«ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ»

Το 1954 στο «Λιμάνι της αγωνίας» η μαφία των εργατοπατέρων τον τουλουμιάζει στο ξύλο και ο Μπράντο κερδίζει το Όσκαρ υποδυόμενος το θύμα. «Του άρεσε να παίζει τον δαρμένο, τον καταραμένο. Υπάρχει εξήγηση και ονομάζεται Father Βrando». Πάνω σ΄ αυτό συμφωνούν όλοι οι φίλοι και συνεργάτες του. Απόδειξη; Σε μια τηλεοπτική εκπομπή ο πατέρας του, έτσι, φάτσα φόρα μπροστά στον χαρισματικό υιό του, λέει μια ατάκα που θα μαστίγωνε την καρδιά κάθε παιδιού: «Ο γιος μου είναι κακός ηθοποιός αλλά είναι ΟΚ σαν Άντρας»! Άλλη απόδειξη; Το γουέστερν «Η εκδίκηση είναι δική μου», η μοναδική σκηνοθετική αμαρτία που διέπραξε στη ζωή του. Ο Καρλ Μάλντεν είναι ο «πατέρας» που μαστιγώνει ανελέητα και δημοσίως τον «γιο» του Μάρλον.

«Μια ζωή στοιχειωμένος με μίσος για τον πατέρα του, λατρεία για τη μάνα του». Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ εξηγεί το φαινόμενο που όταν τον γνώρισε στη ζούγκλα των Φιλιππίνων στην «Αποκάλυψη» τον άφησε με το στόμα ανοιχτό: «Γι΄ αυτό διαρκώς επαναστατούσε. Γι΄ αυτό βρέθηκε στην πρώτη γραμμή με τον Λούθερ Κινγκ.

Γι΄ αυτό με τους Ινδιάνους. Γι΄ αυτό κόντρα στο Χόλιγουντ».

«Η αλήθεια είναι ότι ο τόπος ήταν μικρός γι΄ αυτόν». Ο Άρθουρ Πεν που συνεργάστηκε μαζί του παραδέχεται την ήττα του:

«Ταυτόχρονα έπαιζε και σκηνοθετούσε. Ο αθεόφοβος μου υπέδειξε, με διόρθωσε να γίνει καλύτερη και πιο πειστική η σκηνή στην “Καταδίωξη”, όπου οι λευκοί τραμπούκοι της Κου Κλουξ Κλαν τον δέρνουν ανηλεώς. Πρέπει να το παραδεχτώ. Οι αλλεπάλληλες και αλλόκοτες εμφανίσεις του στο «Μιζούρι» ήταν δικής του έμπνευσης και εκτέλεσης.

Κάθε μέρα απρόβλεπτος και διαφορετικός. Αυτός διάλεξε να φορέσει φουστάνια κυρίας με στυλ ελισαβετιανής Βρετανίας».