Ακραία κατάχρηση του εθνο-κρατικού μονοπωλίου!  

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ
ΤΗΣ, ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΤΩΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΩΝ. ΠΟΣΩ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΑΝ
ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ
ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΡΟΝΟ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ
(Η/ΚΑΙ ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ)
Το πρόβλημα εντοπίζεται ακριβώς εδώ: στην ταυτόχρονη δοξαστικά άκριτη ανάδειξη του «εθνικού» εγώ, και τη μειωτική, ενίοτε και διαβολική, απεικόνιση του άλλου (έθνους, μειονότητας- εθνοτικής ή μεταναστευτικής).

Α.Στο εκπαιδευτικό πεδίο και γενικότερα στις εσωτερικές δημόσιες κρατικές πολιτικές την αυθαιρεσία κατέχει κεντρικά η πολιτική εξουσία με αλυσίδα μικρών και μεγάλων αποφάσεων που συσσωρεύονται συμπληρωματικά αλλά και αλληλοαναιρετικά στους περισσότερους τομείς. Παραδειγματικά θα σταθώ και λόγω επικαιρότητας στους αποκλεισμούς από τα σχολικά εγχειρίδια-Ιστορίας, Γεωγραφίας κ.ά. Εντάσσεται λ.χ. η Μακεδονική Δυναστεία και το Βυζάντιο ή όχι, και από πότε; Μέχρι μετά τα μέσα του 19ου αιώνα η απάντηση ήταν «ΟΧΙ» αλλά μετά «ΝΑΙ» (και ιδιαίτερα στη διάρκεια του «Μακεδονικού Αγώνα»), και με πάταγο «ΝΑΙ» τη δεκαετία του 1990. «Δεν ξεχνώ» την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ενώ «ξεχνώ» τη δεκαετία που προηγήθηκε με τις εκτελέσεις Τουρκοκυπρίων από την ΕΟΚΑ Β΄. Έτσι, με εντολή υπουργού Παιδείας το 2002, λογοκρίνεται και καταργείται, τηλεφωνικά από το Πεκίνο, παράγραφος από σχολικό βιβλίο Ιστορίας (Κόκκινου) που είχε ακαδημαϊκά και παιδαγωγικά προκριθεί. Σε διαφορετικές συγκυρίες αποσύρονται βιβλία για τη μαρξίζουσα ταξική ανάλυση του Βυζαντίου ή του Νεώτερου Ελληνισμού και πάλι για την «εθνο-επιβλαβή» τους δραστικότητα (Καλοκαιρινού, μέσα δεκαετίας του 1960, Κρεμμυδά αρχές δεκαετίας 1990, και φυσικά, επί χούντας, λίστα απαγορευμένων βιβλίων), ενώ το πρόσφατο και πιο ανησυχητικό συμβάν είναι «κραυγή λαού-κραυγή Θεού» για τη διαιώνιση της μνησικακίας και του φανατισμού. « Το ιδανικό υποκείμενο για τον ολοκληρωτισμό », θα πει εύστοχα η Ηannah Αrendt « δεν είναι ο αμετανόητος ναζί… αλλά ο άνθρωπος για τον οποίο η διάκριση μεταξύ συμβάντος και μυθοπλασίας (…) και η διάκριση μεταξύ αληθινού και ψεύτικου, δηλαδή οι κανόνες της σκέψης, δεν υφίστανται πλέον ».

Β.Η εκάστοτε γλωσσική πολιτική κανοναρχεί τη μία και μοναδική εκάστοτε εκφορά του λόγου, απαγορεύοντας συνάμα διαδοχικά άλλες γλωσσικές μορφές και συναφή κείμενα. Η μετάφραση των Ευαγγελίων στη δημοτική αρχές του 20ού προκαλεί ξεσηκωμούς με στόχο την απαγόρευση, με θανάτους και τραυματίες. Η γλωσσική καθαρότητα επιζητείται και με την εκδίωξη «ακάθαρτων» λέξεων διαμορφώνοντας διαχρονικά ένα σώμα νόμων, αποφάσεων, εγκυκλίων, επιτροπών, μια κληρονομιά γλωσσικού αποκλεισμού (αλλόγλωσσων λέξεων). Αν η εφαρμογή των κανόνων έφτανε στα άκρα της, τότε χιλιάδες λέξεις προελληνικές αλλά και «ξενόφερτες» θα έπρεπε να εγκαταλειφθούν στην τύχη τους. Αλλά τόσο πολύ που έχουν μπολιάσει την ελληνική γλώσσα, κανείς δεν αποτολμά να πει πως «νόθευσαν», «φτώχυναν» εκφραστικά, ούτε «αφελλήνισαν» την ελληνική γλώσσα, θα μας επισημάνει ο Τάσος Χριστίδης. Ας σκεφθούμε την ελληνική χωρίς τις εβραϊκές λέξεις «αμήν» και «μεσσία» (νέα λάβαρα των ελληνοορθοδόξων) ή χωρίς τις προελληνικές λάθρα επιβιώσασες «οίνος»και«έλαιον» (υπαρξιακή καθίζηση του καθενός ξεχωριστά και του έθνους συλλογικά!)

