Περί ορέξεως…

Ο καθένας μπορεί να βρίσκει μουσικότατα αυτά τα φσθ,βζμ,φχθ,φσπλ,φθρ, φστ. Αρκεί να μην αυταπατάται και με τη σειρά του εξαπατά ότι αυτή είναι η μουσική της αρχαίας γλώσσας.

Έτσι θέλουμε να τα διαβάζουμε τα αρχαία, θα μου πείτε. Να έχουμε όμως επίγνωση πως έτσι αλλοιώνουμε τον αρχαίο ήχο. Θέλουμε αρχαία; Ας λείπουν τα ανυπόστατα περί μουσικότητας και αρχαίου ήχου, αυτά που προσβάλλουν δηλαδή τον αρχαίο ήχο. Ας λείπουν έτσι και οι δημόσιες λ.χ. αναγνώσεις, σε λέσχες και σε ιερά καταφύγια, ας λείπουν προπαντός οι παραστάσεις αρχαίου δράματος, τάχαμου στο πρωτότυπο, αφού αγνοούμε πώς ακριβώς εκφερόταν το πρωτότυπο, ή ακριβέστερα ξέρουμε πως πάντως δεν εκφερόταν έτσι το πρωτότυπο.

Πιο παλιά είχε ανεβεί η Αντιγόνη ολόκληρη στο πρωτότυπο, ανέβασμα που ήθελε να αναδείξει «το ακουστικό της μήνυμα», «τις συγχορδίες συμφώνων και φωνηέντων»: άγνοια και πάλι;

πάντως ύβρις! Και πιο πρόσφατα επανέλαβε το εγχείρημα η Άννα Συνοδινού, με τις Ευμενίδες αυτή. Αλίμονο, «είναι σαν να διαβάζουμε μισή παρτιτούρα» έγραφα τότε. Σαν να παίρνεις μια πάρτα συμφωνικού έργου απ΄ όπου διαβάζεται λόγου χάρη μόνο το μέρος των κρουστών και κάποιων σκόρπιων οργάνων, πού και πού κάνα έγχορδο ή πνευστό, και να νομίζεις ότι έχεις και παίζεις το πλήρες αυθεντικό έργο.

Μουσική με βρυχηθμούς, συριγμούς, ροκάνες και γκρανκάσες.

Ύβρις, απέναντι σε εκείνους που τάχα έτσι τους τιμάς. Άλλως καραγκιοζιλίκια.