Η συμμορία της αρπαχτής

Η οικονομία αλλάζει τη βιομηχανία του αμερικανικού σινεμά. Το Χρηματιστήριο αλλάζει τις αξίες των big stars. Και «Η συμμορία των δεκατριών» (Οcean΄ s thirteen) είναι η χάρτινη λιμουζίνα για το μεγάλο πουθενά.
Τόσα πολλά ονόματα, τόσες ώρες, τόσα λεφτά, απλώς μια πασαρέλα με κοστούμια, τουαλέτες, τσόχες, ρουλέτες και αρπαχτικά!
Τρία τα τσιγκέλια πάνω από τα οποία κρέμονται τα θύματα. Εκατομμύρια και ανεγκέφαλα. Το πρώτο, τα βαριά, μεγάλα, very big ονόματα. Τζορτζ Κλούνι; Α, σου λέει. Ο πιο λαχταριστός κούκλος του σινεμά. Αλ Πατσίνο; Α, σου λέει, ο καλύτερος ηθοποιός του αμερικανικού σινεμά. Αυτό το πρώτο τσιγκέλι γα να κρεμάσουν τα σφαχτά. Το δεύτερο, είναι το sequel γνωστών, πολυσύχναστων, μαγαζιών. Spiderman; Α, σου λέει. Πετάει πετάει ο γάιδαρος; Πετάει, αποκρίνεται το τσιγκέλι. Α, σου λέει «Η συμμορία των 11». Πετάει πετάει ο Κλούνι; Πετάει, αποκρίνεται το χαϊβάνι. Το τρίτο και τελευταίο τσιγκέλι πάνω στο οποίο κρεμιέται το ζωντόβολο είναι το πρώτο τετραήμερο προβολών. Πέμπτη μέχρι και Κυριακή. Και μετά μην τον είδατε τον Παναή. Κάπως έτσι πορεύεται η showbiz και κάπως έτσι σκορπάει τα λεφτά ο Λάκης, ο Τάκης, ο Σάκης, η Χάιδω και η Μαρία της μυωπίας και της στραβής!

Η σούμα των τριών Οcean΄s eleven, καταλήγει ως εξής. Το πρώτο «εντάξει, περνάει ώρα, περάσαμε καλά». Το δεύτερο με τους twelve «δεν κατάλαβα γρι από τον γρίφο και την ακατανόητη πλοκή». Το τρίτο με τον Αλ Πατσίνο και την Έλεν Μπάρκιν να συμπληρώνουν την παρέα της κομπίνας και της αρπαχτής «θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου». Καταλάβατε; Όχι; Ε, λοιπόν, είπα κι εγώ να σκοτώσω τρεις ώρες και να λυτρωθώ από τη βαριά κουλτούρα των ανησυχιών και των Καννών. Την πρώτη μισή στραβοκοιτούσα το ρολόι μου. Στο δεύτερο μπαινόβγαινα στην τουαλέτα, στο τρίτο αυτομουντζωνόμουνα. Να και ξανά. Γιατί όταν η γυναίκα μου με έσπρωχνε να πάμε στο fashion show να δούμε Κοκοσαλάκη και Λουκία εγώ απαντούσα περιφρονητικά πριτς! Έτσι ακριβώς, πασαρέλα κοστουμιών, γραβατών, παπουτσιών, καλτσών και περισκελίδων. Άπαντες- με ενδιάμεση μοναδική θηλυκή στάση την Έλεν Μπάρκιν με δεκάδες στρώσεις λίφτινγκ και μπότοξ ολόιδια σιδερωμένη μούμια μεγαλοκοπέλας- να μπαινοβγαίνουν στα πλάνα άνευ λόγου και αιτίας. Άλλοτε ανά δύο με Κλούνι και Μπραντ Πιτ.

Άλλοτε ανά τρεις με συμπλήρωμα τον Ματ Ντέιμον. Και άλλοτε όλοι μαζί με Ντον Τσιντλ, Άντι Γκαρσία, Έλιοτ Γκουλντ και ούτω καθεξής! Με αποκλειστική διαφορά, μοναδική αλλαγή και καινοτομία φοβερή, την παρουσία του Αλ Πατσίνο σε ρόλο bad guy καζινάρχη που του την φέρνουν όλοι οι άλλοι. Κατά τ΄ άλλα η σκηνοθεσία συνίσταται εις την ακόλουθη πρωτοφανή πρωτοτυπία. Μπλα μπλα μπλα υπό τον ατμοσφαιρικό φωτισμό χιλιάδων neon. Αν είναι δυνατόν. Και μετά σου λένε μερικοί μερικοί, ότι ο Αγγελόπουλος κάνει την ίδια ταινία με τους ίδιους αργούς ρυθμούς και την ίδια γριφώδη αλλά στο βάθος, απλοϊκή, βαρύγδουπη σημειολογία. Θα το πω κι ας γίνω κακός. Αν με την τελευταία του ταινία βαριόμουν να με βλέπω να βαριέμαι, ε, τότε, με το «Οcean΄s thirteen» βαρέθηκα να με βλέπω να βαριέμαι βλέποντας το μεγάλο πουθενά!

