Ο κήπος του Αιγαίου

Οι ατέλειωτες τιρκουάζ παραλίες, η βλάστηση και τα άφθονα νερά, τα αρχαία και μεσαιωνικά μνημεία, τα επιβλητικά κτίρια των Ιταλών, αλλά και η καλή οργάνωση συνετέλεσαν ώστε η Κως να εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά θέρετρα.

ΗΚως είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί από τα Δωδεκάνησα και απέχει μόλις 4 μίλια από τις τουρκικές ακτές. Έχει αρκετή βλάστηση και πολλά νερά, γι΄ αυτό ένα άλλο παρατσούκλι της είναι «Ο κήπος του Αιγαίου». Οι κάτοικοι της Κω λέγονται Κώοι (λόγιο) ή Κωακοί ή Κώτες. Η ντοπιολαλιά τους μοιάζει λίγο με την κυπριακή, λίγο με την κρητική («ίντα αυτοί φωνάζουσιν;», σε ελαφρώς τραγουδιστό στυλ). Από τις τοπικές σπεσιαλιτέ ξεχωρίζει το «τυρί της πόσας» (άσπρο τυρί που διατηρείται σε ίζημα κρασιού, γι΄ αυτό και εξωτερικά έχει κόκκινο χρώμα) και το γλυκό ντοματάκι (του κουταλιού).

Η ονομασία «Κως» οφείλεται πιθανότατα στην κόρη του μυθικού βασιλιά Μέροπα, που λεγόταν Κόως. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η ονομασία του νησιού οφείλεται στη λέξη «κως» που σημαίνει καβούρι (απεικονίσεις καβουριών υπάρχουν σε πολλά αρχαία νομίσματα που βρέθηκαν στο νησί). Άλλοι, τέλος, λένε ότι το Κως προέρχεται από τη λέξη «κοίον», που σημαίνει πρόβατο. Αν την παρατηρήσετε στο χάρτη, θα διαπιστώσετε ότι η Κως μοιάζει με αρνί γδαρμένο!

Η Νήσος των Μακάρων
Πριν από μερικά χρόνια την αποκαλούσαν «η Ρόδος της φτωχολογιάς», υπονοώντας ότι προσφέρει κοσμικότητα σε χαμηλές τιμές. Περασμένα όμως αυτά. Σήμερα ισχύει πολύ περισσότερο αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι για την Κω: «Ον ου θρέψαι Κως, ούδ΄ Αίγυπτος» («αυτόν που δεν μπορεί να θρέψει η Κως ούτε η Αίγυπτος μπορεί»). Στο ίδιο πνεύμα, οι αρχαίοι την αποκαλούσαν «Νήσο των Μακάρων», των ευτυχισμένων ανθρώπων δηλαδή, επειδή η τσέπη τους ήταν πάντοτε γεμάτη. Τα καράβια από την Κω, φορτωμένα με κρασί, σταφύλια, σύκα, πεπόνια και καρπούζια, πουλούσαν σ΄ ολόκληρη τη Μεσόγειο. Το δε ταμείο του Ασκληπιείου έκανε τρελές εισπράξεις- όπως όλες οι αξιόπιστες τουριστικές επιχειρήσεις σήμερα. Η ανάπτυξη της Κω τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ραγδαία.