[ ΑΙΧΜΕΣ ] Μισός Οιδίποδας

Την εβδομάδα που πέρασε, ο κ. Αλογοσκούφης εμφανίστηκε να δίνει τη μάχη εναντίον του «ντόπιου και ξένου καταστημένου» έχοντας στο πλευρό του τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του κόσμου. Πράγματι, η κυβέρνηση και η ξένη τράπεζα δεν συνεταιρίστηκαν μόνο για την αντικατάσταση των κλοπιμαίων στα Ταμεία. Με μικρές παραφωνίες, που οφείλονται σε δικαιολογημένο εκνευρισμό όσων κλήθηκαν να υποδυθούν δημόσια συγκεκριμένους ρόλους, η άμυνά τους προδίδει εναρμόνιση πρακτικών. Και οι δύο έσπευσαν να κάψουν πολύ νωρίς στελέχη τους που πολύ αργότερα αποδείχθηκε ότι θα έπρεπε να καούν για να διαφυλαχθεί το μείζον τόσο για τη μία όσο και για την άλλη. Το βάθος της γνώσης που απαιτούν αυτές οι κινήσεις αντιδιαστέλλεται με το εύρος της άγνοιας που προφασίζονται οι θεσμικοί πρωταγωνιστές του σκανδάλου. Αλλά η κυβέρνηση θα επιμείνει στη γραμμή της ενάρετης άγνοιας.

Αν πιστέψουμε την κυβέρνηση, κατά τραγική ειρωνεία, το σκάνδαλο οφείλεται στην άψογη λειτουργία της υψηλής γραφειοκρατίας του Δημοσίου. Ουδείς ενημέρωνε ουδένα και ουδείς ζητούσε οιαδήποτε ενημέρωση πέραν των σαφώς προσδιορισμένων αρμοδιοτήτων του. Το υπουργείο Οικονομικών και τα εξαρτήματά του παρουσιάζονται σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Και αυτό στη χώρα όπου για να εφαρμοστεί ο νόμος σε αυτονόητα ζητήματα χρειάζεται η μεσολάβηση του πολιτικού παράγοντα του αρμόδιου υπουργείου, ώστε να εμπεδωθεί μια πελατειακή σχέση ανάμεσα στο εξυπηρετούμενο θύμα και στον καταχραστή της εξουσίας. Μέσα στην αθλιότητα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, το υπουργείο Οικονομικών ήταν η φωτεινή εξαίρεση. Ώσπου, κατά τραγικό τρόπο, έπεσε θύμα της αγαθής του ιδιαιτερότητας.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο κ. Κουρής είναι ένας μικρός κυβερνητικός Οιδίποδας. Ο γενικός γραμματέας του Γενικού Λογιστηρίου, εμφανιζόμενος την κατάλληλη στιγμή στο σταυροδρόμι (ούτε μία ημέρα πριν, ούτε μία ημέρα μετά), πυροδότησε αθέλητα την αιμομεικτική σχέση του Δημοσίου με τα Ταμεία. Η μοντέρνα οιδιπόδεια εκδοχή είναι πιο σύνθετη, καθώς περιλαμβάνει ανάμεσα στους δύο εξ αίματος συγγενείς αρκετά παρένθετα (φυσικά και νομικά) πρόσωπα. Επίσης, κάπου στη μέση, αποκλίνει από τον Σοφοκλή. Στη σύγχρονη καραμανλική εκδοχή του μύθου, το πάθος δεν αναγνωρίζεται και κάθαρση δεν θα υπάρξει. Ο κ. Κουρής δεν θα καταλήξει τυφλωμένος στον Κολωνό. Ο μόνος τυφλός της υπόθεσης θα παραμείνει η Δικαιοσύνη.