Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μη μιλάτε, εθνικιζόμαστε

Κυρία Ρhoebe, Έφτασε η σεμνή και ταπεινή κυβέρνησή μας να κατάσχει έργα τέχνης λόγω μη εθνικισμού; Τι έχει πια σειρά; Η φίμωση των πολιτών;

Αγγελική Λούσιου, Νίκαια Εκ-πολιτιστικώς βρήκαμε πού ακριβώς ανήκομεν, αγαπητή Αγγελική. Στην Ελλάδα, Ελλήνων, Εθνικιστών. Σε συνδυασμό με την υποχρεωτική- διά ροπάλου και κατακραυγής- ορθοδοξία (επί παντός) μην εκπλαγείτε αν έρθει και η φίμωση.


Μονομαχία στο Ελ Βενιζέλ

Μερικές φορές αν δεν το ακούσεις με τα μάτια σου και δεν το δεις με τα αυτιά σου είναι αδύνατον να πιστέψεις αυτά που συμβαίνουν στο Ελλαδιστάν.

Αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλ, αναχωρήσεις εσωτερικού.

Επιβάτης με σακίδιο ρωτά υπάλληλο ασφαλείας αν πρέπει, όπως έχει ακούσει ότι γίνεται, να βάλει σε (ντροπιαστικό, μεταξύ μας)

διαφανές σακουλάκι τα… υγρά του, ήτοι κολόνιες, τζελ, αφρόλουτρο. «Μα, δεν σας έλεγξαν;», η απάντηση.

Πηγαίνει πίσω στον έλεγχο ο επιβάτης και ω του θαύματος τον ελέγχει ο υπάλληλος που προηγουμένως ούτε καν έκανε τον κόπο να τον σταματήσει.

«Πρέπει να πετάξετε όλες τις συσκευασίες πάνω από 100 ml», επιμένει ο ελεγκτής πάνω στον κατόπιν εορτής και εκούσιο- από τον επιβάτηέλεγχο.

«Η αεροπορική εταιρεία- η Αegean εν προκειμένωέπρεπε να σας είχε ενημερώσει». «Μα δεν με ενημέρωσε κανείς και το αφρόλουτρο το αγόρασα από εδώ, από το αεροδρόμιο και έκανα διαδικτυακά την κράτηση και το check in και ουδείς ενημέρωνε». Τι κι αν έλεγε πως το τζελ ήταν στο τέλος του και δεν ήταν ούτε 50 ml. Απτόητοι ο ελέγχων και η υπεύθυνή του: «Να τα πετάξετε όλα»!

Το ερώτημα είναι: Όταν κανείς κολλάει στους τύπους (τους τόσο παράλογους και εξευτελιστικούς) δεν πρέπει να είναι και ο ίδιος τύπος και υπογραμμός και να μην του «φεύγουν» προς έλεγχον επιβάτες; Αυτός ο τύπος δεν μετράει στους τυπολάτρες του Ελ Βενιζέλ;

Η εταιρεία, αλήθεια, γιατί δεν ενημερώνει διαδικτυακώς στο e-chekin (που γίνεται μόνον αν έχει κανείς μόνον χειραποσκευή) πως οτιδήποτε πάνω από 100 ml πετιέται;

Εύλογη απορία: Τι απογίνονται όσα πετιούνται- από αντίστοιχους μη γνωρίζοντες επιβάτες- στο Ελ Βενιζέλ; Τα χρησιμοποιούν οι υπάλληλοι ελέγχου; Τα παίρνουν στο σπίτι τους οι καθαρίστριες; Ή μήπως τα μεταπωλεί (ωραίο εμπόριο, αλήθεια) το Ελ Βενιζέλ; Γιατί ουδείς λάτρεις όλων αυτών των παράλογων τύπων δεν ενημερώνει το κοινό για το μέλλον των «σκουπιδιών» του… Φοίβη
Απαλλοτριώσεις με (εθνική) θέα

Προς κυρία Φοίβη Αθηναίου, «Θέα στην Ακρόπολη με… απαλλοτρίωση» ή πώς το «νεώτερο-νέο» θα κατεδαφίσει το ήδη «κηρυγμένο διατηρητέο νέο» για χάρη ενός ιδεατού.

