«Γράφω βιαστικά…»

Η ιστορία της Ανναλίζα είναι μια από τις πολλές θλιβερές, πραγματικές ιστορίες του βιβλίου «Gomorra, ταξίδι στην οικονομική αυτοκρατορία και στο όνειρο για επικράτηση της Καμόρας», του Ρομπέρτο Σαβιάνο. Κυκλοφόρησε πέρυσι στην Ιταλία και έκανε θραύση. Ο συγγραφέας είναι μόνο είκοσι επτά χρόνων. Γι΄ αυτό οι νονοί δεν άντεξαν. Του έστειλαν μαντάτο πως γρήγορα θα πάει να επισκεφθεί την Ανναλίζα.

Ο Σαβιάνο κρύβεται και κυκλοφορεί μόνο με συνοδεία αστυνομικών. Για την Καμόρα είναι ένα επικίνδυνο παράδειγμα. Εάν οι νέοι της Νάπολι, που αποτελούν τη «δεξαμενή» της Καμόρας, εξεγερθούν ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα, τότε όλα θα γίνουν στάχτη: ο όρκος της σιωπής, ο φόβος που κυριεύει τις καρδιές. Όλα αυτά που πριν από δεκαετίες είχε περιγράψει και ο Λεονάρντο Σάσα στο εκπληκτικό «Η μέρα της Κουκουβάγιας». Η Μαφία που περιέγραψε ο Σάσα ανήκε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η Καμόρα που περιγράφει ο Σαβιάνο ανήκει στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό κάνει το βιβλίο του Σαβιάνο τρομακτικά επίκαιρο. Σαν να μας λέει: «Η Νάπολι σε αφορά, βρίσκεται δίπλα σου».

Τελειώνοντας το βιβλίο αναρωτιόμουν πού θα έπρεπε να το κατατάξω. Είναι λογοτεχνία ή δημοσιογραφία; Ίσως και τα δυο μαζί; «Γράφω βιαστικά… Η γραφή μου δεν προσφέρεται για “απόδραση” από την πραγματικότητα. Τον αναγνώστη μ΄ ενδιαφέρει να τον “εισβάλω”. Να τον κάνω να νιώσει σάρκα από τη σάρκα της ιστορίας που αφηγούμαι. Μ΄ ενδιαφέρει η λογοτεχνία που μοιάζει με το δάγκωμα της οχιάς παρά με ακουαρέλα φαντασιών», έγραψε πρόσφατα ο Σαβιάνο. Εκείνος είναι οπαδός της γραφής α λα Σελίν. Κάποτε, στα γεράματά του, μια νεαρή δημοσιογράφος επισκέφθηκε τον Σελίν.

Τον ρώτησε «Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να γράψει κανείς λογοτεχνία;». Και εκείνος απάντησε:

«Μόνο δύο. Ή γράφεις ή φτιάχνεις καρφίτσες για να τρυπήσεις τις μύγες»…