Τύμπανα πολέμου και ενηλικίωσης

Ο ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΗ
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ, ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΖΗΛΕΥΤΗ
ΚΑΙ ΓΟΝΙΜΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ. ΜΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ
ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΚΑΛΟΖΩΙΣΤΗ, ΚΑΛΟΦΑΓΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΤΗ ΚΑΙ
ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΜΟΝΤΑΛΜΠΑΝΟ, ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗ
ΣΙΚΕΛΙΑ ΣΑΝ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ ΑΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ
ΔΕΣΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΚΡΙΝΗ ΓΕΝΟΒΕΖΑ ΠΟΥ ΤΟΝ
ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ, ΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ ΔΙΕΘΝΩΣ ΓΝΩΣΤΟ. 
Tα αστυνομικά του Καμιλλέρι μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής Σικελίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνικοπολιτική διάσταση της πλοκής- ιδίως δε στη Μαφία.

Στο πολύ πιο πρόσφατο Πανσιόν Εύα, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά λίγο μετά την ιταλική έκδοση και σε πολύ καλή μετάφραση (Φ. Ζερβού), ο τόνος αλλάζει, αλλά όχι ο τόπος. Βρισκόμαστε πάντα στη Σικελία, κινούμενοι ανάμεσα στις χαρακτηριστικότατες πλην όμως ανύπαρκτες πόλεις Βιγκάτα και Μοντελούζα, που ο συγγραφέας έχει ήδη επινοήσει στις προγενέστερες ιστορίες του. Αλλά τη θέση του επιθεωρητή Μονταλμπάνο καταλαμβάνει τώρα μια παρέα πιτσιρικάδων (των Νενέ, Τσίτσο και Γιακολίνο) που ενηλικιώνονται σε μια κομβική ιστορική περίοδο: την εποχή του φασισμού και του πολέμου. Μπαίνοντας σταδιακά στην εφηβεία, η παρέα ανακαλύπτει τον φασισμό, τον πόλεμο, κυρίως όμως τον έρωτα, τις σεξουαλικές ορμές, τα μυστήρια που περιτριγυρίζουν το παλιό κτίσμα στο λιμάνι όπου στεγάζεται η Πανσιόν Εύα.

Το βιβλίο εκτυλίσσεται σε πέντε «πράξεις», που αντιστοιχούν σε διαφορετικές φάσεις της παιδικότηταςεφηβείας των ηρώων, αλλά και σε διαφοροποιούμενες ιστορικές συγκυρίες. Στην αρχή, ο μικρός Νενέ παίζει τον γιατρό με τη μεγαλύτερη εξαδέλφη του στη σοφίτα και κάποια στιγμή πληροφορείται από τον παπά-εξομολόγο ότι αυτά δεν είναι παιχνίδια αλλά αμαρτία (δεν πτοείται ιδιαίτερα). Συγχρόνως, ικανοποιεί μερικώς την περιέργειά του μαθαίνοντας από τον πατέρα του ότι στην Πανσιόν Εύα «νοικιάζουν γυμνές γυναίκες». Όπως και ουκ ολίγα αγοράκια των 12 ετών, ο Νενέ παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την τριχοφυΐα του και το μέγεθος του μορίου του, περιμένοντας πώς και τι να μεγαλώσει, επιτέλους. Μέρος δεύτερο: είναι 14 ετών, η εξαδέλφη του έχει αρραβωνιαστεί και πρόκειται να παντρευτεί παρά τη θέλησή της με κάποιον που την ξεπαρθένεψε (δεκαετία 1930, Σικελία…). Προκαταρκτικά η εξαδέλφη, στη συνέχεια δε μια ωραία χήρα, μητέρα ενός (επιμελέστατου) συμμαθητή του, θα τον μυήσουν στην ερωτική πράξη. Μέρος τρίτο: μαζί με δύο συμμαθητές του (εξ ων ο ένας έχει τα «μέσα»), μεσούντος πλέον του πολέμου και των βομβαρδισμών, ο Νενέ θα εισέλθει από την πίσω πόρτα στα άδυτα των αδύτων. Στο ρεπό
Αρχίζει να επισκέπτεται κάθε Δευτέρα βράδυ την πανσιόν: είναι η μέρα που τα κορίτσια έχουν ρεπό. Τρώνε μαζί, τα λένε, χαριεντίζονται και ό,τι ήθελε προκύψει. Σημειωτέον ότι η μαντάμ Φλώρα, αυστηρή τσατσά

Αndrea Camilleri

ΠΑΝΣΙΟΝΕΥΑ

ΜΤΦ. ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗΣ, 2007 ΣΕΛ. 200, ΤΙΜΗ: 9,50 #

και τρόπον τινά ηγουμένη του ιδιότυπου αυτού μοναστηριού, τυγχάνει και δεινή στα λατινικά- αρχαία ελληνικά και κάνει ιδιαίτερα σ΄ ένα από τα αγόρια- με θεαματικά αποτελέσματα στις σχολικές επιδόσεις του. Εκεί λοιπόν, ζώντας την καθημερινότητα του ναού του έρωτα, η παρέα θα εξοικειωθεί όχι μόνο με την σεξουαλική πράξη, αλλά και με την εν γένει ανθρώπινη συνθήκη. Τα τρία τελευταία μέρη του βιβλίου, που είναι και τα πλουσιότερα και ωραιότερα, βρίθουν από ιλαροτραγικά περιστατικά και τραγελαφικά δράματα που εκτυλίσσονται στο μπουρδέλο: οι ανά δεκαπενθήμερο εναλλασσόμενες νεαρές πουτάνες, κουβαλάνε τις μικρές τους ιστορίες τις οποίες και μοιράζονται με τους μικρούς συνδαιτυμόνες τους. Η μία είναι θεούσα, περιτριγυρίζεται από εικονίσματα και βλέπει παντού θαύματα (και εκλαμβάνει ως άγγελο έναν Αμερικάνο αλεξιπτωτιστή ονόματι Άντζελο, που προσγειώνεται μια νύχτα στην ταράτσα της πανσιόν). Η άλλη, κομμουνίστρια, που συνδυάζει το επάγγελμα με την μεταφορά παράνομων μηνυμάτων, πληροφορούμενη ότι ο σύνδεσμός της έχει μόλις αποφυλακιστεί, προσπαθεί εις μάτην να τον συγκινήσει βάζοντας στο αιδοίο της μια φωτογραφία του Στάλιν. Και άλλες πολλές ιστορίες, που ο Καμιλλέρι θυμάται ή συνέλεξε και για τις οποίες ισχύει το «se non e vero e ben trovato» (ακόμα κι αν δεν είναι αληθινό, είναι ευρηματικό).