Με ενδιαφέρον διαβάζω τα όσα γράφονται για την αρχιτεκτονική παραγωγή και τα τεκταινόμενα, αλλά και με απορία, ίσως γιατί οι ειδήσεις είναι συνήθως απογοητευτικές και τα νέα όχι και τόσο «νέα». Τα δύο κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στο οικοδομικό τετράγωνο όπου έχει προκύψει το γυάλινο, και προφανώς μελλοντικά προχωρημένα βιοκλιματικά κλιματιζόμενο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως, και των οποίων οι πίσω όψεις, ω ναι οι σεμνές πίσω όψεις, τόσο ενοχλούν, είναι διατηρητέα. Το κτίριο στην Αρεοπαγίτου 17 (φωτογραφία) είναι κτίριο του αρχιτέκτονα Β. Κουρεμένου, ΦΕΚ Δ 405Α/09-08-1978, άρα όχι πρόσφατα αναγνωρισμένης αξίας, και το έτερο στην Αρεοπαγίτου 19 & Μητσαίων, ΦΕΚ δ203Α/14-04-1989, επίσης είναι διατηρητέο. Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε και δεν είναι τόσο απλό να αποχαρακτηρίζονται κτίρια σε τόσο ευαίσθητα σημεία, μιας και έγινε η επιλογή να κτιστεί το Νέο Μουσείο τόσο κοντά στο Κτίριο Βάιλερ, που μήπως και αυτό ενοχλεί τελικά; Και αυτά τα άλλα κτίρια που θα κηρυχθούν διατηρητέα, τι επιφανειών είναι και ποια βιβλιοθήκη θα χωρέσουν; Οι πολυκατοικίες πάντως γύρω στο συγκεκριμένο οικοδομικό τετράγωνο σίγουρα ενοχλούν, όπως και τα σταθμευμένα λεωφορεία των τουριστών στη συμβολή της Αρεοπαγίτου με τη Λεωφόρο Αμαλίας, που συνήθως έχουν τη μηχανή αναμμένη και τον κλιματισμό στο φουλ για να μην ταλαιπωρηθούν οι εν λόγω τουρίστες, όπως και τα δημοτικά αυτοκίνητα σταθμευμένα επί της Αρεοπαγίτου κάτω από τα πλατάνια (ελπίζω αυτά να μην ενοχλούν τη θέα της Ακρόπολης). Όπως και τα περίπτερα της Έκθεσης Βιβλίου δεν ταιριάζουν με τον πεζόδρομο αλλά τουλάχιστον συνδυάζουν τη χρήση του δημόσιου χώρου με τη ζωντανή πόλη που φαίνεται αδυνατεί να βρει χώρους να ζήσει και να αφήσει τους άλλους και τα «άλλα» να ζήσουν. Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε αυτές τις πίσω όψεις πιο δημιουργικά;

Άννα Σιτρά, αρχιτέκτων Ενδιαφέρουσα η αρχιτεκτονική σας προσέγγιση, αγαπητή Άννα, και κυρίως χρήσιμη. Μόνο που το ζήτημα, αν καταλάβατε, προέκυψε από την βιασύνη να στεγαστεί εκ του εκ-Πολιτισμού μας ένα ίδρυμα σε (διατηρητέο πράγματι) κτίριο, δίπλα σε άλλο που και τα δύο έχουν παραμείνει περιέργως στη θέση τους παρ΄ ότι άλλα έχουν απαλλοτριωθεί και που δεν έχει ποτέ διαψευσθεί ότι η ιδιοκτησία του… μη ιδρυματικού έχει πολύ «κολλητές» σχέσεις με πρόσωπα της (νυν) εξουσίας. Εκεί φαίνεται πως βρίσκεται το μεμπτόν. Όσο για τον αποχαρακτηρισμό των διατηρητέων και την ευκολία του, δεν ξεχνά κανείς πως το Νέο Μουσείο (όσο κι αν το ξέχασαν προκλητικότατα οι πρώην εκ-πολιτισμένοι άρχοντές μας, κάνοντας τη χώρα διεθνώς ρεζίλι!) είναι «εθνικό έργο». Προσπαθείτε στην- εξαιρετικά καίρια- επισήμανσή σας να διακρίνετε το «σωστό». Μόνον, σκεφθείτε, σε τούτη τη χώρα το «εθνικό» ήταν πάντοτε πάνω από το «σωστό». Και υπεράνω τούτου. Εδώ θα διαφέρουμε;