Το Ίντερνετ πουλάει… νοσταλγία

Τα ρεμπέτικα και τα παλιά λαϊκά κάνουν νέα καριέρα στο Ίντερνετ, από Καζαντζίδη και Διονυσίου έως Ξυλούρη και Χατζιδάκι στην κορυφή των πωλήσεων στα διαδικτυακά δισκοπωλεία
Καλλιτέχνες που έκαναν επιτυχίες στις δεκαετίες του ΄50 και ΄60 γνωρίζουν και πάλι μέρες δόξας χάρη στην εύκολη πλέον πρόσβαση στη μουσική τους μέσω των ηλεκτρονικών δισκοπωλείων.

«Όταν βγάζει η Αλεξίου ή κάποιος άλλος γνωστός το καινούργιο του άλμπουμ, ο πελάτης του ηλεκτρονικού καταστήματος βλέπει στην οθόνη του και την παλιά τους δουλειά. Με ένα κλικ ακούει ένα απόσπασμα και αγοράζει ό,τι του αρέσει. Στο δισκάδικο δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Όλοι μπορούν πια να αγοράσουν μεμονωμένα τραγούδια και όχι ολόκληρα άλμπουμ», εξηγεί ο Βασίλης Καλιακάτσος, γενικός διευθυντής του Μusichellas.gr. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αυξάνονται οι πωλήσεις του ρεπερτορίου των καλλιτεχνών χάρη στο Ίντερνετ. Στο λεγόμενο «ρεπερτόριο» οι εταιρείες συμπεριλαμβάνουν άλμπουμ ηλικίας τριών ετών και πλέον. Οι πωλήσεις αυτών των τραγουδιών στην Αμερική, για παράδειγμα, αυξήθηκαν κατά 104% το 2006.

LΙΝΚS

http://www.itunes.com
http://www.mpgreek.com
http://www.musichellas.gr

«Στο Τοπ 15 των πωλήσεών μας περιλαμβάνονται ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Ξυλούρης, δείγμα τού πόσο συχνά βρίσκονται στην κορυφή της επιτυχίας καλλιτέχνες που είχαν την πρώτη τους επιτυχία στο παρελθόν, ακόμα και τη δεκαετία του ΄50», λέει στα «ΝΕΑ» ο Άνταμ Χόγουορθ, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων στο ευρωπαϊκό τμήματου διαδικτυακού iΤunes.

Το Διαδίκτυο δίνει επίσης μια «δεύτερη ευκαιρία» και σε δεκάδες καλλιτέχνες που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 και μετά χάθηκαν. Παράδειγμα, ο Φράνκι Άβαλον, που είχε ένα μεγάλο χιτ με το τραγούδι «Venus» το 1959. Ο 66χρονος σήμερα τραγουδιστής έγινε περιζήτητος από νεώτερους μουσικόφιλους, που «κατεβά ζουν» διαδικτυακά το κομμάτι του online.

Αντίστοιχη ζήτηση στα ελληνικά μουσικά sites έχει ο Κώστας Καφάσης με το «Γέλα κυρία μου», όπως λέει ο κ. Καλιακάτσος. Σταθερά μεγάλες είναι οι πωλήσεις ρεμπέτικων και λαϊκών του ΄50 και του ΄60.

Μερίδιο στη ζήτηση των παλιών επιτυχιών έχουν και οι Έλληνες του εξωτερικού. «Μεγάλη ζήτηση έχουν καλλιτέχνες που ήταν δημοφιλείς όταν οι μετανάστες έφυγαν από την Ελλάδα. Οι Έλληνες σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία αγοράζουν από το site Τσιτσάνη, Πουλόπουλο, Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Στράτο Διονυσίου, τα παλιά των Νταλάρα, Αλεξίου», λέει ο Άλεξ Κομπογιάννης, υπεύθυνος μάρκετινγκ του Μpgreek. com. «Δημοφιλείς είναι και οι συλλογές με παλιές επιτυχίες. Μεγαλύτερη πέραση έχουν οι Καζαντζίδης και Διονυσίου».

Βέβαια μεγάλο ποσοστό των πωλήσεων είναι νέες κυκλοφορίες. «Όμως οι πωλήσεις ρεπερτορίου είναι πολύ σημαντικό ποσοστό και μάλιστα αυτό καθορίζει την επιτυχία αντίστοιχων καταστημάτων διεθνώς», προσθέτει ο κ. Καλιακάτσος, εξηγώντας το επιχειρηματικό φαινόμενο τού «long tail», ήτοι την εκματάλλευση των πωλήσεων ρεπερτορίου: Οι πελάτες ενός ηλεκτρονικού καταστήματος πώλησης μουσικής δε μένουν μόνο στην επιφάνεια των νέων κυκλοφοριών «στις προθήκες της εισόδου». Χάρη στην ευκολία αναζήτησης στα ηλεκτρονικά ράφια, προχωρούν σε παλιότερες κυκλοφορίες (τη λεγόμενη «μακριά ουρά») τις οποίες σπάνια βρίσκουν πλέον σε παραδοσιακά δισκοπωλεία. Και όσο περισσότερα βρίσκουν, τόσο περισσότερα αγοράζουν…


«Τελειώνουν» τα πνευματικά δικαιώματα

Η δημοτικότητα παλιών καλλιτεχνών έχει φέρει-στη Βρετανία καταρχάς- στην επιφάνεια την κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων που λαμβάνουν οι τραγουδιστές και οι μουσικοί κάθε φορά που παίζεται ένα κομμάτι τους. Στη Βρετανία, η κατάργηση έχει ορισθεί 50 χρόνια μετά την ηχογράφηση του τραγουδιού, ενώ στις ΗΠΑ είναι 95 χρόνια (στην Ελλάδα 75, αλλά υπό όρους). Μετά την παρέλευση 50 ετών, αμοιβές δικαιούνται μόνο οι συνθέτες. Οι Βeatles για παράδειγμα θα χάσουν τα δικαιώματα για τον πρώτο τους δίσκο το 2012. Ο σερ Πολ Μακάρτνεϊ θα συνεχίσει να παίρνει χρήματα για τη σύνθεση, αλλά οι μουσικοί που συμμετείχαν στην ηχογράφηση και οι οικογένειές τους θα χάσουν το εισόδημά τους. Ο Κλιφ Ρίτσαρντ θα χάσει του χρόνου την αμοιβή του για την πρώτη του μεγάλη επιτυχία «Μove it». Η Ένωση Καλλιτεχνών που αντιπροσωπεύει 40.000 Βρετανούς μουσικούς διαμαρτύρεται ζητώντας από το Κοινοβούλιο αλλαγή ως προς το χρονικό πλαίσιο στα 100 χρόνια.