Φαινόμενα

Οι τηλεοπτικές εντάσεις…

Μία σεζόν πλήρης ακραίων τηλεοπτικών φαινομένων, που προκάλεσαν ενδοακαναλικούς κλυδωνισμούς και έπληξαν ίματζ τηλεαστέρων, ολοκληρώθηκε μέσα σε χειροκροτήματα
Μία ακόμη σεζόν με την τηλεοπτική ενημέρωση να σέρνει τον χορό των υπερβολών και των κρίσεων συμπληρώθηκε με τον κόσμο της τηλεόρασης να αλληλοχειροκροτείται ενθουσιασμένος για την προκοπή του.

Θέαμα ήταν οι καβγάδες τηλεαστέρων (Χατζηνικολάου-Αναστασιάδης, Αναστασιάδης-Κορομηλά, Καμπουράκης και Οικονομέας με Γιώργο Αυτιά, ΚουίκΠαπαδάκης κ.λπ., κ.λπ.), που γέμισαν ώρες ολόκληρες τηλεοπτικού προγράμματος, θέαμα ήταν οι κόντρες και τα φιλιώματά τους on camera, θέαμα ήταν οι υστερικοί σπασμοί δήθεν αγωνίας για τη μαθητιώσα νεολαία που κυλιέται στον βούρκο του σεξουαλισμού υπό τον μαυροπίνακα, θέαμα ήταν τα βίντεο πορνό δήθεν πιτσιρικιών στις αυλές των σχολείων, θέαμα ήταν οι ανασκαφές χωματερών για τη δήθεν ανεύρεση ενός χαμένου παιδιού που έπαιξαν με την τραγωδία μιας μάνας και τη συνείδηση του λαού των φιλοθεαμόνων, θέαμα κατέληξε να είναι το πηγαινέλα τηλεαστέρων από καναλίου εις κανάλιον συνοδευόμενο από εξώδικα, παράπονα, καταγγελίες, θέαμα η κυνική εκμετάλλευση για τη διαφήμιση εμπόρων και εταιρειών παιδιών με ανάγκες και των οικογενειών τους, θέαμα ήταν όλα, ένα σόου που το χειροκροτούν οι ίδιοι οι παραγωγοί του και που σβήνει μαζί με τους προβολείς των εκπομπών τους σαν να μη συνέβη ποτέ.

Πάντως, ήταν μία τηλεοπτική σεζόν με ενδοκαναλικές εντάσεις και εντυπωσιακές ήττες και νίκες. Στους χαμένους της χρονιάς πολλοί, περισσότεροι από όσους θα περίμενε κανείς σε μια τόσο μικρή τηλεοπτική αγορά. Αλλά αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της το μικρό πραγματικό μέγεθος (μια χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, εκ των οποίων λιγότεροι από τους μισούς αποτελούν τηλεοπτικό κοινό και εξ αυτού ακόμη λιγότεροι μπορούν να θεωρηθούν «πιστό κοινό) που όμως παρουσιάζει εξωφρενική διόγκωση (8 μεγάλα και σχετικώς μεγάλα κανάλια και καμιά εκατοστή μικρότερα, τοπικά) ευθύνεται και για τις μεγάλες εντάσεις.

Αναμενόμενες οι κρίσεις που παίρνουν τη μορφή παροξυσμού, είτε σε προσωπικό επαγγελματικό επίπεδο είτε σε καναλικό, ενίοτε και σε εθνικό.

Τέτοιας μορφής και «η κρίση του ίματζ» του Νίκου Χατζηνικολάου, το οποίο επλήγη με την υποβάθμισή του και τον εξαναγκασμό σε αποχώρηση από τον Αlpha. Από τους μεγάλους χαμένους της χρονιάς, αφού βρήκε μεν στέγη στο Αlter, αλλά το μοντέλο του πανίσχυρου τηλεοπτικού συμβόλου, προσωπικό του δημιούργημα με την κατάλληλη αξιοποίηση των ελαττωμάτων του τηλεοπτικού μας οικοδομήματος αποδείχθηκε ευάλωτο, όπως άλλωστε είναι και το εγχώριο τηλεοπτικό σύστημα. Παρέμεινε στην παρουσίαση ειδήσεων, αλλά οι εκπομπές που πλαισιώνουν το δελτίο του και ο προσανατολισμός του καναλιού, σαφώς προσδιορισμένος πολύ πριν βρεθεί εκεί, βρίσκεται σε πολύ διαφορετική κατεύθυνση από εκείνον του Μega και του Αlpha ακόμη, με τις λαμπερές παραγωγές, τα σίριαλ, την ποιότητα και σοβαρότητα- τηρουμένων των εγχώριων τηλεοπτικών αναλογιών πάντα- που συνέβαλλαν και αναδείκνυαν το ίματζ του σοβαρού και έγκυρου ως μέρος μιας τέτοιας τηλεοπτικής προσπάθειας.


…φέρνουν σύγχυση και ήττες

Στους χαμένους της σεζόν και ο Νίκος Ευαγγελάτος, που ανέλαβε το δελτίο του Αnt1 ύστερα από σκληρό διαγωνισμό με την Έλλη Στάη, στον οποίο υπέβαλλε και τους δύο το κανάλι, αλλά με την ελπίδα ότι θα το απογειώσει. Αποδείχθηκε φρούδα. Παρέμεινε αταίριαστος με το κλίμα του καναλιού, όπως ο Χατζηνικολάου στο Αlter και αυτό αποτυπώθηκε στα νούμερα τηλεθέασης. Μια χιαστί ανταλλαγή πόστων που υπογράμμισε και ανέδειξε την έλλειψη προγραμματικής σαφήνειας των καναλιών, την πολτοποίηση και τη σύγχυση. Ο ένας ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία και ο άλλος προσπαθώντας να βρει χώρο σε μεγάλο κανάλι ως επιβεβαίωση του σουξέ του στα μικρά, αλλά κουβαλώντας την ίδια νοοτροπία των καταγγελτικών υπερβολών, δημιούργησαν σύγχυση στο κοινό, αλλά και το τηλεοπτικό περιβάλλον. Παντού στον κόσμο κάθε κανάλι έχει το κοινό στο οποίο απευθύνεται και αναλόγως διαμορφώνει τις εκπομπές και τις ειδήσεις του, στη χώρα μας με τη μικρή, άναρχη αγορά, όπου έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν κανόνες και κριτήρια η τηλεόραση δεν είναι παρά μια χύτρα χυλού, όπου όλοι βράζουν μαζί, παράγοντας ομοιόμορφη σούπα.

Μάλλον χαμένες τελικώς και οι πολλές μας «Όπρες», που συνωστίστηκαν στα ίδια πεδία, με παρόμοια θέματα, με τη Βάνα Μπάρμπα πλέον όψιμη, να περνά αδιάφορη και την περίπτωση της Άννας Δρούζα να μένει στην ιστορία της κρατικής τηλεόρασης ως ο απόλυτος κατήφορος στον κυνισμό του φτηνού, λαϊκίστικου θεάματος με κορυφαία παραδείγματα τη «φραπελιά» και τους εξωγήινους που διασταυρώνονται με γήινες και κάνουν εξωγηινάκια. Και μη χειρότερα… και του χρόνου!