Συνέντευξη

«Το υποκατάστατο έφαγε το ορίτζιναλ»

«Αμείβεται πολύ καλά το υποκατάστατο για να σκεφτόμαστε το ορίτζιναλ» προειδοποιεί ο Σταμάτης Κραουνάκης, που γίνεται παραγωγός και ερμηνευτής του εαυτού του σε CD και λάιβ
Πίσω ακούγονται λάιβ της Έλα Φιτζέραλντ, ενώ η τηλεόραση παίζει ειδήσεις. Κυριαρχεί όμως το μπλινκ μπλινκ στο κομπιούτερ, καθώς σκοτώνει κοτοπουλάκια! «Κάπως έτσι μελέτησα για το λάιβ μου», λέει. «Πενήντα δύο χρόνων άνθρωπος»- και γελάει βροντερά.

Κάπως έτσι, μόνος και έξω καρδιά (είναι κολλητικό…), πορεύεται τελευταία ο Σταμάτης Κραουνάκης με τα τραγούδια του, όπως το «Πόσο σ΄ αγαπώ» για την τηλεοπτική σειρά «Μαρία η άσχημη» (Μega), που του έδωσε αφορμή για μια νέα δισκογραφική κυκλοφορία, υπό τον ίδιο τίτλο (με τραγούδια «ξέμπαρκα», τραγούδια ξαναϊδωμένα, αλλά και καινούργια, πάνω σε ανέκδοτους στίχους του Μάνου Ελευθερίου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου), που παρήγαγε και κυκλοφορεί μόνος μέσω Ίντερνετ (http://www. kraounakis.gr) και μέσω «Ιανού» και «Μetropolis». Έτσι αποφάσισε έπειτα από καιρό και ένα λάιβ- επίσης με τον ίδιο τίτλο- που άρχισε χθες στην «Αθηναΐδα» με τους μουσικούς του (τον συνοδοιπόρο του Γιώργο Ζαχαρίου και τους Γ. Άνινο, Κ. Τσάκα, Κ. Μπαλταζάνη των Ιasis, Ν. Κατσίκη, Σ. Λογοθέτη).

«Τι μου λείπει γύρω; Οι φλασιές! Δεν νιώθω πράγματα που έγιναν γιατί κάποιος γούσταρε. Που ήρθαν κάτι να πουν»

Τι σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις; Μου το ζητούν. Αν σταματήσουν τα θέατρα, οι τηλεοράσεις, ο κόσμος να μου το ζητεί, θα σταματήσω. (Γελάει)

Πώς νιώθεις ότι στο ζητούν; Και πως είναι η επαφή σου με τον κόσμο;

Πιστεύω ότι κυκλοφορώ μέσα στο ζην σαν ένας κανονικός άνθρωπος που τον ξέρουν όλοι και τον χαιρετούν. Σαν να ζω στην αρχαία Ελλάδα, όπου ήταν μικρές οι πόλεις και ήξερε ο καθένας τον καθένα. Νιώθω ότι μου φέρονται με συμπάθεια. Ιδιαίτερα οι νεώτεροι δεν με χαιρετούν σαν γέρο, αλλά σαν δικό τους. Δεν με θεωρούν σύστημα…

Τους λυπάσαι καθόλου τους νέους γι΄ αυτό που ζούνε;

Σήμερα τα παιδιά σκέφτονται πιο πολύ τι θα ψωνίσουν παρά με ποιον- για να το θέσω κομψά- θα κάνουν έρωτα.

Λείπει ο έρωτας, δηλαδή; Περισσότερο λείπει η διάθεση. Άκουγα τα τραγούδια του CD. Γράφεις κυρίως ερωτικά, το ξέρεις;

Από την αρχή ώς το τέλος. Μάλλον γιατί αυτός είμαι. Αυτό είναι το θέμα μου. Και μ΄ αρέσει ότι αυτό το θέμα το βάζω μέσα στο τοπίο. Στην παράσταση διάλεξα τα κατεξοχήν ερωτικά μου.

Δεν είναι όλα λίγο απελπισμένα; Μα ο έρωτας δεν είναι μια απελπισμένη κατάσταση; Με μικρές εκλάμψεις χαράς. (Κάνει παύση). Απελπισμένα, όχι. Απλώς μερικά πάνε το μαχαίρι στο κόκαλο. Λένε όλη την αλήθεια. Στο λάιβ μπορείς να δοκιμάσεις να πεις με άπλετη χαρά το πιο απελπισμένο κομμάτι, αποκαλύπτοντας ακόμη μεγαλύτερη δραματικότητα.

Βρίσκεις πως έχουμε πολύ δράμα στη ζωή μας; Δεν θα το έλεγα δράμα. Η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου είναι μια πραγματική τραγωδία. Δίχως κάθαρση. Στο φινάλε από τις «Δουλάρες» (σ.σ.: την παράσταση που ανέβασε με τη Σπείρα-Σπείρα στην «Αθηναΐδα») το δείχναμε: Έχουμε κλείσει τον θάνατο σ΄ ένα κλουβί και τον γυρνάμε γύρω γύρω.

Έρωτας- θάνατος είναι λοιπόν το πακετάκι; Και λίγο μπουλβάρ. Και λίγα απεριτίφ. Υπάρχει και η ώρα της κουβέντας, του καφέ, της ανταλλαγής τρυφερότητας, αλλά όλα είναι ψευδαισθήσεις. Το ζουμί είναι ότι ο θάνατος καραδοκεί. Ένας δημιουργός τα διαισθάνεται αυτά. Σε ένα σχολείο με ρώτησαν τι είναι τραγούδι. Είναι σαν τα ψιλά στην τσέπη μας, τους είπα. Για τα ψιλά δουλεύουμε. (Παύση). Όπως είναι τα πράγματα, μόνο μία παγκόσμια συνωμοσία των κεφαλαιούχων θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση.

Είναι αριστερό αυτό; Όχι. Ανθρώπινο. Στις ατελείς οικονομίες υπάρχει ακόμη το πρόβλημα. Φαίνεται και στη Γιουροβίζιον. Το θέμα μεταφέρεται εκεί όπου υπάρχει ακόμη τρόπος να καεί χρήμα.

Έχουμε τη μουσική που μας αξίζει;

ΙΝFΟ

«Πόσο σ΄ αγαπώ» live απόψε, αύριο και την ερχόμενη Δευτέρα-Τετάρτη στη μουσική θεατρική σκηνή «Αθηναΐς» (Καστοριάς 34-36, τηλ. 210-3480.000). Είσοδος 30 ευρώ, φοιτητικό 20.

Στη δημιουργία; Ναι. Δεν υπάρχει αίτημα για κάτι ανώτερο. Έχουμε περάσει πια στο πόσο πετυχημένη θα είναι η διασκευή. Αμείβεται πολύ καλά το υποκατάστατο για να σκέφτεται κανείς ότι το ορίτζιναλ έχει σημασία. Άρα, μόνο σε κάποιους φανατικούς του ορίτζιναλ μπορεί κανείς να ελπίζει.

Γιατί το χάσαμε αυτό; Επειδή είναι πολύ μικρό το χωριό. Δεν το έχουν χάσει οι άνθρωποι που έχουν επαφή με το κοινό, αλλά οι καλλιτέχνες που για να κυκλοφορήσουν θέλουν σεκιούριτι. Αυξάνονται τα έξοδά τους. Για να βγάλεις τους μισθούς των σεκιούριτι χρειάζεται να πουλήσεις ακριβά τον εαυτό σου. Όχι; Ακόμη και σε μικρότερη κλίμακα όμως δεν είναι απλά τα πράγματα.

Ήταν κάποτε; Στον Όμηρο. Ή στα ρεμπετάδικα. Έτρωγες την μπριζόλα σου και άκουγες και τη Μάγια Μελάγια ή τον Μπιθικώτση. Ήταν πιο απλά. Και σήμερα, οτιδήποτε έχει να κάνει με παρέα- καρέκλα- καφενείο δουλεύει. Ό,τι στηρίζεται στο πολύ παρελκόμενο έχει πρόβλημα.


«Δεν είμαι και καμιά μούρη»

Αν δεν είχες γίνει συνθέτης… «θα γινόμουν ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το ΄΄σκηνοθέτης΄΄ το είχα από μικρός. Υπό αυτήν την επιθυμία έγινα μουσικός. Δεν ξέρω, ίσως είναι πολύ φτωχή η εποχή, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι και καμιά μούρη».

Κρύβει κάτι αυτή η ταπεινοφροσύνη;

Ίσως είχα ταλέντο για πολύ περισσότερα, αλλά αυτά που έχω δώσει δουλεύουν πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη φόρμα. Αλλά δεν είμαι και Άρβο Περτ – που τον θεωρώ μεγάλη μούρη. Βέβαια, θεματικά και ηχητικά δεν ένιωσα ποτέ ντεμοντέ, να με ξεπερνά η εποχή.

Βλέπεις πολύ ντεμοντέ γύρω; Ναι, γιατί στην Ελλάδα τα κάνουμε όλα είκοσι χρόνια μετά. Τα ψωνίζουμε αργά… Έχουμε καλούς μουσικούς. Δημιουργούς μουσικούς δεν έχουμε, που να φέρνουν μέσα στο συνολικό αίσθημά τους ιδεολογία και τρόπο ζωής.

Δεν ανήκεις σε αυτούς; Πιστεύω ότι αυτό μου το αναγνωρίζουν.

Άρα, ανήκεις σε αυτό που λες ότι μας λείπει;

Πιστεύω απλώς ότι είμαι ένας φούρναρης που κάνει καλό ψωμί και ο κόσμος θα πάρει από αυτόν.