Νέοι Δίσκοι

Αλεξίσφαιρη σόουλ

Χτυπάει το κινητό του με ένα από τα σουξέ τύπου «μ΄ έκαψες, με τηγάνισες και μόνο μου με άφησες». Α, ρε- του λέει ο άλλος από δίπλα, είσαι κι εσύ… «Εγώ, ρε… μπιπ;» του απαντάει. «Εγώ, ξέρεις σε ποιανού το φαν κλαμπ είμαι; Του Βαν Μπιούρεν!» Δηλαδή, φέξε μου και γλίστρησα. Το μπάχαλο! Το οποίο- μπάχαλο- έχει και την πλάκα του. Ποιος ήταν στο τηλέφωνο δεν έμαθα.

Μέισι Γκρέι άκουσες; Αν όχι, χάνεις. Η κυρία φόρεσε τα καλά της, ίσιωσε τη φωνή της, έβηξε, ξανάβηξε- ξύπνησε το σκιουράκι που ζει στο λαιμό της, και να τη, καλώς την! Σαν μια από τις γυναίκες-δηλητήριο που ανοίγουν την πόρτα σε νουάρ μυθιστορήματα για να στείλουν τον αστυνομικό που χτύπησε το κουδούνι πίσω με άδεια χέρια. Στην καλή περίπτωση αυτό. «Τhis is the story about two people in….. lοοοοove».

Έτσι ξεκινάει το «Strange Βehavior» και συνεχίζεται με πλοκή Έλμορ Λίοναρντ, πιστολίδι και μια παχουλή ασφάλεια από τον σύζυγο να την περιμένει σε εξωτικά μέρη. Η Μέισι ξεκινάει μια νέα ζωή και το «Βig» είναι το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο. Κρίμα δεν θα ήταν να χανόταν αυτό το κορίτσι ανάμεσα σε όρους δισκογραφικών συμβολαίων και δολοφονικά ασανσέρ της «επιτυχημένης» καριέρας;

Δεν τους κάνει το χατίρι. Ανασκουμπώνεται. Και εκεί που μάλλον την ξεχνούσαμε, ήρθε με σούπερ- αλεξίσφαιρη σόουλ, λουσάτο φανκ, μπαλάντες- πότε με vintage στυλ και κρεμ/καφέ ποπ φόντο, πότε χάι-τεκ γραμμές- και ντίσκο παράσημα, όλα υπό την επίβλεψη του Will.i.Αm, ο οποίος στέκεται περήφανα πίσω από την κονσόλα, εισπράττοντας νάζι και τρέλα. Έχει και ένα κομμάτι με «γκεστ» Φέργκι και Νάταλι Κόουλ- για να μην την πουν ακατάδεχτη και δείχνει να το ΄φχαριστιέται. Αυτή τη στιγμή παίζει το «Τreat Μe Like Υour Μoney»- άκουσέ το- μπορεί να είναι το «Crazy» αυτού του καλοκαιριού. Γιατί, η ποπ έχει άποψη. Όχι απλώς γνώμη. Απ΄ αυτές άλλο τίποτε…


Η Πάτι Σμιθ διασκευάζει

●Τζίμι Χέντριξ, το «Αre Υou Εxperienced». Με σιδερένια αποφασιστικότητα και επειδή το ήθελε από παλιά.

●Νιλ Γιανγκ, το «Ηelpless», νιώθει όμορφα μέσα σε αυτό. ●Rolling Stones, το «Gimme Shelter». Έχει δύναμη και το πιστεύει. ●Jefferson Αirplane, για την Γκρέις Σλικ. ●Μπομπ Ντίλαν, το «Changing Οf Τhe Guards» για το μυστήριό του.

●Βeatles, το «Within You Without Υou» για τον Τζορτζ Χάρισον. ●Τhe Doors, το «Soul Κitchen» από ένα όνειρο.

●Πολ Σάιμον, και Στίβι Γουόντερ, και Νirvana, Αllman Βrothers και Τears For Fears(!), το «Εverybody Rules the World», για πολιτικούς λόγους και πίνοντας ιταλικό καφέ.
Ήταν κάποτε…

… μια μικρή κολυμβήτρια στη Λισαβώνα, ονόματι Lura. Τα νερά της πισίνας, με έναν ασυνήθιστο τρόπο για υγρό στοιχείο την έβγαλαν στη μουσική, και αρκετά πιο κάτω τώρα, η Lura με το « Μ΄bem di fora» (Sony/ΒΜG)

«κολυμπάει» αμέριμνα κοντά στη Σεζάρια Εβόρα, με μια νοσταλγία, αλλά πιο πολύ με χαρά και κέφι. Το «Ρonciana» έχει γίνει ήδη σουξέ, εμένα όμως μ΄ αρέσουν οι φλαμένκο κιθάρες που πέφτουν εδώ κι εκεί και ένας ρυθμός- χορευτικό θα τον έλεγες. Ήταν επίσης μία άλλη κοπέλα που ύφαινε, αλλά τις άλλες ώρες έπαιζε alt. country, την οποία την ξεχώριζες από τις μυστήριες goth ίνες και λίγο από παλιό πανκ του Σαν Φρανσίσκο. Η νέα Paula Frazer & Τarnation «Νow Ιt΄s Τime» (hitch hyke) μοιράζεται ανάμεσα σε πιάνο και σκόρπιες κιθάρες, μονότονα κάπως, αλλά με κράτησε με έναν τρόπο σαν να έψαχνα αναπτήρα στα σκοτεινά.


… ένα απόγευμα

Και ήταν ένα βροχερό απόγευμα, πάνω από μια αχνιστή παέλια που η ηθοποιός και σύζυγος Πολάνσκι, Εμανουέλ Σενιέ, συνάντησε το ροκ γκρουπ των Ultra Οrange (ωραίο όνομα) και πάνω-κάτω τα βρήκαν, έτσι που τους βγήκε και αυτό το πολύ καλό ροκ- γαλλικό- άλμπουμ (Sony/ΒΜG). Η Σενιέ έχει και υποχρεώσεις με τον Λου Ριντ, να την τρέχει στη νέα παραγωγή του «Βerlin» του. Α, έχει και ένα μοντέρνο αέρα 60ς το Sing Sing Sing, που αρέσει.