Με δυο λόγια: Τώρα τι να σας πω; Ότι η ιστορία είναι τόσο έξυπνη όσο κάθε μειρακίου τής οποιασδήποτε κινηματογραφικής σχολής; Ε, λοιπόν, σας το λέω. Κρατηθείτε. Η συμμορία του Ντάνι Όσεαν (του Κλούνι δηλαδή) αποφασίζει να εκδικηθεί τον αδίστακτο καζινάρχη Μπίλι Μπανκ (τον Αλ Πατσίνο δηλαδή) επειδή ο τελευταίος εξαπάτησε και κατάκλεψε τον Ρούμπεν Τίσκοφ, τον Έλιοτ Γκουλντ δηλαδή. Εκείνοι το λένε «Η συμμορία των δεκατριών». Εγώ, η συμμορία της αρπαχτής!

«Η συμμορία των δεκατριών»

Τι είναι αυτό;

Περιπέτεια με πλοκή και σασπένς; Όχι, πασαρέλα κοστουμιών.

ΒΑΘΜΟΙ=3

(πέτα το ένα κράτα το τρεις)

Χαμένη ευκαιρία

Είναι ζήτημα μόδας και εποχής. Σήμερα ο σταλινικός «κομμουνιστής» είναι ξεπερασμένος άθλιος προπαγανδιστής. Σήμερα ο γκέι Ισραηλίτης Εytan Φοξ και τα τρίγωνα και τετράγωνα του «Βubble» είναι μοντέρνα σύνολα συμφιλίωσης και ουμανιστικής προοπτικής!

Τι λέτε καλέ! Στρατευμένος ο κομμουνιστής, στρατευμένοι και οι γκέι της Παλαιστίνης, του Ισραήλ και της Μέσης Ανατολής.

Επί της ουσίας ίδια, απαράλλαχτη σεναριακή και αισθητική διαδικασία. Η διαφορά είναι μία. Αυτό που σήμερα είναι ξεπερασμένο, χθες ήταν μοντέρνο. Αυτό που χθες ήταν καταραμένο, σήμερα είναι επαναστατικό και ενδιαφέρον. Επομένωςκαι θα το λέω μέχρι να φύγω- η κριτική ματιά όχι μόνο του ειδικού, αλλά και του εγγράμματου κοινού πρέπει να παραμερίζει τη μόδα, να προσπερνάει το σκάνδαλο που προκύπτει από το σενάριο και την ιστορία. Πρώτο, αλάνθαστο κριτήριο, η αισθητική, ο κινηματογράφος, η κατασκευή. Αυτή η αρετή, αυτή η διαφορά, αυτή η ξεχωριστή ματιά.

Μ΄ αυτή τη λογική, ο καλοπροαίρετος και σοβαρός Εytan Φοξ, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από ό,τι υπογράφουν ισάξιοι συνάδελφοί του που διαγωνίζονται στο ελληνικό φεστιβάλ. Άφθονη φλυαρία, άφθονη στασιμότητα, άφθονη επίπεδη επιφάνεια. Ποιο το «θέμα»; Ο έρωτας ενός Ισραηλίτη για έναν Παλαιστίνιο. Ωραία. Ε, και; Μέχρι τα είκοσι τελευταία λεπτά, τα ίδια κρεβάτια, τα ίδια σφηνάκια, τα ίδια τραγουδάκια, τα ίδια τρίγωνα, τα ίδια ερωτικά και ομοφυλοφιλικά. Εντάξει παιδιά. Κανένα πρόβλημα με εμένα. Καθείς έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται την καρδιά και το κορμί του όπως γουστάρει και όπως την βρίσκει.

