όταν του έγινε η πρώτη ένεση. Με κοίταζε ικετευτικά, ήρεμα (μου είχε εμπιστοσύνη άλλωστε, εγώ τον πήγαινα για εμβόλια) αλλά και με μια ενστικτώδη ανησυχία: «Τι μου κάνετε; Τι μου κάνεις;». Τα εκλιπαρούντα μάτια του αγαπημένου ζώου είναι ο μοναδικός μου εφιάλτης. Με ακολουθούν και με δικάζουν.

Δυστυχώς χρειάστηκε να ξανακάνω με τον Θαλή μας την ίδια άθλια τελετή. Αλλά εκείνος ήταν 17 χρόνων άρρωστος, παράλυτος και με πνευμονικό οίδημα. Λυτρώθηκε. Αφήνω για άλλοτε την ιστορία του και των άλλων φίλων.