Ματιές Τα τακούνια

Τα ίδια, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, για τους θεατές που παρακολουθούν παραστάσεις στο Ηρώδειο. «Παρακαλούνται οι κυρίες να μη φοράνε παπούτσια με ψηλά τακούνια, γιατί αυτά τα τακούνια “πληγώνουν” το μνημείο». Επίσης: «Παρακαλούνται οι θεατές να κλείσουν τα κινητά τηλέφωνά τους, να μην πίνουν πορτοκαλάδες κ.λπ., να μην τρώνε πασατέμπο και άλλους ξηρούς καρπούς». Και τέλος: «Παρακαλείσθε να μην πετάτε τσίκλες στα μαρμάρινα δάπεδα, ούτε να τις κολλάτε κάτω από το κάθισμά σας!».

Παρακαλούμε, παρακαλείσθε, παρακαλούνται. Όλα αυτά τα παρακαλετά απευθύνονται σε πολιτισμένους, υποτίθεται, ανθρώπους. Που πηγαίνουν στο Ηρώδειο για να παρακολουθήσουν μια παράσταση υψηλού επιπέδου ή μια συναυλία ξεχωριστή. Δεν απευθύνονται σε «φιλάθλους», που ουρλιάζουν σε τσιμεντένιες κερκίδες, βρίζουν, καίνε καθίσματα, ρίχνουν μολότοφ και πλακώνονται στο ξύλο μεταξύ τους, μέχρι «τελικής πτώσεως», μερικές φορές.

Παρ΄ όλα αυτά, οι κυρίες του Ηρωδείου δεν αποχωρίζονται ποτέ τις γόβες τους με τα ψηλά τακούνια, γιατί χάνουν πολύ από τον «αέρα» τους, δεν είναι πια τόσο ψηλές, όσο θα ΄θελαν να είναι, δεν εντυπωσιάζουν άμα τη εμφανίσει τους. Αλλά και τις τσίκλες τους δεν τις αποχωρίζονται. Γιατί το μάσημα της τσίκλας εξασφαλίζει φρέσκο στόμα και δροσερή αναπνοή. (Το ίδιο συμβαίνει και με τους άντρες). Όσο για τον πασατέμπο, χρησιμοποιείται πλέον μόνο σε λαϊκά θερινά σινεμά και γήπεδα, βεβαίως.

(Θυμήθηκα, εκτός από το κλασικό τραγούδι του Χιώτη «Ο πασατέμπος», και μερικούς στίχους από την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη», του Βάρναλη, που άρχιζε, νομίζω, κάπως έτσι: « Πώς έγιναν τα πράγματα: Οι δικαστάδες καθισμένοι κατάχαμα, σταυροπόδι κι ανακούρκουδα, μασουλούσανε πασατέμπο και φτιούσανε τα τσόφλια στον σβέρκο των μπροστινών τους»!). Πόσα τέτοια τσόφλια έχω φτύσει κι εγώ σε σβέρκους μπροστινών, στη Ν. Φιλαδέλφεια, σε κρίσιμα ματς, δεν λέγεται…

Το ένα, όμως, φέρνει το άλλο: διαβάζοντας για τα «τραύματα» που προκαλούν στα μάρμαρα του Ηρωδείου οι ψηλοτάκουνες γόβες, μού ΄ρθε στον νου ένα καταπληκτικό μιούζικαλ που έγραψαν η Μανίνα Ζουμπουλάκη, ο Γιώργος Παυριανός και ο Στάμος Σέμσης. Λέει, λοιπόν, ένα τραγούδι του μιούζικαλ: «Ομοφυλόφιλε απολογήσου:/ είναι δική σου η επιλογή σου;/ Μήπως οι μοίρες σου ήρθαν στην κούνια/ και σου φορέσανε ψηλά τακούνια;/ Ομοφυλόφιλε από τον Βόλο/ το Οιδιπόδειο έπαιξε ρόλο;/ ή κάποιο πρόβλημα με DΝΑ / σε προκαθόρισε να γίνεις γκέι;».

Αυτά με τις τσίκλες, τον πασατέμπο και τα ψηλά τακούνια. Οι τσίκλες, πάντως, που κολλάνε οι θεατές κάτω από τα μαρμάρινα εδώλια ή τις… φτύνουνε στο δάπεδο του ρωμαϊκού θεάτρου θα ΄θελα να σημειώσω ότι ρυπαίνουν φοβερά τον χώρο. Γιατί, εκτός των άλλων, είναι και χιλιάδες: 27 κιλά μάζεψαν πέρυσι τα συνεργεία καθαριότητας του Ηρωδείου! Κάθε στόμα και τσίκλα! Και κάτι άλλο, που καθόλου δεν μας τιμά: πολλοί εργάτες, επειδή δεν τους ελέγχει κανείς, προφανώς, ισιώνουν στραβωμένα καρφιά πάνω στα μάρμαρα! Θυμήθηκα, ξάφνου, τον Τσαρούχη και όσα έλεγε για τους αρχαιοελληνικούς θησαυρούς της τέχνης: «Πάω στο Παρίσι. Πρώτον, για ν΄ αγοράσω τάφο. Και δεύτερον, για να προλάβω να δω τα αγάλματα των αρχαίων Ελλήνων. Προτού τα… φέρει στην Ελλάδα η Μελίνα!».