Φαινόμενα

Ταπεινωτική βία

Βία που καταδικάζεται. Τόσο εύκολα. Τόσο φυσικά για μια δημοκρατία!
Μόνο που αυτή βγήκε από τα σπλάγχνα της
Πλάνα με τη χειρότερη μορφή βασανισμού, την ταπείνωση συλληφθέντων, οι οποίοι εξαναγκάζονται να αλληλοχτυπηθούν από τον υπέρτατο εξουσιαστή της ζωής τους εκείνη τη στιγμή, τον αστυνομικό που τους συνέλαβε.

Αυτό έλειπε να μην την καταδικάσει και ο Πρωθυπουργός της δημοκρατικής αυτής χώρας. Δημόσια. Σε ομιλία του. Από αυτή την καταδίκη την ξεκίνησε. Την καταδικάζει, είπε, μαζί με ολόκληρη την κοινή γνώμη της χώρας. Μάλιστα! Είναι και ο Πρωθυπουργός «κοινή γνώμη» ή μάλλον είναι μόνο «κοινή γνώμη»; Και την ευθύνη ποιος την έχει;

Και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης την καταδίκασε. Αφού προηγουμένως διερευνηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το άγριο περιστατικό. Έκπληκτος και αυτός. Δεν γνωρίζει. Όπως και ο Πρωθυπουργός δεν γνωρίζει. Ουδείς γνωρίζει.

Κι όμως, κάθε άλλο παρά «πρωτοφανές» είναι το περιστατικό της άγριας αστυνομικής βίας, που έγινε γνωστό ύστερα από κυκλοφορία του βιντεοσκοπημένου υλικού από κινητό σε κινητό τουλάχιστον ενός χρόνου. Μέχρι που έφτασε στην τηλεόραση. Μέχρι που πολλαπλασιάστηκε η κτηνωδία επί τον αριθμό των τηλεοπτικών οθονών. Αλλά, αλίμονο, πολλαπλασιάστηκε και επί τον αριθμό των προβολών. Δέκα, εκατό, χίλιες φορές το ίδιο βίντεο προβάλλεται και ξαναπροβάλλεται, βρίσκεται διαρκώς στην οθόνη σε ένα καρεδάκι να συνοδεύει τις συζητήσεις των τηλεπαραθύρων, μια ταπεινωτική βία φόντο στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, προς στιγμήν να ειρωνεύεται την άψογη ενορχήστρωση της καταδίκης κάθε παρόμοιας αστυνομικής πράξης.

Προς στιγμήν, γιατί η αναγωγή της εξαθλίωσης σε ιλουστρασιόν θέαμα μετά μουσικής (δελτίο ειδήσεων Αntenna) ήταν η συνέχεια της πρώτης πράξης βίας. Και στο μεν δελτίο του Αntenna τα πλάνα που παρουσιάζουν καρέ-καρέ τον άγριο βασανισμό προβάλλονται σε ένα μικρό καρέ στο κέντρο της οθόνης, ενώ γύρω του πολύχρωμα εφέ τάχα για να «φυλακίσουν» το βλέμμα μετατρέπουν τις σκηνές βίας σε ένα είδος «ζωντανού»- γραμματόσημου, στο δε πρωινό του Μega των Χασαπόπουλου- Αναγνωστάκη το βίντεο προβάλλεται καθ΄ όλη τη διάρκεια της συζήτησης για την αστυνομική βία, ξανά και ξανά.

Από το μεσημέρι του Σαββάτου μέχρι το βράδυ της Κυριακής οι άγριες σκηνές έχουν προβληθεί τόσες φορές που λες και υπήρχαν ανέκαθεν εκεί, συνόδευαν ανέκαθεν την καθημερινότητα, πλαισίωναν ανέκαθεν τις δραστηριότητες του Σαββατοκύριακου. Μέσα σε ένα 48ωρο το «ανήκουστο για μια Δημοκρατία» έχει ακουστεί και προβληθεί τόσο, ώστε γίνεται κοινός τόπος.

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο κ. Πολύδωρας, δηλώνει ορθά-κοφτά στο δελτίο του Μega ότι δεν είναι «ρίψασπις» για να εγκαταλείψει τον υπουργικό θώκο επειδή ορισμένοι αστυνομικοί κάνουν κατάχρηση εξουσίας! (Κάνουν και θέαμα, αφού ο εις γυρίζει τα χαΐρια του αλλουνού σε βίντεο να τά ΄χουν να θυμούνται τις στιγμές δόξας, αλλά αυτό είναι υπόθεση του υπουργού Πολιτισμού μάλλον).

Η εθνική τηλεπιθεώρηση έχει ξεκινήσει με την προσθήκη νέων σπαρταριστών νούμερων. Το φιλοθέαμον μένει, κατ΄ αρχάς, άναυδο. Κατόπιν το καταλαμβάνει η συγκίνηση που ο Πρωθυπουργός είναι εις εκ της ομάδας του, θεατής και αυτός που εξοργίστηκε με τον ίδιο τρόπο.

Αυτή είναι δημοκρατία, όχι αστεία! Και στη γυροβολιά του αναλαμβάνει την εξισορρόπηση των συνειδήσεων ο Άδωνις Γεωργιάδης του εθνικοπατριωτικού πάθους να θυμίσει ότι ξυλοκοπήθηκε και ο διοικητής των ΜΑΤ από πολίτες και να αφιερώσουμε τηλεπαράθυρα και σε αυτόν.


Όλοι ίσοι και εξίσου υπεύθυνοι

Έτσι είμαστε εμείς, οι πολύ δημοκρατικοί Έλληνες.
Όλοι ίσοι και εξίσου υπεύθυνοι για όλα. Ξυλοκοπήθηκε ο αστυνομικός από πολίτες; Το ίδιο είναι σαν να ξυλοκόπησε αστυνομικός πολίτες. Ίδιο το αποτέλεσμα, ίδια και η πράξη. Επίσης, ο τελευταίος απλός πολίτης είναι εξίσου υπεύθυνος με τον Πρωθυπουργό της χώρας για τη βία της Αστυνομίας, εφόσον εξίσου οργίζονται στη θέα της και ο μεν και οι δε. Η εξίσωση του συναισθήματος εξισώνει και την ευθύνη. Τόσο απλή
η δημοκρατία (με το θέμα των ομολόγων δεν είχαμε την ίδια δημόσια έκφραση οργής, αλλά δεν είχαμε και εικόνα εδώ που τα λέμε για να την αναδείξει). Αντιθέτως, αποτελούν έξοχο φόντο οι εικόνες-σοκ του αλληλοξυλοδαρμού των δύο κρατουμένων υπό το παράγγελμα του αστυνομικού (ιδίως με τη διαρκή προβολή τους από τις οθόνες μέχρι να μοιάζουν με επαναλαμβανόμενη παντομίμα) για να αναδειχθεί το δημοκρατικό φρόνημα των κυβερνώντων!