Με το «Spiderman 3» άνοιξε το τριώδιο, το καλοκαιρινό.
Ανάλαφρο, δροσερό και χημικό. Με ολίγον κινηματογράφο σοβαρό. Έτσι τώρα, έτσι κι εδώ. Που πάει να πει μην περιμένετε τίποτα το τρομερό
Ταινίες, έτσι να περνάει η ώρα. Άντε να περιμένουμε καμιά επανάληψη, τίποτα κλασικό, καμιά έκπληξη, κάτι κι εγώ να δω! Τέσσερις οι πρεμιέρες, δύο από ΗΠΑ, μία από Αργεντινή και μία από Γερμανία. Στα χαρτιά πλουραλισμός. Επί της ουσίας, τίποτα το σπουδαίο, το εξαιρετικό.
«Το χρονικό μιας απόδρασης» (Cronica de una fuga) του Ισραέλ Αντριάν Καετάνο. Από την Ουρουγουάη, αλλά από τα δεκάξι του στο Μπουένος Άιρες ως κινηματογραφιστής. Με βραβεία και διακρίσεις ακόμα και στην Ευρώπη. Η ιστορία αληθινή. Από τον Κλαούντιο Ταμπουρίνι, έναν τερματοφύλακα μικρής ομάδας της Β΄ Εθνικής. Μια χούφτα τραμπούκοι της χούντας του Βιντέλα ορμάνε, τον αρπάζουν, τον τσουβαλιάζουν σε μια εξοχική κατοικία παρέα με δεκάδες άλλους «τρομοκράτες» και στη συνέχεια τον βασανίζουν σχεδόν μέχρι θανάτου. Παραδίπλα του το καρφί του. Γιατί με έδωσες; ρωτάει. Για να κερδίσω χρόνο ώστε οι σύντροφοί μου να προλάβουν, να την κοπανήσουν, να διαφύγουν. Πληρώνω εγώ γι΄ αυτούς; Τι να γίνει, έχει και τις καραμπόλες της η αντίσταση κατά της δικτατορικής αρχής.
Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Κάθε μέρα κι άλλοι, πολλοί. Κάθε μέρα περιμένουν την εκτέλεσή τους. Κάθε μέρα τον βασανιστή τους. Κάθε μέρα να φεύγει η ψυχή τους. Τριάντα χιλιάδες ψυχές, «εξαφανισμένες» από παντού. Κι εμείς- τότε- οι σύντροφοι της κομμουνιστικής αλλαγής, συνήγοροι της χουντικής μαφίας της Αργεντινής. Επειδή, λέει, οι σύντροφοι οι Σοβιετικοί εκτιμούσαν θετικά τα αντιιμπεριαλιστικά μέτρα του Βιντέλα. Να αυτομουντζωθώ; Να το κάνω. Τόσος χρόνος, τόσα επιχειρήματα, τόση ταπείνωση. Έλληνες αγωνιστές με δεκάδες προσαγωγές, βασανιστήρια και θανατικές ποινές, το μπιλιάρδο μιας άθλιας Χούντας, μιας λατινοαμερικάνικης μπανανίας. Αυτή κι αν είναι καραμπόλα που παραλίγο να τα γκρεμίσει όλα!
Η σκηνοθεσία του Καετάνο επιβεβαιώνει την υπεροχή της κινηματογραφίας της Νότιας Αμερικής. Απέραντη η δεξαμενή του Κουαρόν, του Σάλες, του Ινιάριτου. Μέγιστοι μάστορες ρυθμών, ισορροπιών και δοσολογιών. Ο Καετάνο, με πέντε κρατούμενους και άλλους τόσους δεσμοφύλακες, καταφέρνει, μέσα σε χώρους των είκοσι τετρα γωνικών, να αποσπά σκηνές από horror movie. Αληθινό τρόμο. Σωματικό. Με ανθρώπινο δέρμα, ιδρώτα, αίμα.
Σπουδαίο. Το σώμα της ταινίας από σώμα ανθρώπων. Της εξουσίας αλλά και της ανώνυμης μάζας. Οι σκηνές της απόδρασης με πέντε γυμνούς να κυκλοφορούν σαν τρελοί μέσα στη σκιά, την ομίχλη και τη βροχή, καταλήγουν σε κτηνοτροφείο, σε εμβληματική απεικόνιση τόσο του φασισμού όσο και ενός κόσμου πέρα ως πέρα αλλόκοτου, ανορθολογικού,
ΒΑΘΜΟΙ = 6
(ρεσιτάλ σκηνοθεσίας)
Καφκικού, σουρεαλιστικού. Να τα βλέπουν κρατικοί αξιωματούχοι του πολιτισμού, Έλληνες παραγωγοί, σκηνοθέτες και δημιουργοί. Από το ελάχιστο, το μάξιμουμ. Τέλος πάντων. Αυτή είναι η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού. Η σκοτεινή, κάπως φλύαρη και επαναληπτική. Μέχρι την απόδραση, η ιστορία έχει εξαντληθεί. Το ίδιο και η υπομονή του θεατή. Έπρεπε να διαχειριστεί την ιστορία του με περισσότερη οικονομία και με αφαιρετική διαδικασία. Το είδαμε, το καταλάβαμε, πάμε παρακάτω να ολοκληρώνουμε. Α, ξέχασα, μια λεπτομέρεια. Ο πρωταγωνιστής, το παιδί που παίζει τον τερματοφύλακα, ονομάζεται Ροντρίγκο ντε λα Σέρνα, είναι δεύτερος εξάδελφος του Τσε και είναι ο κολλητός, ο οδηγός στα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας».
