ΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΑΙΜΟΜΙΞΙΕΣ

Διαβάζοντας Τα Παιδιά του Χούριν έχει κανείς την εντύπωση ότι ο Τόλκιν αφηγείται την πιο ώριμη ιστορία του. Χνουδωτά χόμπιτ δεν υπάρχουν εδώ. Η υπόθεση είναι πολύ σκοτεινότερη από τα άλλα έργα του. Έχει μια έντονη εσάνς σαιξπηρικού Μάκβεθ, ενώ βρίσκει κανείς ομοιότητες και με αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, τουλάχιστον ως προς τον ρόλο που παίζει το Πεπρωμένο στη ζωή των πρωταγωνιστών. Δεν είναι ένα «μοντέρνο» παραμύθι, ούτε απευθύνεται σε παιδιά. Αν και πολύ αμφιβάλλω αν θα «φρίκαραν» από τις αιματοβαμμένες σκηνές οι σύγχρονοι έφηβοι, που ξεπαστρεύουν κατά χιλιάδες τούς ψηφιακούς εχθρούς στα ιντερνετάδικα. Εξαιρετικό συμπλήρωμα στην έκδοση, ο χάρτης και ο κατάλογος ονομάτων στο τέλος, καθώς και τα σκίτσα του Άλαν Λι, βραβευμένου μάλιστα και με Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης στην κινηματογραφική Επιστροφή του Βασιλιά.

Αν και προηγούνται χρονολογικά από το Χόμπιτ και τον Άρχοντα, τα Παιδιά του Χούριν μάλλον δεν είναι η καταλληλότερη επιλογή για μια εισαγωγή στον κόσμο του Τόλκιν. Ωστόσο στέκουν επάξια δίπλα στα άλλα δύο μεγάλα έργα. Είναι σαφώς ευκολότερα στην ανάγνωση από το Σιλμαρίλλιον και δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς απ΄ έξω ολόκληρη την ιστορία της Μέσης-γης για να τα απολαύσει.