Το αληθινό «θέμα» καταφθάνει ασθμαίνον τα τελευταία είκοσι λεπτά. Τόσο αργά, τόσο αυτοκτονικά. Όταν ο Παλαιστίνιος για να εκδικηθεί τη δολοφονία της αδελφής του, φορτώνεται με μπόλικη νιτρογλυκερίνη και ορκίζεται σαν καμικάζι να πάρει στον τάφο του τον Εβραίο εραστή του. Όχι επειδή αυτός ευθύνεται για τον φόνο, αλλά για να πετάξουν μακριά απ΄ αυτή την κόλαση, απ΄ αυτή την μούρλια και την αέναη πολεμική χαρά. Κρίμα. Δύο χαμένες ώρες για μια εικοσάλεπτη εξαιρετική ιστορία, ισοδύναμη με τον «Παράδεισο τώρα», μια ταινία θάρρους, αλήθειας και μεγάλης καρδιάς Με δυο λόγια: Ο Νοάμ είναι Παλαιστίνιος, ο Γιαλί Ισραηλίτης. Αμφότεροι γκέι, κάτοικοι Τελ Αβίβ, φίλοι, εραστές και ζωντανές «γέφυρες» δύο κόσμων που ζουν μαζί, χώρια και εχθρικά. Παρέα με μια κοπέλα χωρίς προκαταλήψεις και σεξουαλικές αναστολές. Ώσπου μια βόμβα και ένα θύμα θα τους προσγειώσουν στη συνηθισμένη ανωμαλία. Τώρα ο Άραβας εραστής πρέπει να σκοτώσει τον Εβραίο εραστή. Θέλουν να είναι μαζί αλλά ο κόσμος τους θέλει χωριστά!

«Τhe Βubble»

Εξαιρετικές προθέσεις. Χλωμές επιδόσεις. Εβραίος με Παλαιστίνιο γκέι.
Ανώμαλο το σύστημα, όχι ο έρωτας και το πήδημα.

ΒΑΘΜΟΙ=5

(καλή, χαμένη, ευκαιρία)

Ουρά η Γαλλία, νηπιαγωγείο οι ΗΠΑ

Δύο ακόμα πρεμιέρες με ισάριθμες «σκοτωμένες» παρουσίες.

«Δώσε μου το χέρι σου» (Ρrete-moi ta main) κομεντί του Ερίκ Λαρτιγκό με Αλέν Σαμπάτ, Σερλότ Γκένσμπουργκ, Μπερναντέτ Λαφόν. Όπου πέντε αδελφές παρέα με την μαμά,

ΒΑΘΜΟΙ=5

(κομψί κομψά)

σπρώχνουν τον μονάκριβο αδελφό να βρει γυναίκα, να φύγει από το σπίτι να βρουν την ησυχία τους και να μην του πλένουν τα σώβρακα αυτού του παιδοβούβαλου εργένη. Εκείνος όμως όλες τις απορρίπτει. Γιατί καλέ μου; Μα επειδή ψάχνω- λέει- την τέλεια γυναίκα. Τον κακό σου τον καιρό σου. Κάπως έτσι περνάει ο χρόνος, ώσπου ο Αλέν Σαμπάτ πέφτει πάνω στην ανάποδη Σαρλότ Γκένσμπουργκ. Γάμος α λα γαλλικά!

«Η γέφυρα για την Τεραμπίθια» (Βridge to Terabithia). Τρυφερό παραμυθάκι επιπέδου Walt Disney με δύο παιδιά και ολίγη Νάρνια και πολλά μαγικά. Από το ομότιτλο βιβλίο της Κάθριν Πάτερσον με πρωταγωνιστές την Άννα Σοφία Ρομπ (να θυμάστε τ΄ όνομά της) και τον Τζος Χάτσερσον, δύο πιτσιρίκια που προορίζονται για μεγάλη καριέρα. Κάπου σε κάποια αμερικανική γωνιά ένα μικρό παλικαράκι από φτωχική οικογένεια, παρασύρεται από συνομήλική του από σπίτι συγγραφέων και καλλιτεχνών. Κάθε μέρα μετά το σχολείο, δραπετεύουν και απογειώνονται στην άλλη πλευρά του ποταμού, παρέα με γίγαντες και ξωτικά του παραμυθιού. Ένας μικρός Ρωμαίος και μια μικρή ευφάνταστη Ιουλιέτα χωρίς ίχνος φιλιού, παιδιά ενός άλλου καιρού. Κολλημένοι μαζί μέχρι την άλλη ζωή. Ώσπου μια μέρα, έτσι για δυο τρεις ώρες εκείνος κάνει παρέα στην δασκάλα της μουσικής, κι εκείνη μόνη, καθώς τραμπαλίζεται να πετάξει στην άλλη πλευρά, το σχοινί κόβεται στη μέση και η Ιουλιέτα χάνεται στα βαθιά νερά!

ΒΑΘΜΟΙ=DVD ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

Αληθινές «Νύφες» α λα ιταλικά

Best Ρicture of the week «Χαμένα όνειρα», δηλαδή «Νuovomondo» (Νέος Κόσμος) του Εμανουέλε Κριαλέζε. Ο Αργυρός Λέοντας της Βενετίας του 2006. Οι αυθεντικές «Νύφες» ιταλικής παραγωγής. Ακούει κανείς; Ναι εγώ, εσύ και χίλιοι δεκατρείς!