Με σημαδεμένη τράπουλα
Δηλαδή, ναι μεν ο πόλεμος κακό πράγμα, αλλά τι να γίνει; Η πατρίδα βλέπετε, το καθήκον και η δουλειά. Δηλαδή, ναι μεν οι φαντάροι επιστρέφουν από το μέτωπο σκέτα ράκη, αλλά οι απώλειες αναγκαστικές, κάποιοι πρέπει να πληρώσουν για τις καλές, καλοταϊσμένες, Αμερικές. Η αερολογία, της αερολογίας, ω άδειο κοστούμι. Περίπου σαν τους ρηχούς αναλυτές και αρχηγούς που μας φλομώνουν με σοβαροφανείς τιράντες και ξύλινους λεκτικούς ποταμούς. Ο Γουίνκλερ δεν έχει πρόβλημα με την εισβολή. Έχει πρόβλημα με την ψυχή. Τα αυτονόητα δηλαδή. Όπως αυτονόητοι οι χαρακτήρες, αυτονόητες οι σοβαροφανείς ερμηνείες. Όπως αυτονόητες οι κατηγορίες. Δύο μαύροι, ένας γιατρός και ένας πεζοναύτης, μια γυναίκα και ένας λευκός φαντάρος. Αν αυτό είναι το μέσο επίπεδο προβληματισμού των Αμερικανών σκηνοθετών, τότε το «Πλατούν» του Όλιβερ Στόουν πριν από είκοσι και πλέον χρόνια είναι η μεγαλύτερη, πιο αριστοτεχνική αντιπολεμική περιπέτεια όλων των εποχών!
ΒΑΘΜΟΙ = 4
τράπουλα σημαδεμένη)
Παγίδα για δύο
ΒΑΘΜΟΙ = 5
(multiplex)
τρόμου καταλήγει στη γνωστή επωδό: Η κοινωνία μ΄ έκανε εγκληματία!
Ο Ντέιβ Μάγιερς προέρχεται από τις απέραντες εφεδρείες των music video, γυρίζοντας ταινιάκια από Μissy Εlliott μέχρι Βritney Spears. Βγάζει τις εικόνες από την κωλότσεπη και τους ρυθμούς από το μανίκι. Προφανώς έχει καταβροχθίσει άπειρες ποσότητες χάμπουργκερ, από σπλάτερ μέχρι Ταραντίνο και όλες τις παραλλαγές και εκδοχές του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι. Ζογκλέρ από τα γεννοφάσκια του. Κανένα πρόβλημα για οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Μπράβο του που προσπερνάει εντόσθια, κομμένα κεφάλια και τσιγκέλια. Μπράβο του που τα χώνει πλαγίως και υπογείως. Μπράβο του που παίζει με την ψυχολογία και το νιονιό της πιτσιρικαρίας. Αλλά, για έναν στοιχειωδώς απαιτητικό θεατή, τα κιλά του Ηitcher είναι κατηγορίας φτερού!
Φρόυντ και Μαρξ
ΒΑΘΜΟΙ = 3
(τρία πουλάκια κάθονται)
ρας, ο αρχηγός, ο δυνάστης, ο πλούσιος και καταπιεστικός. Η σύνθεση των τριών (εγκεφαλικών) στοιχείων καταλήγει στα εξής αυτονόητα: ο Άντρας τρελαίνεται από έρωτα για τη διπλή Γυναίκα, εκείνη όμως είναι υποταγμένη στον καπιταλιστή Πατέρα. Άρα η ολοκλήρωση της σχέσης περνάει μέσα από δύο πράγματα. Από την πατροκτονία που πρέπει να διαπραχθεί από τη θυγατέρα (εδώ και ο Φρόυντ) και από την επανάσταση που πρέπει να κηρύξει ο Άντρας για να κερδίσει την κοπέλα (εδώ ο Μαρξ). Καταλάβατε; Καταλάβαμε, γι΄ αυτό δεν θέλουμε να πάρουμε.
Το τελικό συμπέρασμα της εβδομάδας συνοπτικό. Οι τρεις πρώτες ταινίες, έτσι κι έτσι. Η Φον Τρότα, το γιουβέτσι!
