ΜΑΤΙΕΣ Φρεσκάδα

«Νεότης, νεότης, τι ωραία που είναι τα μαλλιά σου!» Ανδρέας Εμπειρίκος Πόσο πολύ γουστάρω τα νέα κορίτσια, τα νέα αγόρια, που λάμπουν, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ακόμη και ποδοπατημένα από χίλια προβλήματα… Γουστάρω τα λόγια τους, τα ρούχα τους, τον τρόπο που περπατάνε, τις αντιρρήσεις, την ευθύβολη ματιά τους, την αργκό τους, τους νεολογισμούς τους, τη φρεσκάδα τους και, βέβαια, την ομορφιά τους: τα ωραία πρόσωπα, τα καλογυμνασμένα σώματα, τη σβελτάδα, την ορμή…

Ήρθε, προ ημερών, στο σπίτι, να μου πάρει συνέντευξη, μια κοπέλα, φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής. Ψηλή, ξανθιά, κούκλα! Κάθησε απέναντί μου, έβγαλε το μαγνητοφωνάκι της, το ΄να πόδι πάνω στ΄ άλλο ολίγον «μάγκικα» και άρχισε τις ερωτήσεις. Πριν της απαντήσω, της είπα: «Τι τη θέλεις τη δημοσιογραφία; Αν έχεις ταλέντο, δεν πας να γίνεις ηθοποιός, έτσι “αλλιώς ωραία” που είσαι;». Γέλασε. «Δεν ξέρω αν έχω ταλέντο. Ωραία, πάντως, είμαι. Αλλά όχι και πολύ… ουάου!». «Τι θα πει αυτό το… ουάου;». «Ουάου…

Δηλαδή, να σε βλέπει κάποιος και να θέλει να φωνάξει «ουάου» από τον ενθουσιασμό…».

Πιάσαμε την κουβέντα. Έλεγε, έλεγα, το μαγνητόφωνο έγραφε. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας τα χαρτιά μου για να βρω ένα κείμενο, έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία μιας γυναίκας, εξόχως όμορφης, από το περιβάλλον μου. «Ποια είναι αυτή;» με ρώτησε η ξανθιά κούκλα. «Έχει σημασία;». «Πώς δεν έχει!». «Γιατί;». «Διότι αυτή η γυναίκα δεν είναι απλώς “ουάου”. Είναι “ουάου-ουάου”! Καταλάβατε;».

Μου τηλεφώνησε ο φίλος μου Παναγιώτης Κουνάδης- ο γνωστός θεωρητικός του ρεμπέτικου. Είμαστε συνομήλικοι σχεδόν. Είχε πάει στη συναυλία για τον Λοΐζο, με τον Β. Παπακωνσταντίνου, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και ήθελε να μου πει τις εντυπώσεις του. (Εγώ δεν είχα πάει, γιατί πνιγόμουνα από τη δουλειά.) «Δεν μπορείς να φαντασθείς τι έγινε…», άρχισε ο Παναγιώτης. «Πανζουρλισμός! Χιλιάδες νέοι, χιλιάδες κοπελιές.

Το πιο εντυπωσιακό: τα παιδιά αυτά, που δεν είχαν γεννηθεί όταν γραφόντουσαν το “Ακορντεόν”, το “Δελφινάκι”, ο “Στρατιώτης” κ.λπ., ήξεραν όλα τα λόγια απ΄ έξω και τραγουδούσαν ασταμάτητα! Δεν υπήρχε τραγούδι που να τ΄ άφηνε ασυγκίνητα! Ωραία νιάτα, Λευτέρη, ωραία νιάτα! Γεμάτα φλόγα!».

Πήγα στην πρεμιέρα του Κραουνάκη. Φίσκα η «Αθηναΐδα»! Ο Κραουνάκης, τρεις ολόκληρες ώρες, επί σκηνής! Τραγουδούσε, έπαιζε πιάνο, διηύθυνε την ορχήστρα, κουβέντιαζε με τον κόσμο, χόρευε, έλεγε ανέκδοτα! Ένας καταπληκτικός σόουμαν, που μας έκανε όλους ό,τι ήθελε! Φυσικά, το 90% του κοινού ήταν νέοι άνθρωποι. Πολύ νέοι. Που ύστερα από κάθε τραγούδι χειροκροτούσαν δαιμονιωδώς και άφηναν μικρές κραυγέςστυλ «ουάου»- αληθινής απόλαυσης!

Οι νέοι, λοιπόν. Και από την άλλη οι γερομπαμπαλήδες. Και στα μυαλά και στην ηλικία. Μου τηλεφώνησε κάποιος απ΄ αυτούς. «Το ξέρεις ότι στο βιβλίο σου “Είναι γλεντζές, πίνει γάλα” με διασύρεις;». «Γιατί σε διασύρω;». «Γράφεις ότι είμαι Αρμένης!». «Και είναι κακό να είσαι Αρμένης;». «Εκείνα τα χρόνια, που μεγάλωσα στην Κυψέλη, ήταν κουσούρι το να ΄σαι Αρμένης!». «Άντε χάσου βρε, γεροξούρα, που δεν τιμάς την υπέροχη αρμένικη καταγωγή σου!».