Μητριαρχική κοινωνία

«Η αδελφή της Αθανασίας, η Γεωργία, είναι το τρίτο πρόσωπο του δράματος, ο άξονας γύρω από τον οποίον περιστρέφονται οι άλλοι δύο. Είναι αυτή που θα αποδεχθεί, σχεδόν θα επιβάλει τη διαπόμπευση της αδελφής της. Τότε- αλλά και τώρα- τέτοιες γυναίκες κάνουν το “παιχνίδι”.

Αυτές ορίζουν τις τύχες της μοίρας και συνεχίζουν να διαιωνίζουν, θαρρείς, μια μητριαρχική κοινωνία» μας λέει για τον δικό της ρόλο η Αγγελική Παπούλια, που έχει κάνει εντύπωση στο θέατρο- στο σινεμά την έχουμε ξαναδεί στο «Σπιρτόκουτο».

Τι έχει να πει στον σημερινό θεατή η «Αθανασία»;Δεν μοιάζει λίγο φολκλόρ η ιστορία της; «Έχω δει πολλούς τέτοιους τύπους να κάθονται σε μια γωνιά και να κλαίνε γοερά για τα αδιέξοδα της ζωής τους. Τα πράγματα για τα οποία μιλάει η ταινία καμιά τεχνολογική επανάσταση δεν μπορεί να τα εξορίσει από τη ζωή των ανθρώπων. Αυτά καθορίζουν την ύπαρξή μας. Ο πυρήνας της ταινίας είναι η ανακάλυψη των αληθινών συναισθημάτων», αποκρίνεται αυθόρμητα ο Πάνος Καρκανεβάτος που συμπληρώνει: «Όσο πιο αληθινές και με στοιχεία εθνικής ταυτότητας είναι οι δημιουργίες, οι ταινίες, τόσο πιο διεθνές μπορεί να είναι το άνοιγμά τους, να ενδιαφέρει το παγκόσμιο κοινό».