«Μήδεια» στα κόκκινα, πάνω στα χαλίκια

Ένα μεγάλο κομμάτι της σκηνής σκεπασμένο με πολύ χοντρό χαλίκι. Πίσω, μια καλύβα στηριγμένη με κάτι σαν «κίονες»- πλέγματα συρμάτινα γεμάτα με το ίδιο χαλίκι. Ένα μικρό αυτοκίνητο- μια σακαράκαμισοβυθισμένο με τη μούρη στο χαλίκι. Ένας ξεχαρβαλωμένος στύλος του ηλεκτρικού που τα σύρματά του έφταναν μέχρι τον εξώστη. Μια βρυσούλα μπηγμένη μέσα στο χαλίκι και ένας λάκκος με λίγα στεκάμενα νερά. Κι ένας στενός διάδρομος που κατέβαινε από τα υπερυψωμένα θεωρεία του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών μέχρι τη σκηνή, περνώντας πάνω από την πλατεία και που χρησίμευε για τις εισόδους και εξόδους: ένα «τοπίο» εγκατάλειψης για τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, παράσταση του 2004, που το θέατρο «Κάτονα Γιόζεφ» της Βουδαπέστης έφερε στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Θεάτρου Νοτιοανατολικής Ευρώπης, το οποίο οργανώνει το ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη.

Με Χορό τριών γυναικών «εξατομικευμένο»- μια ηλικιωμένη, μια έγκυος και μια «οργισμένο νιάτο»-, με κοστούμια σε χρώματα σκοτεινά, ουδέτερα, η «Μήδεια» παρουσιάστηκε σε μια παράσταση επιγονική, με δυνατές στιγμές, με ενέργεια και με αναφορές στο σήμερα αλλά και με άτεχνα σημεία, από την οποία ομολογώ πως περισσότερα περίμενα.

Η- εξαιρετική, με φωνή- τσέλο- Μήδεια Αντρέα Φουλαϊτάρ, αναμαλλιασμένη, με άρβυλα στα πόδια να σέρνεται στα χαλίκια ικετεύοντας τον Κρέοντα. Να πετάει στα βρωμόνερα τα λεφτά που ο Ιάσονας- χρυσή καδένα στον λαιμό και στον καρπό- της προσφέρει. Να ακούει ηδονικά, ξαπλωμένη στη στέγη και παίζοντας με τα μαλλιά της, τον- πολύ ανθρώπινο- Αγγελιαφόρο- Καρόι Χάιντουκ να εξιστορεί τον άγριο θάνατο της αντιζήλου της Γλαύκης και του πατέρα της Κρέοντα. Να ανασκαλεύει το χαλίκι και να αποκαλύπτει ένα μαχαίρι. Να κυνηγάει με το μαχαίρι τα παιδιά, εκείνα να καταφεύγουν στη σακαράκα κι εκεί μέσα να τα σκοτώνει. Και στο τέλος, αφού η καλύβα γκρεμίζεται- εύρημα που ο Πέτερ Στάιν χρησιμοποίησε στη μεταγενέστερη (2005) δική του «Μήδεια»-, να «τσουλάει» πάνω σε εκκύκλημα στον διάδρομο, απ΄ όπου, όταν χάνεται, ξεχύνεται ένα άλλο, μοναχικό εκκύκλημα, με ένα γλυπτό φίδι- η μοίρα- που συντρίβεται πάνω στο χαλίκι.

Το κοινό που είχε μισογεμίσει το θέατρο χειροκρότησε θερμά και με «μπράβο» στο τέλος, ενώ ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ ΝικήταςΤσακίρογλου απένειμε επί σκηνής πλακέτα στον Γκάμπορ Ζαμπέκι.