ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ

Κι εκείνο που σίγουρα δεν διορθώνεται φίλε Γιάννη Χάρη είναι η νοοτροπία που μας οδηγεί να στριμώξουμε τα άπλυτα στο ντουλάπι για να μην κάνουμε την χάρη στους «άλλους».

Τους «άλλους» της περίπτωσης τους ξέρουμε καλά: παρανοϊκοί και υστερόβουλοι παπάδες, θλιβεροί τηλεπατέρες, παιδιά της εξαχρειωμένης ημιμάθειας- αν και, έτσι όπως πάμε, θα νοσταλγούμε έστω και την ημιμάθεια. Αυτοί αθωώνουν τις κακοτεχνίες μας κάτι δεκαετίες τώρα. Μήπως ήρθε ο καιρός να κοιτάξουμε λίγο και τους «δικούς μας άλλους»;

Ούτε μπορείς να παραβλέπεις τεχνηέντως, δεν είσαι ο μόνος εξάλλου, το γεγονός ότι το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού είναι υποχρεωτικό ανάγνωσμα που απευθύνεται σε δεκάχρονα παιδιά. Δεν είναι έργο τέχνης που εκτίθεται για όποιον θέλει να το δει, ούτε βιβλίο που είσαι ελεύθερος να το αγοράσεις ή να μην το αγοράσεις από το βιβλιοπωλείο.

Το «εντέλει» είναι πως το πρόβλημα είναι όντως πολύ ουσιαστικότερο απ΄ αυτό που συζητάμε. Πώς θα διδάξουμε Ιστορία στα δεκάχρονα παιδιά ξεφεύγοντας από την αντίληψη των δασκάλων μας που πάλευαν να μας πείσουν πως η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου και γύρω της κινούνται διάφορες μικρές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και η τότε ΕΣΣΔ;

Πώς θα ετοιμάσεις τους πολίτες της παγκοσμιοποιημένης οικουμένης; Σίγουρα όχι ακρωτηριάζοντας τα αισθήματά τους, το γλωσσικό, το αίσθημα της Ιστορίας, δύο εκδοχές της ίδιας φύσης. Τα μεγέθη του κόσμου μας δεν παύουν να μας υπενθυμίζουν καθημερινά πως δεν διαφέρουμε και πολύ από τους τρωγλοδύτες. Αν μη τι άλλο η ιστορική μας διάσταση μας παρέχει την πολυτέλεια της αξιοπρέπειάς μας. Κι αν τη χάσουμε αυτή, το λιγότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χάσουμε την ελευθερία μας.