Αυτά που λέτε. Γνωστά, επαναλαμβανόμενα, παράλογα και τρελά. Ο Βούλγαρης με δεκάδες «Νύφες» σε ταξίδι αναψυχής, έπιασε εφτακόσιους χιλιάδες νοματαίους. Ο άγνωστος Ιταλός με τα καλύτερα-φετινά-ντεκόρ, τα καλύτερα-φετινά-κοστούμια, την καλύτερη-φετινή-φωτογραφία και τον πιο ιδρωμένο, σαρκικό ρεαλισμό, θα πιάσει πάτο στα ελληνικά καφενεία. Κι ύστερα μου λέτε ότι υπάρχει ελπίς. Στην Ελλάδα ζεις!

Όποιος θέλει ας διαβάσει το παρακάτω. Όποιος βαριέται ας την κάνει προς «συμμορία» της αρπαχτής. Έστω λίγοι αλλά εκλεκτοί. Εκ πρώτης όψεως, ο Κριαλέζε επηρεάζεται και αφομοιώνει τα διδάγματα του Ερμάνο Όλμι «Το δέντρο με τα τσόκαρα» και του Φραντσέσκου Ρόσι «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι». Δηλαδή η αγιογραφία φτωχών, ρακένδυτων, απελπισμένων πλασμάτων, ευλογημένων επίγειων αγγέλων. Το μεγάλο πλήθος του ιταλικού κινηματογράφου πορεύεται με τον θείο και το χριστιανικό. Πλαγίως, υπογείως ή φανερώς. Και μάλιστα πολλές φορές το θεϊκό διασταυρώνεται με τον μαρξισμό και η επίγεια καταγγελία με τον παράδεισο τον ουτοπικό, δηλαδή τον σοσιαλισμό.

Αυτή ακριβώς η δημιουργική «αλχημεία» συγκροτείται με την Οδύσσεια δεκάδων «τερατόμορφων» πλασμάτων που πορεύονται από το χωριό τους από κάποια Κράβαρα της Ιταλίας του 1900 προς τον παράδεισο και το

«Χαμένα όνειρα»

Όσκαρ κοστουμιών, φωτογραφίας,

ντεκόρ.

Αγιογραφία ζωντανών σκουπιδιών. Αmerica, Αmerica.

ΒΑΘΜΟΙ=7

(το πλοίο με τα τσόκαρα)

Αmerica, Αmerica των εκατομμυρίων φτωχών εργατικών χεριών. Η τελετουργία της ελπίδας. Η φυγή της δυστυχίας. Η ελπίδα της άλλης πατρίδας. Σαν να λέμε η εαρινή σύναξη των σκουπιδιών. Με τα τρία στάδια. Το πρώτο η πορεία από το χωριό μέχρι το λιμάνι. Η δεύτερη από το λιμάνι εν πλω. Και η τρίτη το Αmerica είναι εδώ!

Τώρα τι να πω; Άριστα στην προσωπογραφία αυτών των μικρών «τερατόμορφων» Χριστών. Άριστα στην ενδυματολογία αυτής της θεσπέσιας κουρελαρίας που συνιστά μέγιστο styling και υπόδειγμα ρακένδυτων κοστουμιών. Άριστα στο «ζωντανό», σκοτεινό, μουχλιασμένο ντεκόρ. Άριστα στο πλανάρισμα και στα γυρίσματα του σκηνοθέτη, του φωτογράφου και όλων των δημιουργών. Αν ο Κριαλέζε είχε στα χέρια του τον κεντρικό, μυθικό άξονα των «Νυφών», δηλαδή κέντρο βάρους και σεναριακό, συγκεκριμένο, προσδιορισμό, θα είχε υπογράψει ένα από τα αριστουργήματα των ημερών!

Με δυο λόγια: Στις αρχές του 20ού αιώνα, σε μια άνυδρη, πετρωμένη, βουκολική, πάμπτωχη επαρχία της Ιταλίας, ένας βοσκός με το όνομα Σαλβατόρε (Βιντσέζο Αμάτο), παρέα με την οικογένειά του, μπαρκάρει και στοιβάζεται μαζί με εκατοντάδες «πρόβατα» με προορισμό τις ΗΠΑ. Εκεί θα πέσει πάνω σε μια αρχοντική Αγγλίδα (Σάρλοτ Γκένσμπουργκ) με αποτέλεσμα η προοπτική ενός νέου κόσμου να φτερουγίσει μέσα του παρέα με τον έρωτα και την ελπίδα. Α, ξέχασα, ο ρόλος του Βίνσεντ Σκιαβέλι (Ντον Λουίτζι) επρόκειτο να είναι πρωταγωνιστικός αλλά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός.