ΜΑΤΙΕΣ Το «γιαούρτι»…

«Τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι…». Την ξέρετε την παροιμία. Αλλά δεν το πάω εκεί που πιθανότατα σκεφτόσαστε. Το πάω στη δουλειά μου. Και δη στη δουλειά του αθλητικού συντάκτη, που με οδήγησε στο δημοσιογραφικό επάγγελμα τη δεκαετία του ΄50. Πόσο σπουδαίοι δημοσιογράφοι εργάζονταν, τότε, στα «αθλητικά»: Παπαναγιώτου, Σπορίδης, Φουντουκίδης, Καπλάνογλου, Σισμάνης, Νικολαΐδης, Τζεφρόνης, Διακογιάννης, Σιδηρόπουλος, Μαρσώ, Σβολόπουλος, Βανδώρος, Ποιητίδης, Μπέρτσος, Μακρίδης, Σέμπος, Σγουρδαίος, Τσιριγωτάκης, Χιωτάκης, Τ. Μιχαηλίδης, Ρατσιάτος, κι άλλοι, κι άλλοι που τα ονόματά τους δεν μου ΄ρχονται τώρα στον νου. Ήταν πολύ δύσκολα εκείνα τα χρόνια για τους αθλητικούς συντάκτες. Οι συνάδελφοι των άλλων ρεπορτάζ τούς περιφρονούσαν. Δεν τους έγραφαν στην Ένωση Συντακτών ως… παρακατιανούς! Γι΄ αυτό και τους ανάγκασαν να ιδρύσουν τον Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών (ΣΑΤ και σήμερα ΠΣΑΤ), για να ΄χουν μια ταυτότητα οι άνθρωποι, να μπορούν να μπαίνουν στα γήπεδα για να περιγράψουν έναν αγώνα χωρίς να προπηλακίζονται από αστυφύλακες, πορτιέρηδες και «παράγοντες» που τους χαρακτήριζαν τζαμπατζήδες!

Είδαμε και πάθαμε- είχα μπει κι εγώ, το ΄60, στον ΣΑΤ- ώσπου να μας δώσουν έναν χώρο πάνω από τις κερκίδες, για να καθόμαστε σε μια καρέκλα και να κρατάμε σημειώσεις ακουμπώντας τα χαρτιά μας σε μια μακρόστενη τάβλα! Πού τα τωρινά μεγαλεία, με τα κουβούκλια, τις ιδιαίτερες εισόδους, τα τηλέφωνα, τα κομπιούτερ, τα μπαρ, τα καρτελάκια με τα ονόματα, τα «περάστε παρακαλώ» των ταξιθετριών…

Δεν είχαμε κανένα από τα «προνόμια» των συναδέλφων που ανήκαν στην ΕΣΗΕΑ- ένα κλειστό σωματείο την εποχή εκείνη. Κι από λεφτά; Ελάχιστα. (Γράφω αρκετά για όλ΄ αυτά στο τελευταίο βιβλίο μου «Είναι γλεντζές, πίνει γάλα», που έβγαλε ο Καστανιώτης). Αφήνω το πώς μας αντιμετώπιζαν οι αρχισυντάκτες και οι διευθυντές μας. Σαν να ΄μασταν μυρμήγκια! Μερικοί μάς έλεγαν «πεχλιβάνηδες»! Ενώ τα τελευταία ιδίως χρόνια, οι αθλητικοί συντάκτες έχουν ξεχωριστή θέση στο επάγγελμα. Και δικαίως.

Θα ήθελα, λοιπόν, αυτό τον καιρό να είμαι αθλητικός συντάκτης. Όχι για τους μισθούς κ.λπ. Μα για τη «χάρη» του πράγματος. Τότε η Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου σπάνια έπαιζε (με την Αίγυπτο κυρίως) και έτρωγε εφτάρες από τους αναπληρωματικούς της Ιταλίας ή της Αγγλίας. Ενώ τώρα μετέχουμε σε όλες τις διοργανώσεις, κατακτούμε πρωταθλήματα στο ποδόσφαιρο, έχουμε τη καλύτερη ίσως ομάδα μπάσκετ στον κόσμο και πετυχαίνουμε διακρίσεις, σε όλα τα σπορ!

Αρχίζει το φάιναλ φορ στο μπάσκετ, έχουμε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος, τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα, την άλλη Κυριακή τελειώνει το πρωτάθλημα και τον Ιούνιο η θριαμβεύτρια της Πορτογαλίας ομάδα μας στο ποδόσφαιρο ξαναρίχνεται στον αγώνα για το «Ευρωπαϊκό». Τα γήπεδα, παίρνουν φωτιά, οι αθλητικοί συντάκτες ζουν μέρες δόξας! Αχ να μπορούσαμε να γλιτώσουμε και από τον καρκίνο της βίας!..