Στην ανάπαυλα 

Υψηλές θερμοκρασίες, χαμηλές επιδόσεις

Τώρα που τα συνθήματα βγήκανε βόλτα, κι αρχίσανε τις επισκέψεις από κόμμα σε κόμμα, ασχέτως ιδεολογίας ή πολιτικής γραμμής, και βλέπεις τους Νεοδημοκράτες να βροντοφωνάζουν σαν Κουκουέδες και τους Λαοκράτες να ανακρούουν θούρια εθνεγερτικά και μιασμοκαθάρσια. Τώρα που οι αρχηγοί προκειμένου να ψαρέψουν μια ψήφο φοράνε τη μάσκα που ακολουθεί τη μόδα και το καινό ρεύμα, τώρα που ανεβαίνει ο «εκλογικός υδράργυρος» (ωραία έκφραση μπογιατισμένης κόρης,- η χαρά του μπότοξ και του φον ντε τεν-), τώρα βρήκε να με χτυπήσει και μένα ο ήλιος κατακούτελα… και να λειώνουν τα ψηφία στο pc να τρέχουν στη σελίδα ένα… σαν δάκρυ σε γράμμα αποχαιρετισμού. Ακούω το γουργουρητό του air condition το μπερδεύω με της δεκοχτούρας, βγάζω τα καλοκαιρινά δεν κουμπώνουν, αρχίζω δίαιτες αυστηρές το πρωί για να καταλήξω το βράδυ σε γαστριμαργικές ασυδοσίες, βλέπω μεσημεριανές επαναλήψεις, κατεβαίνω στην Αθήνα για τα βιβλία του καλοκαιριού η άσφαλτος λειώνει κάτω απ΄ το βήμα κολλάει το τακούνι σαν την τύψη στην ψυχή. Ανάβω το βράδυ κεράκια στο μπαλκόνι ανάμεσα στα λουλούδια και τα κοιτάω μέσα από το κλεισμένο

Βλέπω τη βεράντα μου σαν βιτρίνα του καλοκαιριού, βλέπω στην τηλεόραση το βίντεο της Ομονοίας ξανά και ξανά και νομίζω πως του πάει από κάτω χαλί υπέροχα ο εθνικός μας ύμνος

τζάμι. Βλέπω τη βεράντα μου σαν βιτρίνα του καλοκαιριού, βλέπω στην τηλεόραση το βίντεο της Ομονοίας ξανά και ξανά και νομίζω πως του πάει από κάτω χαλί υπέροχα ο εθνικός μας ύμνος. Ό,τι το πλέον μοντέρνο. Ό,τι πιο «Αρτ Αθήνα». Και έχει και τον αστυνομικό μέσα σε θέση πρωταγωνιστή αλλά και ως όργανο του νόμου και της τάξης που μπορεί να συλλάβει ωραιότατα τον εαυτό του και να τον χώσει στο μπαλαούρο. Βλέπω διαφημίσεις με παγωτά που τρέχουν, που σκαρφαλώνουν βουνά που πέφτουν σε πισίνες, που ακουμπάνε σε λαχταριστά ζουμερά και κραγιοναρισμένα χείλια. Παγωτά που εκσφενδονίζουν τη σοκολάτα τους στο σβέρκο του άντρα που οδηγεί, που εκρήγνυνται και σκάνε στον ουρανό χιλιάδες παγωμένα μπιρμπιλόνια. Σπάω τη δίαιτα σπάω τη μέρα στα δυο, πέφτω σε ύπνο-σιέστα ονειρεύομαι τις ξαδέρφες μου να λύνουν τα πέδιλα και τα πόδια να τα φιλάει το κύμα. Ξυπνάω με ειδήσεις. Κλείνω τη φωνή κι ακούω Βoccherini που μου χάρισε ο Θεοδόσης. Χαμένοι ήχοι στο χρόνο. Μετά τόσο καιρό ξανακερδισμένοι. Προσπαθώ να χωρέσω στο παλιό μου μαγιό προσπαθώ να χωρέσω στα παλιά. Αδύνατον. Πρέπει να πέσω στη δίαιτα. Είναι κι αυτή η κόλαση έξω. «Θα περάσει» λέει η Μαργιέττα. «Πού θα πάει, θα περάσει κι αυτή». «Όπως κι η ζωή» της απαντώ. «Γρήγορα γρήγορα».

Καλό καλοκαίρι.