«Είμαστε δικαίως περιφρονημένοι»

«Για να πας μπροστά πρέπει να σκοτώσεις τον πατέρα σου. Όχι όμως και τον παππού σου. Η Ελλάδα έχει σκοτώσει πολλές γενιές. Έχει κενό 2.000 χρόνων και το κενό αυτό σε συνδυασμό με το ότι δεν περάσαμε Αναγέννηση, έχει μετατραπεί σε μια ρουφήχτρα που μας τραβάει όλους προς τα κάτω», λέει στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Τσόκλης, ο ανατρεπτικός εικαστικός δημιουργός, που είδε τον «Συμπερασματικό Οιδίποδα» (τη βιντεοεγκατάσταση που παρουσίασε πέρυσι στο Μουσείο Μπενάκη) ως σύγχρονη τραγωδία να «παίζεται» στο αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, ανοίγοντας το εκεί φεστιβάλ.

«Παραδέχομαι πως είναι προσόν να μπορείς να πετάς τα περιττά σου βάρη, αλλά για εμάς τους Έλληνες δεν ισχύει. Η αρχαιότητα μας τυραννάει. Με την πρώτη δυσκολία επικαλούμαστε τους προγόνους μας, με τους οποίους δεν ξέρω να έχουμε πραγματική επαφή. Έχω ανάγκη να ξανασυνδεθώ με το παρελθόν και να διαπιστώσω ποιοι ήταν αυτοί οι κρίκοι που σαπίσανε. Προσπαθώ με τρόπους σημερινούς να δημιουργήσω εύθραυστα γεφύρια με το παρελθόν»,

«Χάνω μαζί με την ομάδα μου, την Ελλάδα. Όσο καλός παίχτης και να ήμουνα, θα έχανα»

εξηγεί τους λόγους για τους οποίους παρουσίασε τη δουλειά του στο αρχαίο Θέατρο Φιλίππων και μάλιστα με τρόπο ανατρεπτικό: οι 13 τεράστιοι πίνακες, που «ζωντανεύουν» με βιντεοπροβολές, «στέκονταν» στα εδώλια και το κοινό- σε ρόλο χορού- στην ορχήστρα του θεάτρου.

«Η Ελλάδα είναι δικαίως μια χώρα περιφρονημένη, διότι δεν στεκόμαστε στο ύψος καμίας από τις σημαντικές στιγμές του παρελθόντος μας. Ακόμη και η προηγούμενη γενιά, του ΄30, είχε μια ποιότητα που εμείς δεν την είχαμε», λέει κάνοντας παράλληλα αυτοκριτική.

«Αρκετά φώναξα, χειροκροτήθηκα, απαίτησα το χειροκρότημα, μαγάρισα και τίμησα τη ζωή μου. Μια αγωνία με βασανίζει τώρα: με τους ζωντανούς τα βγάζουμε πέρα. Πώς θα βρούμε όμως μια θέση ανάμεσα στους πεθαμένους;- όπως λέει και ο Πεσόα. Αναρωτιέμαι: Έκανα κάτι που θα μου δώσει μια θέση; Θα υπάρχω; Είναι βαρύ το φορτίο. Το τέλος του παιχνιδιού πλησιάζει κι ενώ το μυαλό μου αντέχει, οι φυσικές δυνάμεις μου έχουν πέσει. Όταν είχα δυνάμεις, κυνηγούσα την καθημερινή επιτυχία. Δεν αναζητούσα τρόπους για να αποκτήσω υστεροφημία και τώρα πρέπει να βιαστώ».

«Μισοπνιγμένος»
«Τα έργα δεν αντέχουν στον χρόνο. Είναι καταδικασμένα κι αυτή είναι η γοητεία τους», λέει ο διεθνώς αναγνωρισμένος εικαστικός. «Εκείνο που μένει είναι η στάχτη τους. Η πρόκληση- και υποχρέωση, αν θέλετε- του καλλιτέχνη είναι να μορφοποιήσει τα όνειρά μας και η ζωή απαιτεί να αφήσουμε το στίγμα μας. Οι περισσότεροι πέφτουν στο ποτάμι και πνίγονται, λιγότεροι προσπαθούν και ακόμη λιγότεροι αφήνουν μια πέτρα στην αντίπερα όχθη, σημάδι ότι κατάφεραν να περάσουν. Προσωπικά αισθάνομαι μισοπνιγμένος».