«Οι εμμονές σβήνουν το συναίσθημα»

«ΕΚΕΙ ΜΑΚΡΙΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ»· ΚΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ
ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ, ΟΧΙ
ΤΟΥ ΤΥΧΑΙΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ- ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ
Από ΄δω ώς την αιωνιότητα του έρωτα τρέχουν οι ήρωες της ταινίας «Εκεί μακριά ο έρωτας», τα γυρίσματα της οποίας αρχίζουν στα τέλη Μαΐου, καθώς ο σκηνοθέτης μάς πληροφορεί ότι «είναι μια ιστορία για τη διαδρομή ώς τον έρωτα, τη διαδρομή που επιβάλλει ο έρωτας ώς την κατάκτησή του». Με ήρωες δύο νέους που ορκίζονται να ξανασυναντηθούν μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο σπίτι όπου μεγάλωσαν. Αλλά αυτή η ημερομηνία δεν είναι τυχαία, μιας και κάθε είκοσι χρόνια εμφανίζεται στον ουρανό της περιοχής ένας κομήτης, του οποίου την εκθαμβωτική αντανάκλαση στα νερά της λίμνης- ένα φωτεινό μονοπάτι- τη συνοδεύει ένας μύθος για τους ερωτευμένους. «Αν είναι αληθινή η αγάπη τους, μπορούν να διασχίσουν το νερό περπατώντας στο φωτεινό μονοπάτι», συμπληρώνει ο 47χρονος Πέτρος Σεβαστίκογλου, γιος του Γιώργου Σεβαστίκογλου και της Άλκης Ζέηπου μετά τον «Άνεμο» κάνει τώρα τη δεύτερη ταινία του. Και μάλιστα με πολύ καλό καστ: Ρούλα Πατεράκη, Γιώργος Διαλεγμένος, Δήμητρα Λορεντζάκη, Αντώνης Καρυστινός, Χρίστος Νικολάου, Ευγενία Δημητροπούλου.

Ο μύθος αυτός θα σταθεί η αφορμή για το ραντεβού των δύο νέων και για την ιστορία της ταινίας, που ξεδιπλώνεται με έξι πρόσωπα, τρία ζευγάρια σε τρεις διαφορετικές ηλικίες. Το ποια είναι αυτά τα ζευγάρια και γιατί εμφανίζονται είναι ας πούμε το «κλειδί της ταινίας», που πρέπει να βρει ο θεατής μόνος του…

info

Τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Πέτρου Σεβαστίκογλου, «Εκεί μακριά ο έρωτας», αρχίζουν σε λίγες ημέρες. Αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες τον χειμώνα του 2008.

Η κεντρική ιδέα,επομένως,είναι ο έρωτας;

«Είναι η διαδρομή για το Απόλυτο. Επιλέγω απλώς στη θέση τού Απόλυτου να θέσω εδώ τον έρωτα. Η ιδέα ξεκίνησε από τη σκέψη ότι στην εποχή μας δεν κυνηγάμε το απόλυτο, μας τρομάζει ο χρόνος, ο κόπος, η επένδυση, αποφεύγουμε τη διαδρομή. Με άλλα λόγια δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να οραματιστούμε κάτι πέρα από το αποδεκτά εφικτό».

Και ξαφνικά ένα παραμύθι στη χαοτική εποχή μας;

«Θεωρώ ότι ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο υπάρχουν τα παραμύθια, για να μπορούν τα παιδιά στο χάος που τα περιβάλλει να βρουν σημεία αναφοράς, να βάλουν τη δική τους τάξη. Αυτό ακριβώς θεωρώ ότι είναι και ο ρόλος του καλλιτέχνη: από το κουβάρι όσων συνθέτουν τον κόσμο γύρω του να βγάζει νήματα και να πλέκει ιστορίες, ιστούς τους οποίους ο θεατής θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει ώστε καταλάβει καλύτερα τον κόσμο όπου ζει· κι αν καταλάβει το παρόν, θα μπορέσει να οραματιστεί και το μέλλον».

