Στην ανάπαυλα

«Απρίλη μου ανθοστόλιστε/Μάη μου κανακάρη» (δημώδες)

Μα τι ωραία ατμόσφαιρα. Τι πολιτισμένο πολιτικό περιβάλλον. Τι μόρφωση! Τι ευρωπαϊκός αήρ είναι αυτός που μας δροσίζει έτσι όπως φυσάει γλυκά στο έμπα του καλοκαιριού.

Αυτό το «Κανακάρης» που σύριζε ο κύριος Άλογο Σκούφης μπορεί και να δείχνει και την προσχώρηση του υπουργού Οικονομίας στην δημοτική, αλλά μάλλον θα πρέπει να ήταν υπόδειξη του Κυρίου Κυρίου επί των Τύπων Ρουσώ Πουλου, «μαλλιαρό» κατάλοιπο από την θητεία του στην Αριστερά πτέρυγα. Τώρα στην αριστερά νομίζω πτέρυγα της νεόδμητης βίλας του χάσκει η τρύπα της πισίνας. Επίσης για να επανέλθουμε στον κύριο Άλογο Σκούφη είναι γνωστό ότι ο ίδιος όχι μόνο «κανακάρης» δεν υπήρξε αλλά τουλάχιστον στο London School of Εconomics της γειτονιάς του που σπούδασε τα οικονομικά του υπέφερε σου λέει τις κακουχίες του Καρόλου Ντίκενς κι ακόμη περισσότερες. Φυσικό ήταν λοιπόν να ξεσπαθώσει κατά του κυρίου Παπ Αν Δρέου και να του εκτοξεύσει με όλη τη λύσσα του στερημένου από χάδια παιδιού εκείνο το «κανακάρης». Αν και έγκυροι δημοσιογραφικοί κύκλοι πιστεύουν ακράδαντα ότι το εν λόγω επίθετο είναι μέρος της τακτικής «Ό,τι Πιάσει». Δηλαδή ρίξε εκεί ένα «κανακάρης» κι ό,τι πιάσει. Τακτική άλλωστε κλασική του κυρίου Μήτσο Τάκη εκ των ιδρυτών της στην Ελλάδα (γιατί στην Γερμανία υπήρξαν οι πραγματικοί γεννήτορες της τάσης), ο οποίος κύριος επαναλαμβάνω Μήτσο Τάκης σε πλάνο τρουά-κάρ δήλωσε ότι τέτοιες φράσεις σαν του κυρίου Παπ Αν Δρέου ούτε σε χαμαιτυπεία δεν ακούγονται. Εδώ ο κύριος (επαναλαμβάνω και θα το επαναλαμβάνω) κύριος Επίτιμος κάμνει λάθος. Με τα ίδια μου τα αυτιά άκουγα τον κύριο Καρά Μανλή όταν ήτο αντιπολίτευση να ωρύεται (τώρα βέβαια όσο μπορεί να ωρύεται ένας τόσο «πέρα βρέχει») στη Βουλή και να αποκαλεί τον κύριο Σημίτη «αρχιερέα της διαπλοκής» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αλλά, άλλα χρόνια τότε, άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Φαντάζεστε τον Σημίτη με τα Άμφια του Αρχιερέα και την αγιαστούρα; Όχι ότι θα του πηγαίνανε, θα του πηγαίνανε. Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά ο Τύπος και όλα εν γένει τα ΜΜΕ δεν θέλει πια να αποκαλεί το κάθε κόμμα με την ονομασία του, και τους έχει βγάλει συνθηματικά. Ο καθένας με το συνθηματικό του. Όπως παλιά στην ποτοαπαγόρευση αλλά και στον υπόκοσμο. Ο «γριλάκιας» ο «Ελβιέλλος». Παρατσούκλια πώς το λένε. (Don΄t you know paratsoukli?)

Θέλει να πει ας πούμε ο παρουσιαστής Νέα Δημοκρατία, αλλά σου λέει μέρα μεσημέρι, μπορεί να ΄ναι παιδιά στο σπίτι. Ας το πω με τρόπο. Και λέει «Η Ρηγίλλης». Θέλει να πει ΠΑΣΟΚ, αλλά σκέφτεται μπορεί να τρώνε μη και τους κοπεί η όρεξη, πολύ θέλει; Και αντ΄ αυτού λέει η «Χαριλάου Τρικούπη». Καλά για ΚουΚουΕ δεν το συζητώ. «Περισσό» το ανεβάζουνε το κόμμα «Περισσό» το κατεβάζουνε.

Έτσι ακούς τα αλλοπρόσαλλα. Ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης ως εκ Περισσού χωρίζει τη Ρηγίλλη. Έκτακτη κυρία, και κυρία του Ηρώδη του Αττικού αν δεν κάνω λάθος.

Επίσης τον «Καρά Μανλή» μαζί με το «Ρουσώ Πουλώ» τους αποκαλούν ομού οι «Μαξίμου». Καμιά φορά τον Πρωθυπουργό τον αποκαλούν και «Ραφήνα» αλλά δεν το έχω ακούσει αυτοπροσώπως κι όρκο δεν παίρνω.

Εμάς στην παρέα μας αυτός ο κώδικας πολύ μας έχει επηρεάσει. Αφού προχθές που ήθελα να πω, στην Έμυ να περάσει να πάρει τον Θανάση να τον φέρει απ΄ το Θέατρο Χορν για να πάμε όλοι μαζί στο σπίτι, λέω στην πρόβα «Πρέπει να πάρω την Δραγούμη να περάσει από την Λουίζα Ριανκούρ να ΄ρθει στο Αμερικής ν΄ ανεβούμε Βριλήσσια».

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.