Από την πλήξη στην τρέλα

ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ ΑΛΛΑ ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟΣ ΩΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ.
ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ, Ο ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ
ΕΤΓΚΑΡ ΚΕΡΕΤ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
ΤΟΥ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΣΦΑΙΡΑ ΕΙΤΕ
ΑΠΟ ΠΛΗΞΗ
Στις μέρες μας είναι σπάνιες οι περιπτώσεις λογοτεχνών που κατορθώνουν να κάνουν διεθνή καριέρα με μικρά κείμενα. Ζώντας στην εποχή της δικτατορίας του μυθιστορήματος, δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε την περίπτωση του 39χρονου Ισραηλινού Έτγκαρ Κέρετ που έχει μεταφραστεί σε δεκαέξι γλώσσες παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα διηγήματά του δεν ξεπερνούν σε έκταση τις τέσσερις-πέντε σελίδες. Μάλιστα τα κείμενά του έδωσαν συχνά αφορμή για μεταφορές στο θέατρο και τον κινηματογράφο, με τον οποίο, άλλωστε, διατηρεί πολύ στενές σχέσεις. Όχι μόνο διδάσκει κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, αλλά έχει κάνει και ο ίδιος ταινίες, με αποκορύφωμα τις Μέδουσες (τη συνυπέγραψε σκηνοθετικά μαζί με τη σύζυγό του, ηθοποιό του θεάτρου Σίρα Γκεφέν) που κέρδισαν το βραβείο Χρυσή Κάμερα πριν από μία εβδομάδα στις Κάννες.

Η ματιά αυτού του Ισραηλινού κορυφαίου εκπροσώπου της ισραηλινής λογοτεχνίας της νεώτερης γενιάς είναι κοφτερή και πολυπρισματική. Αποτυπώνει καθημερινά στιγμιότυπα διανθισμένα με χιούμορ και απελευθερωτικό υπερρεαλισμό. Ενώ πρόκειται για ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο συγγραφέα, στα διηγήματά του η πολιτική εισέρχεται ελάχιστα και μάλιστα κρυμμένη κάτω από τις γραμμές. Σε μια χώρα όπου η πολιτική βία, ο φανατισμός και ο θάνατος συνιστούν μέρος της καθημερινότητας, ο Κέρετ επιλέγει ευφυώς να μεταθέσει το πεδίο στην καθημερινότητα των μικρών συμβάντων, όπου βέβαια η πολιτική επηρεάζει ούτως ή άλλως τη ζωή και περνάει σαν μέρος του καθημερινού βιώματος, όπως εδώ περνούν οι παπάδες από όλα τα εγκαίνια- εκδηλώσεις. Έτσι σε κάθε δεύτερο διήγημα υπάρχει και κάποιος (ή κάποια, στο Ισραήλ υπηρετούν και τα κορίτσια) που μόλις τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία και αυτό εκεί είναι το φυσικό. Να λοιπόν γιατί το φυσικό και το αφύσικο συχνά αλλάζουν ρόλους. Σε όλα τα διηγήματα του Κέρετ συμβαίνουν πράγματα που υπερβαίνουν την πραγματικότητα: ψάρια που μιλούν, πόρτες που σκέφτονται, φίλοι που τρελαίνονται διαδοχικά και μετά συνέρχονται, άνθρωποι που αντί να ψηλώνουν κονταίνουν, ταχυδακτυλουργοί που βάζουν ανθρώπους μέσα σε μποτίλιες. Αλλά όλα αυτά δεν είναι δυσάρεστα, έχουν κάτι από τον αέρα των παλιών παιδικών παρα-