Κόντρα στην εξάρτηση

Ο Στάικος σε μιαν εποχή που ο μαϊμουδισμός μας είναι άνευ προηγουμένου, όταν το ελληνικό τραγούδι χλευάζεται, οι ελληνικοί χοροί κατάντησαν φολκλόρ, η γλώσσα μας αγγλίζει και ο μεταμοντερνισμός αλλοιώνει φόρμες, ρυθμούς, ιδεολογήματα, παράδοση και μνήμη κατειρωνεύοντάς τα, ο Στάικος λοιπόν με μια θεατρική σοφή πανουργία, γράφοντας με την τεχνική του ευρωπαϊκού θεάτρου, σχεδόν παίζοντας, μαριβοντίζοντας, τινάζει στον αέρα την ιδεολογία της εξάρτησης, της μεταπρατικής συναλλαγής πολιτισμού κ.τ.λ.

Η παράστασή του, αφού σκηνοθέτησε το έργο, είναι ακριβείας σε ύφος και σαφήνεια προθέσεων. Η διδασκαλία των ηθοποιών έξοχη. Ξεχώρισαν βέβαια οι εμπειρότεροι (Πέρης ΜιχαηλίδηςΜάνος Βακούσης ως διαφωτισμένος και φουστανελάς), αλλά και οι κοπέλες (Αντ. Γιαννούλη, Κατερίνα Παυλάκη, Έλενα Χατζηαυξέντη), είχαν σκηνικό ύφος και ευκρίνεια διαγραφής τύπων.

Σκηνικά (Σταυρίδου) και κοστούμια (Νικολαρεΐζη), φωτισμοί (Μπελλης), κίνηση (Λάζου) άψογα.

Η δραματουργία μας απέκτησε άλλο ένα διαμάντι, δηλαδή καλλιτεχνικά επεξεργασμένο πολύτιμο πέτρωμα.