Το ταξίδι του Κ. Καραμανλή στην Αυστραλία

Ο κ. Δημήτρης Παπαγεωργίου, δημοσιογράφος- εκδότης από την Μελβούρνη της Αυστραλίας, γράφει για το ταξίδι του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή:

«Νιώθει περηφάνια… ο Κ.Κ. αλλά γνωρίζει ότι οι ακροατές του, παιδιά νηπιαγωγείων, δημοτικών και γυμνασίων που τα επιστράτευσαν οι παπάδες των ενοριών (που τόσο πολύ τίμησε ο Πρωθυπουργός) και οι δάσκαλοι για να τα πάνε στην “Αρένα(!)” δεν κατάλαβαν “γρι” απ΄ όσα τους έλεγε;

Ωραίο το προεκλογικό σόου της Δεξιάς που μετά από τόσα χρόνια, εκμεταλλευόμενη την ευγένεια προς τον Πρωθυπουργό που η πατρίδα τους έστειλε, σήκωσε κεφάλι στην Αυστραλία και αδίστακτα προσπάθησε να φανεί σαν η μοναδική δύναμη της πατρίδας που ενδιαφέρθηκε γι΄ αυτούς…

Όμως παρά τα δωρεάν λεωφορεία που οι παπάδες και οι οπαδοί τους οργάνωσαν, παρά την επιστράτευση των μαθητών σχολείων και παρά τη διαφήμιση του συγκροτήματος που κουβάλησαν από Ελλάδα με Μητσιά, Δήμου και Πέττα, με το ζόρι συγκέντρωσαν 10.000

με 12.000 κόσμο, ενώ ο παππούς Καραμανλής, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1982 συγκέντρωσε πάνω από 100.000 κόσμου στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη Μελβούρνης.

Έξω από την Αρένα, έδιναν σε όλους δωρεάν σημαίες και πανό, που όλα τα κουβάλησαν από την Ελλάδα (άραγε ο αδερφός του Πανίκα ο προμηθευτής ή κάποιος άλλος;) τους είπαν και κάμποσα τραγουδάκια από καλλιτέχνες που, εκτός του Μητσιά, δίσκο τους σπάνια να βρεις σε σπίτια απόδημων και τους ανακοίνωσε ο ανιψιός τι άλλο “την Ορθοδοξία και τα μάτια σας…”.

Αυτή την Ορθοδοξία που επί μισό αιώνα και πάνω ταλαιπωρεί τους Έλληνες της Αυστραλίας, με τη βοήθεια πάντα της Δεξιάς, τους διαιρεί, τους απειλεί, τους βρίζει και προσπαθεί να στραγγαλίσει κάθε δημοκρατική ή έστω και διαφορετική φωνή. Αυτή την Ορθοδοξία που μια ζωή παλεύει για το Πατριαρχείο της “Ισταμπούλ” και χωρίζει τους Έλληνες της Αυστραλίας σε εθνικόφρονες και μιάσματα.

Δυστυχώς σαν όλα τα άλλα έργα της κυβέρνησης των ανιψιών, παιδιών, εγγονών και εξαδέλφων, το ταξίδι της Αυστραλίας απλά έξυσε πληγές στην Ομογένεια, αφού σαν στόχο είχε να ξαναδώσει ζωή στα κάστρα της χουντοδεξιάς, υπολογίζοντας σε κάποιες ψήφους των μακρινών και μη εχόντων άμεση σχέση με την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Αλλά οι εν Αυστραλία και σε άλλες μακρινές χώρες ευρισκόμενοι συμπατριώτες, δεν θέλουν να ψηφίζουν τους υποψήφιους της περιοχής τους στην Ελλάδα, παρά θέλουν να στέλνουν αντιπροσώπους δικούς τους στη Βουλή που να γνωρίζουν τα προβλήματά τους, όπως οι Ιταλοί της Αυστραλίας κ.ά.

Ο συμπαθής κατά τα άλλα Πρωθυπουργός “έφτυσε” κατάματα τις ιστορικές κοινότητες, Μελβούρνης (έτος ιδρύσεως 1897), Σίδνεϊ (1898) και Αδελαΐδας, που αυτές κράτησαν όρθιο τον Ελληνισμό σε εποχές που απαγορευόταν ακόμα και να μιλήσεις ελληνικά, σε εποχές πείνας και δυστυχίας, σε εποχές που το “Οικουμενικό” Πατριαρχείο αρνούνταν και να τους απαντήσει στα αιτήματά τους να στείλει στις εκκλησίες τους έναν παπά για γάμους, κηδείες, βαφτίσεις, αφού δεν δέχτηκε ο κ. Πρωθυπουργός όχι μόνο να τις επισκεφθεί αλλά ούτε απ΄ έξω να περάσει!».