Αρνητικά ρεκόρ made in Greece

Festival de Cannes, ένα απέραντο ψυχιατρείο.
Και του Μπους, και του Μπιν Λάντεν, και του Σαρκοζί, και του Ταραντίνο, αλλά και του George Voulgarakis!

Του Μπους και του Μπιν Λάντεν, διότι ξεροσταλιάζουμε στις ουρές, ψηνόμαστε από τον ήλιο, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και οι εκατοντάδες bodyguards βάζουν χέρι ακόμα και εντός της περισκελίδας μας. Φανταστείτε, μια ευτραφής συνάδελφος από την Αυστραλία, κάθιδρη από αγωνία, μου έλεγε: «Οh boy έχασα την κάρτα μου (του Ρress, εννοείται) και τώρα πρέπει να υποβάλω δηλώσεις σε τέσσερα γραφεία και να περάσω από το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα». «Οh my God, φταίει ο Τζορτζ. Τhe son of a bitch…», είπε και όρμησε με τρεχαλητό!

Του Σαρκό διότι κάνουν πολιτική «χοντρή» και παριστάνουν τους αντικειμενικούς και διαφανείς. Από τη μια γλείφουν τους Εβραίους διά μέσου μιας ισραηλινής συμμετοχής και άκρως φανατικής που φέρει το όνομα «Ψαλμοί». Τώρα, ταινία βλέπουμε ή προσηλυτισμό μας κάνουν; Από την άλλη πουσάρουν τον Μάικλ Μουρ και τα ρίχνουν στο βαθύ κράτος της Αμερικής. Και στο τέλος- το κερασάκι- με το animation «Περσέπολη» σηκώνουν σημαία γαλλική. Ούτε Ιράν ούτε Αυστρία, αλλά μόνο η δημοκρατική Γαλλία. Άντε μην ανοίξω το στόμα μου και πω καμιά κουβέντα!

Του George Voulgarakis, διότι τα ρεκόρ made in Greece μπορούν να γεμίσουν ολόκληρο βιβλίο Γκίνες. Ως εξής:

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης που δεν διαθέτει μισό καρέ ταινίας σε κανένα πρόγραμμα του Φεστιβάλ

● Η μοναδική χώρα που ενώ διαθέτει περίπτερο πάνω στο κύμα της Κρουαζέτ το επισκέπτεται ο κανείς, πλην οι Έλληνες, οι συνήθεις τσαμπατζήδες. Να ξαποστάσουν, να πιουν καμιά φραπεδιά και να κάνουν στη ζούλα κάνα τηλέφωνο χωρίς να πληρώσουν μία. «Βρε βρε! Πώς από εδώ, Χριστίνα;»- «Γεια και χαρά Ιλεάνα»- «Είδες τίποτα, ρε Κώστα;»- «Πουλήσαμε καμιά ταινία, Εύη;» κ.ο.κ. Κόβουν βόλτες οι διανομείς, χαζεύουν οι δημοσιογράφοι, λιάζονται κάτω από τις ομπρέλες οι Greeks. Να έφερναν τουλάχιστον μερικούς Αλβανούς να ψήνουν σουβλάκια, να πουλούσαν κατιτίς το ελληνικό, να μαζεύανε κανένα φράγκο για το ταμείο το φτωχικό. Γελάτε; Κι όμως, οι Αμερικανοί με τέτοια φαγώσιμα γεμίζουν το περίπτερο και το πουγκί. Άντε, παιδιά, όπου νά ΄ναι θα γίνει ξαστεριά!

● Η μοναδική χώρα της Ευρώπης που δεν διαθέτει μισό καρέ σε κανένα πρόγραμμα του Φεστιβάλ- και, πού ΄σαι, οι γείτονες της σουλτανίας με δύο ταινίες παρακαλώ: μία στο διαγωνιστικό και μία δεύτερη του Semih Κaplanoglou στην «Εβδομάδα των Σκηνοθετών».

● Και, τέλος, το μοναδικό φεστιβάλ (της Θεσσαλονίκης φυσικά) που έχει κατέβει στις Κάννες με καμιά δεκαριά νοματαίους. Κύριε των δυνάμεων! Όταν η Μπερλινάλε- το δεύτερο μεγαλύτερο της Ευρώπης- έχει δώδεκα. «Και πόσο είναι το κόστος της Μπερλινάλε;» ρωτάω την αξιαγάπητη Φράουκε Γκάιγκερ, του γραφείου Τύπου του Βερολίνου. «16 εκατομμύρια». Τ΄ ακούτε, Δέσποινά μου; Εμείς με οκτώ για να κατεβάζουμε ούζα στο χωριό!

