Reality: το άλλο όνομα της Κόλασης

ΕΠΕΙΔΗ οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, μια προειδοποίηση, πριν αρχίσετε να διαβάζετε! Δεν είμαι στα πάνω μου, δεν είμαι στις καλές μου, τα ΄χω πάρει, τα ΄χω δώσει, γενικώς, είμαι ένα μάτσο χάλια!

Διάβασα χθες για τα νέα ριάλιτι που ετοιμάζονται από τους φωστήρες των διεθνών καναλιών (και τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα τα αρπάξουν και οι εγχώριοι φωστήρες).

Τώρα που μας τελειώσανε οι συγκατοικήσεις, ξεκατινιάσματα, μαλλιοτραβήγματα, βωμολοχίες, μπιπ, κερατώματα, το Κάμα Σούτρα στις μπανιέρες, μαχαιρώματα, σκοτωμοί, χυδαιότητα, ξεφτίλα, τα αγοραία άτομα σε αγοραίες καταστάσεις…

Τώρα που όλα αυτά τα βαρεθήκαμε, νέα ζωή ξημερώνει για τα απανταχού ριάλιτι. Τον πάτο του πηγαδιού ΝΟΜΙΖΑΜΕ ότι τον φτάσαμε.

Έχει και πιο κάτω. Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά… Ένα καινούργιο ριάλιτι που δρομολογείται έχει να κάνει- άκουσον, άκουσον!- με παιδιά από 8 μέχρι 15 χρόνων. Θα είναι λέει, ένα είδος Survivor. Εκεί τα παιδάκια θα προσπαθούν να επιβιώσουν ως ενήλικοι! Να βρουν τροφή, να συντηρηθούν, να φάνε ρίζες, να φάνε τις σάρκες τους, να σκάψει το ένα παιδί τον λάκκο του άλλου, να εντρυφήσουν στο «ο θάνατός σου ζωή μου». Μωρά παιδιά!

Ποιοι το σκέφτηκαν; Ποιοι το συνέλαβαν αυτό;

(Για την παρακάτω φράση απαραίτητη η γονική συναίνεση: Όποιοι κι αν το σκέφτηκαν, σκατά στα μούτρα τους! Συγγνώμη αλλά είναι το μόνο που με εκφράζει αυτή τη στιγμή). Ένα δεύτερο ριάλιτι, λέει, έχει να κάνει με δότες οργάνων ή κάτι τέτοιο. Εδώ δεν μπορώ να σας δώσω λεπτομέρειες: Μόλις άκουσα την είδηση στην τηλεόραση, άλλαξα αμέσως κανάλι. Η υπεραιμάτωση του εγκεφάλου μπορεί να αποβεί μοιραία κι εγώ έχω παιδί να μεγαλώσω!

Σκατά στα μούτρα τους!

ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ το πάρω αλλιώς το τιμόνι. Αν κάτσω να σκεφτώ κι εγώ κάτι! Να το καταθέσω σαν πρόταση και να πνιγώ στα ευρώπουλα.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Μαζεύουμε 20 παιδάκια από χώρες της Αφρικής. Αυτά που δεν έχουν μια γουλιά γαλατάκι. Αυτά που σβήνουν, μέρα τη μέρα. Τα βάζουμε στο ωραίο σπίτι του Βig Βrother.

Κάθε εβδομάδα το κοινό ψηφίζει και ξωπετάει ένα παιδάκι. Αυτό πρέπει να επιστρέψει στον τρόμο και την αθλιότητα. Επειδή όμως η παραγωγή είναι μεγαλόκαρδη, ως δώρο για τη συμμετοχή του, του δίνουν ένα ζευγαράκι παπούτσια (λάθος νούμερο) κι ένα λίτρο γάλα. Το παιδάκι που θα κερδίσει, θα το βάλουνε σε τσίρκο και θα το κάνουνε τουρνέ από χωρίου εις χωρίον.

2. Παίρνουμε δώδεκα ηλικιωμένους, από τα γηροκομεία της συμφοράς. Κι εδώ ακολουθούμε την ίδια διαδικασία. Όποιος παππούλης ή γιαγιούλα αποχωρεί, παίρνει δώρο μια θερμοφόρα και ξαναπετιέται πίσω στην κόλαση που κατ΄ ευφημισμόν ονομάζεται «Οίκος Ευγηρίας».

3. Παίρνουμε δώδεκα άτομα με ανίατη ασθένεια. Άτομα που δεν έχουνε τη δυνατότητα πανάκριβων θεραπειών! Τους έντεκα που ψηφίζει προς αποχώρησιν το κοινό, τους αφήνουμε να ψοφολογήσουν (δώρο ένα πιεσόμετρο και μια πάπια για κατούρημα). Στον νικητή η παραγωγή καλύπτει τα έξοδα της θεραπείας. Ακόμα καλύτερα τον κάνει και πειραματόζωο για το νέο της ριάλιτι. 4. Παίρνουμε δώδεκα άστεγους. Κουρελήδες, ξεχασμένους από Θεό κι ανθρώπους. Τους πλένουμε, τους ξεβρωμίζουμε (μπλιάχ, αηδία), τους ντύνουμε, τους στολίζουμε. Στον νικητή νοικιάζουμε μια υπόγεια γκαρσονιέρα για ένα εξάμηνο. Οι υπόλοιποι έντεκα επιστρέφουν στο χαρτόκουτο απ΄ όπου τους μαζέψαμε (δώρο της παραγωγής από ένα χάμπουργκερ και μια καρό κουβέρτα).

Κύριοι, πού να καταθέσω τις προτάσεις μου; Θέλω να βγάλω κι εγώ φράγκα από τον πόνο, από το αδιέξοδο, από τη δυστυχία, από την απόγνωση: Είπαμε! Παιδί μεγαλώνω κι έχω έξοδα!

Μου ξαναλέτε λίγο το mail σας;

Άι, σιχτίρ, Σαββατιάτικο!