Στην ανάπαυλα

Τίγρης στον Λυκαβηττό

Είναι το βίντεο αυτό της Ομονοίας και η αντίδραση του κοινού (νου), απέναντι στο σοκ της εικόνας. Είναι η διαμάχη των με τα κοινά ασχολουμένων για το αν οι τραγουδιστές της Πάνια είναι θύματα ή θύτες και ποιο είναι αυτό το ΡουΣού που αποφασίζει. Είναι το διαζύγιο της Σεγκολέν με τον σύζυγο που διαθέτει και έτερον παιδί 4 ετών εκτός γάμου μετ΄ αυτής και καινούργια εγκυμονούσα ερωμένη. Είναι ο υδράργυρος που ανεβαίνει κι έχουμε και τα ΜΜΕ που μας τον ανεβάζουν ακόμα πιο πολύ. Είναι ο κύριος Λαζαρίδης που εξεδιώχθη άρον-άρον από τη Λυρική με το έτσι θέλω από το Δ.Σ. το οποίο και παρακαλεί αυτό το «με το έτσι θέλω» να γίνεται παντού. Είναι ο Χριστόδουλος στην εντατική. Είναι τα Δομημένα που ταξίδευαν κι αυγάτευαν τις τσέπες αρμοδίων. Είναι το φεστιβάλ που ανάβει τα φώτα του κάθε βράδυ, και τα μάγουλα των νέων που τρέχουν από παράσταση σε παράσταση και πολύ τους ζηλεύω. Είναι κάτι κυρίες βαμμένες τραβεστί που ξεροσταλιάζουνε στα πάνελ και σηκώνουνε το δάχτυλο (το μόνο που μπορούνε γιατί το δάχτυλο είναι το μόνο που δεν παίρνει μπότοξ κι έτσι κινείται-θαύμα-κι όμως κινείται) και στηλιτεύουν ήθη, έθη, συμπεριφορές, φούστες, μπλούζες, γοβάκια, ντεκολτέ κι απόψεις. Είναι και κάτι υπέργηροι μέλλοντες αθάνατοι που περιμένουν στη γωνία να τρέξουνε να κουκουλωθούν την τήβεννο μη και προλάβουν και τους την αρπάξει άλλος, και ξαμολάνε τα ελισσόμενα μέλη της παρέας τους σ΄ άλλες παρέες και λοιδορούν και τέρπουν και υβρίζουν και κολακεύουν, με τα βιβλία υπό μάλης χτυπάν τις πόρτες και «εδώ η καλή πραμάτεια, εδώ ο καλός πεζογράφος, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Είναι τα νέα των οκτώ με τα παράθυρά τους ανοιγμένα όλα στη διαπασών του Χυδαίου και του Ποταπού. Είναι ένας πρωθυπουργός που αντί να απολύσει, ανακοινώνει τα αισθήματά του. Ακούει για την αστυνομία και: «Αισθάνομαι οργή» λέει. Μπα, τι μας λες; Εμείς γιατί νομίζαμε στα παλιά σου τα παπούτσια; Είναι μια γυναίκα πίσω από την πόρτα στον τρίτο σ΄ ένα μπαλκονάκι στον ακάλυπτο κι όλο κλαίει και φωνάζει κάποιον Βασίλη. Πρωί βράδυ μεσημέρι μια φωνή κλαίουσα σαν την ιτέα που την κρύβει: «Βασίλη», «Βασίληηηηη». Είναι κι ένα κορίτσι αίλουρος που κατεβαίνει απόγευμα δροσιά το Λυκαβηττό. Με λυτά μαλλιά, πόδια σφιχτά, στήθος που περιφρονεί τον νόμο της βαρύτητας και απειλεί τον ήλιο. Μάτια αμύγδαλα χλωρά με το βελούδο να ιριδίζει στο ασήμι, κώλος όρθιος στητός σαν ν΄ ανεβαίνει την πλάτη. Στον ώμο έχει ζωγραφίσει την καρδούλα της με ένα τριανταφυλλάκι. Ανάμεσα στα στήθια λάμπει ένα δάκρυ ιδρώτα. Κατεβαίνει αργοσαλεύοντας όλο της το κορμί του «Λυκαβηττού η τίγρισσα» κι εκεί στη στροφή του Δοξιάδη στέκεται λίγο σηκώνει τα χέρια της χτενίζει με τα δάχτυλα τα φρεσκολουσμένα της μύρισε ο τόπος γιασεμί, για μια στιγμή κοιτάει αναποφάσιστη μια δεξιά, μια αριστερά σαν ζώο που μυρίζει τον αέρα. Πού να πάει; Να στρίψει αριστερά να βγει για Κολωνάκι ή να την κάνει αριστερά την Αραχώβης να πέσει Εξάρχεια; Περνάω με το ταξί τη βλέπω. Δίπλα της κάτι μπάτσοι ακουμπισμένοι στο καπό χαϊδεύουν το πιστόλι τους, σαν νά ΄ναι αυτό που συμβολίζει. Ένας σαραντάρης με σορτς ακουστικά και πόδια μες στη μαύρη τρίχα τρέχει το τζόγκινγκ της ημέρας τη βλέπει σκοντάφτει στην άσφαλτο (ζωή του), ύστερα συνεχίζει. Το κορίτσι στητό με τα χέρια σηκωμένα να κρατάνε τα μαλλιά, δεν λέει να αποφασίσει. Βγήκανε και δυο- τρεις απ΄ τα μπαλκόνια με τα σώβρακα. Κανείς δεν της μιλάει. Κανείς δεν τολμάει να της το πει. Να της πει: όπου κι αν στρίψεις κορίτσι μου, όπου κι αν βρεθείς, Κολωνάκι πας; Εξάρχεια; Σε λίγο θα παντρευτείς, θα κάνεις δυο παιδιά, μετά αυτά θα φύγουν, θα μείνεις μόνη σου, ο άντρας σου θα βρει καμιά μικρή, θα περιμένεις χαΐρι απ΄ τη δουλειά. Ή πάλι όχι θα γίνεις μια πετυχημένη εντοιχισμένη σε θέση διευθύντριας θα τον χωρίσεις τον πούστη, αλλά στο δικαστήριο θα χάσεις τα παιδιά και την κηδεμονία, θα τα βλέπεις τα Σαββατοκύριακα και η καρδούλα σου θα το ξέρει. Ή πάλι όχι. Δεν θα παντρευτείς κανέναν κερατά. Μόνη σου. Μόνη σου. Μόνη μετά τα σαράντα πέντε κανένα κραγιόν να μη βάφει το άσπρο των χειλιών. Το τατουάζ κρυμμένο απ΄ τις ρυτίδες δεν βρίσκεις γόμμα να το σβήσεις…

Όμως όχι και πάλι όχι. Δεν θα γίνει έτσι. Υπάρχει κι άλλος τρόπος. Πρέπει να υπάρχει. Αφού το βλέπεις. Είναι λατρεμένο αυτό το κορμί. Είναι λατρεμένο. Ποια είναι όμως η λατρεία αυτή, που θα το εξαργυρώσει;