Το «νέο» άσυλο

Ο κ. Σωτήριος Λ. Λεοντίδης, καθηγητής της Κτηνιατρικής Σχολής του Α.Π. Θεσσαλονίκης γράφει για το νέο πανεπιστημιακό άσυλο: «Οι διατάξεις του νέου νόμου προβλέπουν ότι το πανεπιστημιακό άσυλο καλύπτει τους χώρους στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα, οι οποίοι καθορίζονται με απόφαση της Συγκλήτου. Στην πράξη, αν γίνουν κάποιες μεταβολές στους χώρους που κάλυπτε ώς τώρα το άσυλο, θα είναι σίγουρα μηδαμινές. Είναι δυνατόν να εξαιρεθούν π.χ. τα κυλικεία ή οι χώροι εστίασης που συστεγάζονται ή το πολύ είναι δίπλα στους χώρους διδασκαλίας και έρευνας, οι χώροι των υπηρεσιών διοίκησης και οι αίθουσες τελετών που κατά κανόνα συστεγάζονται ή τουλάχιστον εφάπτονται των χώρων διδασκαλίας και έρευνας ή οι διάδρομοι, δρόμοι και ανοικτοί χώροι μεταξύ των πανεπιστημιακών κτιρίων;

Η άρση του ασύλου, σύμφωνα με τον νέο νόμο, γίνεται από το Πρυτανικό Συμβούλιο (πρύτανης, δύο ή τρεις αντιπρυτάνεις κατά ίδρυμα, ένας εκπρόσωπος των φοιτητών και ο γραμματέας του ΑΕΙ) με δικαίωμα ψήφου όλων των μελών του και με απλή πλειοψηφία. Η ευθύνη της άρσης του ασύλου που μεταβιβάζεται στην πράξη στον πρύτανη και τους αντιπρυτάνεις από τη Σύγκλητο ουσιαστικά, που ίσχυε προηγουμένως, είναι πολύ αμφίβολο αν θα αποδώσει. Διότι το ολιγομελές και ευέλικτο του Πρυτανικού Συμβουλίου σε σχέση με τη Σύγκλητο αντισταθμίζεται από το βάρος της ευθύνης που μεταφέρεται αυτούσιο στους ώμους λίγων πανεπιστημιακών δασκάλων. Οι πιθανότητες άλλωστε ποινικής δίωξής τους, όπως προβλέπεται από τον νέο νόμο, είναι εξαιρετικά απομακρυσμένες.

Ο νέος νόμος ισχύει για το πανεπιστημιακό άσυλο από τις 20 Μαρτίου. Στο χρονικό διάστημα των περίπου 2 μηνών της ισχύος του, συνέβησαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη γεγονότα που εμπλέκουν το πανεπιστημιακό άσυλο, χωρίς όμως να παρατηρηθεί καμία διαφορά σε σχέση με ό,τι συνέβαινε προηγουμένως».