ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΑΡΜΑΡΟ, ΑΛΛΑ ΣΑΡΚΑ

Ο τοίχος του ερειπίου, πέφτοντας είχε αποκαλύψει ένα είδος αψίδας, κάτω από την οποία υπήρχε ένα υπέροχο άγαλμα από άσπρο μάρμαρο. Ήταν μιας κοπέλας, σε φυσικό μέγεθος, εντελώς γυμνό, με κεφάλι σηκωμένο, μαλλιά πιασμένα κότσο, στήθη υπέροχα, μάτια κλειστά, στόμα ανοιχτό σα να φώναζε σιωπηλά και χέρια ενωμένα σε στάση προσευχής. Τι παρίστανε το παράξενο άγαλμα; Η στάση του ταίριαζε καλύτερα όχι σε μπουρδέλο αλλά σε εκκλησία. Πλησίασε, το άγγιξε. Δεν ήταν μάρμαρο αλλά σάρκα. Το πτώμα μιας κοπέλας που είχε γίνει σαν άγαλμα από την ακαμψία του θανάτου και τη σκόνη.

(απόσπασμα από το βιβλίο)