Στο όνομα της εθνικής ασφαλείας, κάθε επικίνδυνη παρέκκλιση βαπτίζεται «προδοσία», «πεμπτοφαλαγγισμός», «γενιτσαρισμός»

Στέφανος Πεσμαζόγλου

Γ.Περιθωριοποίηση ή/και αποκλεισμός των μειονοτήτων (και από το 1990, των μεταναστευτικών ) είναι η κυρίαρχη πρακτική από την ίδρυση του ελληνικού κράτους (όπως και κάθε έθνους- κράτους). Αναδεικνύεται και εδώ το πυκνό πλέγμα νόμων και εγκυκλίων: η απαγόρευση στη χρήση μιας γλώσσας (της σλαβομακεδονικής)· οι πρακτικές απαγόρευσης της Ελλαδικής Εκκλησίας στο κτίσιμο τζαμιών ή ακόμη και στην επιδιόρθωση καθολικών εκκλησιών ενώ μετατρέπονται αλλού σε χορευτικό club- όπως και το τζαμί Ναυπλίου σε κινηματογράφο· η υπεξαίρεση των φακέλων για τις εβραϊκές περιουσίες στη Θεσσαλονίκη μετά τη γενοκτονία, στην έκδοση των αρχείων τους από το υπουργείο Εξωτερικών όπως και ο έμμεσος αποκλεισμός του ραβίνου κατόπιν απαίτησης των μοναχών, διά της μη προσκλήσεως όλων των δογμάτων (πλην του Ορθοδόξου) στα εγκαίνια έκθεσης κειμηλίων του Αγίου Όρους. Ακόμη, αντι-μεταναστευτικές επιχειρήσεις- σκούπα, και η διά της τοπικής βίας απαγόρευση των πανηγυρισμών μετά τη νίκη της αλβανικής ομάδας επί της «πρωταθλήτριας Ευρώπης».

Δ.Στην εξωτερική πολιτική (κυρίως στα ελληνοτουρκικά) ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης (κατά κανόνα βραχύβιες), το κράτος συσπειρώνει εντός επικράτειας και πολώνει εκτός της, αναπαράγοντας το δίπολο φίλοι και εχθροί. Στο όνομα της εθνικής ασφαλείας κάθε επικίνδυνη παρέκκλιση βαπτίζεται «προδοσία», «πεμπτοφαλαγγισμός», «γενιτσαρισμός». Στις μακρόσυρτες περιόδους ύφεσης ενεργοποιείται η διεθνής «πολιτισμική πολιτική» με στόχο τη μονοπώληση της ελληνικότητας πολυεθνικών αυτοκρατοριών (Βυζάντιο «Faith and Ρower»), ενώ αποσιωπώνται αιώνες δημιουργίας στην περιοχή (Ρωμαϊκή και Οθωμανική Αυτοκρατορία).

Η χρήση και η κατάχρηση του εθνο-κρατικού μονοπωλίου με τη συνεπικουρία πολλών ΜΜΕ για την επινόηση ενός παρελθόντος που δικαιώνει-επιβεβαιώνει συνεχώς το εθνικό παρόν σε αντιδιαστολή με τον Τούρκο, κατά κανόνα, αλλά και τον Σλαβομακεδόνα εκτός συνόρων, ή τον Αλβανό μετανάστη, εντός, αποτυπώνεται και στα υστερικά ξεσπάσματα των τελευταίων μηνών με αφορμή το περιβόητο σχολικό Βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Φαίνεται πως η τυραννία της εθνικής ιστορίας με τις απαγορεύσεις της, στο επίπεδο των νοοτροπιών, δύσκολα πεθαίνει.

Ο Στέφανος Πεσμαζόγλου είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου