ΜΑΤΙΕΣ Μια ανάσα

Παρασκευή και Σάββατο ήμουν στην Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη. Δύο συναυλίες-ανάσα, κόσμος πολύς και καλός, αλλά είχα ένα πρόβλημα: δεν μπόρεσα να πάω στο Μνημόσυνο του φίλου μου Πάτροκλου Πανανίδη που σκοτώθηκε πέρυσι, τέτοιον καιρό, σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Η τελετή είχε ορισθεί για το πρωί κι εγώ, εκείνη την ώρα, βρισκόμουν στο αεροπλάνο.

Τον Πάτροκλο, γιο του Τάκη και της Μπόμπας, τον γνώρισα με τις φασκιές. Εγώ τον έφερα στην εφημερίδα. Διακρίθηκε γρήγορα και γι΄ αυτό χρεώθηκε με το σοβαρό ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού στην «ΟΜΑΔΑ». Ωραίο παιδί. Γλυκό. Με ενδιαφέρον και αγάπη και όλους. Έτρεχε στη Συγγρού με μοτοσυκλέτα. Σύγκρουση και τέλος. Όχι μόνο για τον ίδιο. Αλλά και για τον Τάκη, την Μπόμπα.

Την Αθηνά και τη μικρή, την Ήρα. Τι μπορείς να πεις για να μετριάσεις τον βαθύτατο πόνο αυτών των ανθρώπων- των γονιών πρωτίστως; Γιουροβίζιον. Πήραμε, λέει, την 7η θέση.

Και λοιπόν; Και την πρώτη να κατακτούσαμε δεν θα άλλαζε σε κάτι το ζήτημα. Το ελληνικό τραγούδι, εδώ και πολλά χρόνια, σέρνεται στα αζήτητα και ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν για να συνέλθει. Και μιλάμε για τραγούδι και όχι για Γιουροβίζιον. Για ένα πανηγυράκι, δηλαδή, για ένα τσίρκο (κατά τον Γιάννη Πετρίδη) που σχέση έχει μόνο με την γκλαμουριά, τα φώτα, τα κουτσομπολιά, τις τουαλέτες κ.λπ.

Είναι μια εμπορική επιχείρηση η Γιουροβίζιον. Και, ευτυχώς, έτσι την έχουν δει ο Παναγόπουλος και ο Ανδρικάκης. Δεν έχουμε να κάνουμε με τραγούδι, αλλά με δημόσιες σχέσεις και μπίζνες. Το τραγούδι είναι μια μοναχική, ιερή υπόθεση, που πέρασε στα χέρια των άπληστων εμπόρων και οδηγήθηκε στην καταστροφή. Η δισκογραφία απεβίωσε. Έτσι, ακόμη κι ένα τραγούδι που θριαμβεύει στη Γιουροβίζιον εξασφαλίζει, το περισσότερο, 10-15 χιλιάδες πωλήσεις διεθνώς.

Θέλω, φεύγοντας απ΄ αυτό το θέμα, να σημειώσω κάτι που μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση στην Αλεξανδρούπολη: υπάρχει ειδική υπηρεσία στον δήμο που εξασφαλίζει στους απόρους πρωινό και μεσημεριανό φαγητό κάθε μέρα. Το φαγητό προσφέρεται στο σπίτι κάθε ενδιαφερομένου από δημοτικό προσωπικό. Πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας, ο Γιώργος Αλεξανδρής, ο δήμαρχος και η κ. Άννα Λαμπαρδή.

Εντύπωση, επίσης, μου έκανε και το γεγονός ότι ο δήμος έχει αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα στον πολιτισμό, προωθώντας δυνάμεις της πόλης, στη λογοτεχνία και το τραγούδι (Ξανθούλης, Χαψιάδης), αλλά και στο θέατρο.

Ριβάλντο τέλος. Τι κρίμα… Ένας ποδοσφαιριστής που «κένταγε» στο γήπεδο…