«Σε βασανίζει ο τόπος σου, δεν θα ησυχάσεις…»

«ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΕ ΕΝΑ
ΒΑΖΟ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ
ΠΟΥ ΣΥΓΚΟΛΛΑΕΙ ΤΑ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ
ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ
ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ
ΤΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΗ
ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ
ΑΘΙΚΤΟ. Η ΠΟΙΗΣΗ
ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΟΔΥΝΗΡΗ
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ
ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΝ
ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ,
ΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΤΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ
ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ»,
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΤΕΡΕΚ ΓΟΥΟΛΚΟΤ
Γενέτειρα: Σάντα Λουτσία 1930, Καραϊβική- πρώην βρετανική αποικία.

Σπουδές/Σταδιοδρομία: Χάνει τον πατέρα του σε μικρή ηλικία. Σπουδάζει στην Τζαμάικα αγγλική λογοτεχνία. Το 1953 εγκαθίσταται στο Τρινιντάντ, όπου λίγα χρόνια αργότερα ιδρύει το Θεατρικό Εργαστήριο, το οποίο και ανεβάζει πολλά από τα θεατρικά του έργα. Τα τελευταία χρόνια μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στην Αμερική (διδάσκει ποίηση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης) και το Τρινιντάντ. Το 1992 κερδίζει το βραβείο Νόμπελ.

Το γνωρίζατε; Και οι δύο γιαγιάδες του ήταν απόγονοι δούλων που είχαν μεταφερθεί βίαια στην Καραϊβική από τη Δυτική Αφρική.

Κριτική ετυμηγορία: Οι ρί ζες του Γουόλκοτ είναι μεικτές- αφρικανικές αλλά και ευρωπαϊκές- και το ίδιο μεικτή, συνθετική μάλλον, είναι η τεχνική του: η γαλλική κρεολική και δυτικοϊνδική διάλεκτος συνυφαίνεται με τη φόρμα και τη γλώσσα του ελισαβετιανού στίχου, οι ρυθμοί της καλύψο λειτουργούν σταθερά ως συνδετικό στοιχείο και το αποτέλεσμα είναι μια υβριδική λογοτεχνία που αντανακλά τόσο επώδυνες προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα όσο και την αποικιοκρατική ιστορία και κουλτούρα των Δυτικών Ινδιών. Ο Γουόλκοτ γράφει έναν πυκνό στίχο, που σπάνια χαλαρώνει, ενώ ποτέ δεν χάνει τον οικείο παλμό μιας συνομιλίας. Η επιλογή τού ομοιοκατάληκτου στίχου στα περισσότερα ποιήματά του υπογραμμίζει τη μοναδική και ιδιότυπη σχέση του προς την αγγλική γλώσσα: στην Καραϊβική είχε μάθει μια αγγλική πολύ διαφορετική από εκείνη που μιλούσαν οι ομότεχνοί του στη μητροπολιτική Αγγλία και την Αμερική. Η παραδοσιακή μετρική δεν είναι απλώς μια χειρονομία αναγνώρισης προς το παρελθόν· είναι γι΄ αυτόν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να οργανώσει την πολύπλοκη, αντιφατική του κληρονομιά.

Θέατρο: Στα θεατρικά του έργα, με κορυφαία τα Dream on Μonkey Μountain, O Βabylon! και Ρantomime, αντλώντας από τους τοπικούς μύθους και παραδόσεις της Καραϊβικής, υπερασπίζεται την ενδοσκόπηση και την τέχνη ως τα μόνα μέσα για την ανεύρεση ενός σύνθετου, πολυπρισματικού ατομικού και συλλογικού παρελθόντος, αρνούμενος το ψευδές, μονοσήμαντο εκρομαντισμένο όραμα μιας «νέας» Αφρικής με αμιγή κουλτούρα.

«Ο κουκουλοφόρος»: Μουσι κό έργο σε συνεργασία με τον συνθέτη Πολ Σάιμον, που στηρίζεται στη ζωή νεαρού Πουερτορικανού, που το 1959 δολοφόνησε δύο ανήλικα παιδιά και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η παράσταση που στοίχισε έντεκα εκατομμύρια δολάρια προκάλεσε, λόγω του θέματός της, θύελλα αντιδράσεων. Στα ελληνικά (ενδεικτικά): Όμηρος ρος (μτφρ.: Ε. Κεκροπούλου, «Λιβάνης» 1993- ατυχέστατα μεταφρασμένος στη γλώσσα μας), Ποιήματα (μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ- Στέφανος Παπαδόπουλος, «Καστανιώτης», 2006). Στίχοι: Σε βασανίζει ο τόπος σου, δεν θα ησυχάσεις / έως ότου εσύ και οι ρίζες σου συμφιλιωθείτε./ Το σαγόνι σου πρέπεινα χαμηλώσει / και οι γροθιές σου να σαρώσουν το χώμα της γης σου.