«Όλα ήταν ένα παιχνίδι»

Τα τριάντα χρόνια καριέρας γιορτάζει με ένα ρεσιτάλ, απόψε, ο πιανίστας Δημήτρης Σγούρος. «Για μένα όλα ήταν παιχνίδι» λέει. Ακόμη και το πρώτο του ρεσιτάλ, σε ηλικία επτά ετών. «Θυμάμαι ένα κατάμεστο θέατρο και πλημμυρισμένη τη σκηνή από γλάστρες με λουλούδια. Αυτό ήταν που μου άρεσε πιο πολύ» λέει στα «ΝΕΑ».

Ο καιρός περνάει γρήγορα. Το πανελλήνιο θαύμαζε τότε εκείνο το προικισμένο παιδί που μπορούσε να κάνει «θαύματα» για την ηλικία του – και όχι μόνο. Η καριέρα, βέβαια, του σολίστα δεν είναι βεγγαλικό, όπως η σύντομη λάμψη κάποιων παιδιών του κινηματογράφου. Είναι ένας μαραθώνιος. Που για τους καλύτερους απλώς αρχίζει πολύ νωρίς.

«Για μένα τότε, εκείνα τα πρώτα ρεσιτάλ ήταν ένα παιχνίδι. Με εντυπωσίαζαν τα μεγάλα και δύσκολα έργα τα οποία άκουγα από σπουδαίους ερμηνευτές, σε δίσκους ή στο ραδιόφωνο. Και έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου αν θα μπορούσα κι εγώ να τα ερμηνεύσω.

Έτσι, όταν έγινε η πρόταση το 1977 από τον τότε δήμαρχο Πειραιά για ένα προσωπικό μου ρεσιτάλ στο Δημοτικό Θέατρο- η πρόταση έγινε τον Απρίλιο για να πραγματοποιηθεί τον Μάιο!

– δέχθηκα με χαρά. Ετοίμασα ένα δίωρο πρόγραμμα στο διάστημα αυτό, αρχίζοντας μάλιστα με δύο δικές μου συνθέσεις και κλείνοντάς το με τη Δεύτερη Ουγγρική Ραψωδία του Λιστ» θυμάται ο 37χρονος σήμερα πιανίστας.

Εκείνη την εποχή «παιδί- θαύμα» τον ανέβαζαν, «παιδί- θαύμα» τον κατέβαζαν. Αλλά αυτό δεν τον βάραινε: «Δεν είχα ακριβώς συνείδηση του τι έκανα. Μου άρεσε και αυτό ήταν όλο! Ο χαρακτηρισμός “παιδίθαύμα” χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα. Ενώ στο εξωτερικό με ενέταξαν από τα έντεκά μου χρόνια στις Σειρές των Μεγάλων Ερμηνευτών. Δεν έδινα σημασία στους χαρακτηρισμούς- με κο

ΙΝFΟ

Απόψε στις 20.30
στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (τηλ.
210-7282.333).
Εισιτήρια: 14, 26, 36, 52 ευρώ. Φοιτητικά:
8 ευρώ.

λάκευε που έπαιζα στις ίδιες σειρές και στις ίδιες σκηνές με τη Μάρθα Άργκεριχ, τον Μπαρεμπόεμ, τον Αράου, τον Ρίχτερ, τον Ροστροπόβιτς, τον Κάραγιαν. Και αυτό μού έδινε φτερά να συνεχίσω».

Άλλη μια συναυλία λοιπόν, σε Σειρά Μεγάλων Ερμηνευτών.

Με ένα πρόγραμμα απαιτητικό, που θα ανοίξει με τις Τέσσερις Μπαλάντες του Φρεντερίκ Σοπέν, έργο από τα πλέον δημοφιλή της περιόδου του ρομαντισμού, αλλά και ένα έργο του Μορίς Ραβέλ και το δύσκολο Ισλαμέι του Μίλι Μπαλακίρεφ. Αν και στον Δημήτρη Σγούρο δεν αρέσει ο χαρακτηρισμός αυτός. «Το κλασικό ποιοτικό ρεπερτόριο αποτελείται κυρίως από τέτοια “δύσκολα” έργα. Εξαρτάται από το πώς τα ερμηνεύει ο καθένας. Ο Ραβέλ πράγματι είχε πει ότι ήθελε να γράψει ένα δυσκολότερο έργο από το Ισλαμέι, το οποίο εθεωρείτο τότε το πιο δύσκολο πιανιστικό κομμάτι στην ιστορία της πιανιστικής σύνθεσης. Και έγραψε το Gaspard de la Νuit. Στο πρόγραμμά μου θα ερμηνεύσω και τα δύο. Όχι γιατί είναι δύσκολα, αλλά γιατί είναι υπέροχα».


Ο μέντορας Ροστροπόβιτς

Ο θάνατος του Μστισλάβ Ροστροπόβιτς στενοχώρησε τον Δημήτρη Σγούρο όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας μεγάλος μουσικός. «Οι δεσμοί μου μαζί του ξεκινούν το 1982 στο Άμστερνταμ» λέει. «Υπήρξε μέντοράς μου και στυλοβάτης της διεθνούς μου καταξίωσης. Έκανα μαζί του ντεμπούτο στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, επίσης στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο. Με παρουσίασε στον καλλιτεχνικό κόσμο του Βερολίνου με ένα μου ρεσιτάλ και με πρότεινε στους οργανωτές του Μονάχου να τον αντικαταστήσω όταν αρρώστησε. Και όλα αυτά μέχρι τα δεκατρία μου!».