Αμέσως σου έρχεται στον νου ότι αυτή η διαδρομή των ηρώων αποτελεί μια αντίδραση στην ισοπέδωση των πάντων που επικρατεί στις μέρες μας. Και ο σκηνοθέτης δίνει τη δική του απάντηση: «Γίνεται ως αντίδραση στην ταχύτητα, που στερεί την απόλαυση της διαδρομής, ως αντίδραση στα μικρά μέτρα που έχουν επιβληθεί παντού, ως αντίδραση στην επιλογή της εύκολης λύσης αντί της περιπέτειας και του πλούτου που χαρίζει ο μεγάλος στόχος, ο μακρινός, ο απαιτητικός».

Κι όταν τον ρωτάμε αν πίσω απ΄ αυτά κρύβονται «μεταφυσικές αγωνίες», μας απαντά ξεκάθαρα: «Μα ό,τι κάνουμε στη ζωή έχει μεταφυσικές αγωνίες. Ας μη φοβόμαστε την έκφραση, δεν σημαίνει κάτι εκτός της ανθρώπινης πραγματικότητας. Η μεταφυσική αγωνία είναι κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, χωρίς αυτήν η πραγματικότητα είναι πολύ ανιαρή για να υπάρχει λόγος να ξυπνάμε κάθε πρωί».

Θα μπορούσε,όμως,να πει κάποιος ότι ο μύθος που χρησιμοποιείτεμοιάζει και σαν φυγή από την πραγματικότητα.

« Η πραγματικότητά μας είναι διαμορφωμένη από τους μύθους, τους προσωπικούς ή τους συλλογικούς. Σκεφτόμαστε με βάση αυτούς, τους χρειαζόμαστε στην καθημερινότητά μας».

Θα λέγατε ότι κάθε άνθρωπος φτιάχνει τους δικούς του μύθους και μέσα απ΄ αυτούς προσπαθεί να κατακτήσει ή να κρατήσει τη ζωή του;

« Θα έπρεπε να φτιάχνει μύθους και αυτό είναι το πρόβλημα που γέννησε την ιδέα της ταινίας, ότι δηλαδή δεν φτιάχνουμε πλέον μύθους. Για να το πω με όρους πιο πολιτικούς, πιστεύω ότι από τη στιγμή που κατέρρευσαν οι συλλογικοί μύθοι, στους οποίους πίστευαν και στρατεύονταν οι άνθρωποι, πρέπει να φτιάξουμε προσωπικούς μύθους, να τους πιστέψουμε και μέσα από αυτήν τη διαδικασία θα ξαναβρούμε το νήμα του συλλογικού. Μια φράση του Πικάσο μού είχε μείνει στο μυαλό και διαρκώς επανέρχεται: “Ένα καλοζωγραφισμένο τριαντάφυλλο μπορεί να είναι πολιτικά πιο χρήσιμο από ένα κακογραμμένο μανιφέστο”».

Τέτοιες σκέψεις σε κάνουν να σκεφτείς ότι το νόημα της ζωής των ηρώων είναι η ουτοπία… Αλλά ο Πέτρος Σεβαστίκογλου το αρνείται κατηγορηματικά: «Όχι, δεν είναι η ουτοπία, είναι απλώς η πραγματικότητα. Μόνο που οι ακραίες εκφάνσεις της μπορεί να μοιάζουν με ουτοπία. Άλλωστε αυτό είναι που έχει μπερδέψει. Κόβοντας την πραγματικότητα σε ομοιόμορφα μέτρα, οτιδήποτε τα υπερβαίνει μοιάζει ξένο, ανέφικτο, χαρακτηρίζεται ουτοπία για να μην χρειαστεί κανείς να το κυνηγήσει και να το πλησιάσει. Δεν είναι ουτοπία λοιπόν, είναι μόνο πραγματικότητα».