«Προτιμώ να είμαι ο τρελός του χωριού»

«Μετράω τα λόγια μου» δεν είναι η έκφραση; Ε, καμία σχέση με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Ο οποίος, λίγες ώρες πριν από τη χθεσινή πρώτη του θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα, μαζί με τη Φανί Αρντάν σε «σκηνοθετημένο θεατρικό αναλόγιο» μιας διασκευής της «Λυσιστράτης» του Αριστοφάνη- κλείνει τη σειρά «Θέατρο Πέρα απ΄ τα Όρια» την οποία οργάνωσε η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία -, στη συνάντηση που είχαν οι συντελεστές της παραγωγής με τον Τύπο- μία συνάντηση σταρίστικη, με τους φωτορεπόρτερ να συνωθούνται γύρω από τους σταρ και να τους βομβαρδίζουν με τα φλας-, καθόλου δεν «μέτρησε» τα δικά του.

Καθυστερημένος τριάντα πέντε λεπτά, αγουροξυπνημένος, με τα κιλά του που πάντα «περισσεύουν», ατσούμπαλος, με ένα τσαλακωμένο πουκάμισο,

ΙΝFΟ

Τελευταία παράσταση της «Λυσιστράτης» απόψε στις 21.00 στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210-3213.100). Εισιτήρια: 200, 150, 120, 100, 80, 60, 40 ευρώ.
Προπώληση με πιστωτική κάρτα (τηλ. 211-
1086.050, www.
ticketshop.gr) και στην FΝΑC (Τhe Μall). Στα γαλλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

ένας «αγροίκος» που βλέποντάς τον κατάλαβα γιατί του κόλλησαν από την αρχή την ετικέτα «ο καινούργιος Ζαν Γκαμπέν», μουρτζούφλης στην αρχή, μετά «ξύπνησε», δήλωσε αφοπλιστικά «τον Αριστοφάνη μέχρι τώρα ούτε που τον ήξερα γιατί δεν είμαι ηθοποιός του είδους του Πατρίς Σερό, ηθοποιός έγινα προσπαθώντας απλώς να μιλήσω». Επέμεινε ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου ούτε η πολιτική- τη χαρακτήρισε «αφόρητα βαρετή»- ούτε οι πολιτικοί που τους χαρακτήρισε «μετριότητες» και «απεχθείς»- «προτιμώ να είμαι ο τρελός του χωριού» τόνισε και συμπλήρωσε: «Πάντα πίστευα ότι η σωστή πολιτική θέση είναι η ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας».

Αναφέρθηκε στον «ένα σκασμό από φόρους» που πληρώνει, είπε «βρωμόλογα», ρωτούσε πώς προφέρονται ελληνικές λέξεις, μετά βαρέθηκε, εξέταζε προσεκτικά την ποιότητα του ποτηριού από το οποίο έπινε νερό, σκιτσάριζε την ώρα που μετέφραζε η διερμηνέας και μιλούσαν οι άλλοι συντελεστές, μετά έκανε ρολό τα σκίτσα και τους τα χάριζε, διάβαζε τα μηνύματα από το κινητό του, υποδέχθηκε με φωνές και θηριώδη γέλια τη Φανί Αρντάν- που εκείνη έφτασε καθυστερημένη κατά μία ώρα και πέντε λεπτά!-, έκλεινε το μάτι στον σκηνοθέτη Ζαν-Πολ Σκαρπιτά για να διακόψει την ατελείωτη τιράντα του ώστε να μεταφράσει η διερμηνέας…μάγκας, αλητάκος, πλακατζής… Και αξιαγάπητος. Ειδικά από τις κυρίες του πολιτιστικού ρεπορτάζ που είχαν παραδοθεί στη γοητεία του αμαχητί…

Βεβαίως δεν παρέλειψε να δείξει και τη «σοβαρή» πλευρά του. Μίλησε για παρακμή του κινηματογράφου ο οποίος εμπνέεται από την τηλεόραση πια και απαλείφει την εθνική πολιτιστική ταυτότητα, πράγμα που δεν γίνεται με το θέατρο, παραδέχθηκε ότι κάνει και ο ίδιος αυτόν τον κινηματογράφο που είναι πια βιομηχανία, επιστρέφοντας, όταν βρίσκει την ευκαιρία, στον «κινηματογράφο του δημιουργού» που τον σέβεται βαθιά και από τον οποίο ξεκίνησε, είπε πως οι θεατές έχουμε καταντήσει ηδονοβλεψίες…

Όσο για τη Φανί Αρντάν- πολύ, πάρα πολύ λεπτή, με ένα εφαρμοστό ασπρόμαυρο φόρεμα, όμορφη, πολύ γλυκιά- πιο «συμβατική»- οδοστρωτήρας ο Ντεπαρντιέ…-, μίλησε για «προσέγγιση με απόλυτη μετριοφροσύνη στον Αριστοφάνη».


«Δεν είμαστε ο Πιτ και η Ζολί»

«Με τη Φανί Αρντάν είμαστε το θετικό ενός ζευγαριού στη ζωή. Δεν κοιμόμαστε μαζί τη νύχτα, δεν ξυπνούμε μαζί το πρωί, δεν χύν… με παρέα… (Για το συγκεκριμένο ρήμα η διερμηνέας κατέφυγε σε… ελεύθερη απόδοση, πράγμα που έγινε αντιληπτό και από τον Ντεπαρντιέ που άρχισε να γελάει με βρυχηθμούς οπότε και εγένετο χαμός- ΄΄την καταβρήκατε΄΄ μας φώναζε). Είναι θαυμάσιο και μοναδικό να έχουμε αυτή τη σχέση με μια γυναίκα με την οποία κάνουμε την ίδια δουλειά. Εσείς βέβαια θα θέλατε να είμαστε ένα ζευγάρι σαν την Αντζελίνα Ζολί και τον Μπραντ Πιτ, να γυρίζουμε όλο τον πλανήτη, να αγοράζουμε παιδιά από διάφορες ηπείρους… Αλλά δεν είμαστε».