«Το σινεμά είναι ο καθρέφτης μας»

Σε σύγκριση με την πρώτη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, η τωρινή πού «κοιτάζει»; «Ακριβώς προς την ίδια κατεύθυνση. Στην πρώτη μου ταινία ένας περιπλανώμενος θίασος προσπαθούσε να πλησιάσει το Απόλυτο τής τέχνης, αλλά αυτό είχε γίνει, από μύθος που εμπνέει, εμμονή. Και εμμονή σημαίνει ότι χάνεται το συναίσθημα, χάνονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η ταινία γυρίστηκε στη Ρωσία, ήταν μια αλληγορία πάνω στην πτώση του κομμουνισμού.

Τώρα επανέρχομαι στην έννοια τού Απόλυτου τονίζοντας μέσα από τον έρωτα την σημασία που έχει για τον άνθρωπο το συναίσθημα, τη σημασία που έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις σε προσωπικές ή συλλογικές διαδρομές».

Σκηνοθέτης με άποψη ο Πέτρος Σεβαστίκογλου κι έτσι δεν μπορούμε να μη ρωτήσουμε τη γνώμη του για τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο…

«Ο ελληνικός κινηματογράφος- όπως κάθε τέχνη- είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας στην οποία αναπτύσσεται.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική κοινωνία πληρώνει το τίμημα της παγκοσμιοποίησης, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την ιδιαιτερότητά της. Ο ρόλος του καλλιτέχνη, όποια τέχνη κι αν υπηρετεί, είναι να ψάχνει το ερέθισμα εκείνο που θα προκαλέσει το κοινό σε μια δική του αναζήτηση, πέρα από ετοιμοπαράδοτες συνταγές ζωής. Ο ελληνικός κινηματογράφος παλεύει, βουλιάζει και αναδύεται ξανά όπως οι ήρωες της ταινίας.

“Εκεί μακριά είναι η τέχνη” λοιπόν και χρειάζεται πραγματική διάθεση και από τους καλλιτέχνες αλλά και από τους θεατές για να διανύσουν την απόσταση».