Το συμπέρασμα σουρεαλιστικό. Μοναδικός big star που ανεβοκατεβαίνει το red carpet- όπως Νικόλ Κίντμαν, Αντζελίνα Ζολί, Μπραντ Πιτ και Τζορτζ Κλούνι – ο Τεό Αγγελοπουλός. Ούτε Χατζηγιάννης, ούτε Βας Βας ο Σάκης Ρουβάς. Όλα αυτά εδώδιμα και εσωστρεφικά. Κάποτε λέγαμε το καφενείο, τώρα travel agency η Ελλάς!


Ατελείωτο αφασικό μπλα μπλα

Ατελείωτο το ονοματολόγιο. Να φάν΄ κι οι κότες.

Φυσικά, προϋπόθεση για μια νύχτα στην Κρουαζέτ, το rich and famous: ο Αλέν Ντελόν, επειδή γκρίνιαξε που δεν τον είχαν καλέσει στα πενηντάχρονα του Φεστιβάλ. Η Σάρον Στόουν, ως μόνιμη καλεσμένη της Chopard. Η Κατρίν Ντενέβ, επειδή παίζει σε μια ταινία αλλά και επειδή είναι η Ντενέβ. Ο Ντάνιελ Κρεγκ, επειδή είναι ο Τζέιμς Μποντ. Ο Τζορτζ Κλούνι, επειδή είναι ο αρχηγός του «Οcean΄s Τhirteen». Ο Μπραντ Πιτ επειδή είναι παραγωγός της ταινίας της Αντζελίνα Τζολί και δεύτερος στο «Οcean΄s Τhirteen». Και ο Κουέντιν Ταραντίνο, επειδή είναι Ταραντίνο.

Μα έχει «Death Ρroof» στο διαγωνιστικό. Έτσι είναι, αλλά δεν θά ΄πρεπε να είναι. Πρώτον, η ταινία προβάλλεται στις ΗΠΑ εδώ και κάμποσες εβδομάδες (και πάει από το κακό στο χειρότερο). Δεύτερον, επειδή ακόμα κι εγώ στην Αθήνα το βρήκα σε πειρατικό DVD. Τρίτον, όταν έχεις κερδίσει Χρυσό Φοίνικα (το «Ρulp Fiction», ντε…) κάνεις στην μπάντα. Ακόμα και ο αχόρταγος Τεό έχει δηλώσει πως στο διαγωνιστικό δεν θα ξανάρθει. Και, τέταρτον- και επί της ουσίας- δεν υφίσταται ταινία. Απλώς, επί σαράντα πέντε λεπτά τρεις χαζογκόμενες γλωσσοκοπάνες με σορτσάκια, βερμούδες, ξυπόλητες και μέσα στη βρώμα επιδίδονται σε ατελείωτο αφασικό μπλα μπλα με ωτακουστή έναν στραπατσαρισμένο εξηνταφεύγα Κερτ Ράσελκέρινη, φουσκωμένη απομίμηση του Νίκου Γαλανού. Σκέφτηκα από μέσα μου τον Νίκο Ζερβό. Με τα δίκια του να τα πάρει στο κρανίο. Τι φταίω; Δεν είναι Ταραντίνο!

Το λάτρεψα (πετάχτηκε συνάδελφος από Κροατία).

«Χε χε χε! Πάντα έλεγα πως οι Ευρωπαίοι είναι πιο έξυπνοι από τους Αμερικανούς» (καίγεται για εισιτήρια ο τύπος).

Θα κάνεις κάτι παρόμοιο με πατρόν το «Die Ηard»; (πετάχτηκε συνάδελφος από το Ουζμπεκιστάν). «Τώρα που το λες! Το “Death Ρroof”, όμως, είναι πάνω στο “σλάσερ”. Πάντα στο “σλάσερ” το κορίτσι σηκώνεται και εκδικείται τον δολοφόνο».

Περιμένω πώς και πώς να σκηνοθετήσεις Μπρους Ουίλις, Σβαρτσενέγκερ, Σταλόνε (συνάδελφος από Ουκρανία).

«Όνειρο. Πρέπει όμως να φτιάξω τους χαρακτήρες για να ταιριάξω τους ηθοποιούς» (αμ πώς; Χαζός είναι να βρει Ρουβά και μετά να κάνει ταινία;).

Θα έρθεις στην Εσθονία; «Μα, γι΄ αυτό κάνω ταινίες. Είναι το διαβατήριό μου να ταξιδεύω μέχρι τα πέρατα της Οικουμένης».

Γνωστό τοις πάσι: σημασία έχει ποιος είσαι, όχι τι λες!