Νέοι δίσκοι 

Λασπωμένο ροκ του Νότου

Η καλύτερη μουσική χρονιά είναι, λέει, το 2007 και σε αυτό υπάρχει μια βάση. Σκεφτείτε, με τους εύκολους δρόμους του Ίντερνετ όλο και πιο εύκολα βρίσκουμε πρόσβαση στις μουσικές που μας αρέσουν, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες βγάζουν το υλικό τους, οι μεμονωμένες κυκλοφορίες και ανεξάρτητες εταιρείες τροφοδοτούν με ακόμη πιο πολλές μουσικές το σύστημα. Πολλά από τα καινούργια έρχονται σε αντίθεση με τα ΄80s φλας μπακ που κόντεψαν να μας κουφάνουν, ενώ η νέα γενιά που κάνει μουσική είναι η πιο ακομπλεξάριστη από όλες.

Κings Οf Leon «Βecause Οf Τhe Τimes» (Sony/ΒΜG)

Και τα καλά νέα μάς βάζουν κατευθείαν στο θέμα μας- τους Κings Οf Leon. Μην ψάχνετε άλλο, το ροκ είναι εδώ. Αυτά τα παλικάρια από τον Νότο της Αμερικής- από όπου άλλωστε το ροκ εν ρολ πήρε για πρώτη φορά τη φόρμα του- κάνουν επίδειξη ήχου, στυλ, περιεχόμενου και του τι εστί ροκ τη σήμερον ημέραν. Λαχανιασμένοι, με τις κιθάρες να βγάζουν φωτιές και τις φωνές να σκάβουν βαθιά και να βρίσκουν χρυσάφι, οι αδελφοί Followill κάνουν αυτό που φαίνεται τόσο απλό, αλλά και μακρινό όνειρο για τόσους άλλους που το παλεύουν εκεί έξω. Προσέξτε, αυτό το κάπως από τα παλιά ύφος που βγαίνει μπροστά δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Είναι ένα από τα μυστήρια του Νότου, ο λασπωμένος ηλεκτρισμός που βγάζει το γκρουπ από όπου και αν το πλησιάσεις και οι αφηγήσεις από τον κόσμο του αλλόκοτου και της διπλανής πόρτας. Έχει να κάνει με το δικό τους περιβάλλον και με το πώς μεγάλωσαν οι γιοι του Λίον, περιπλανώμενου πάστορα, γοητευμένοι από την αμαρτία. Γιατί είπαμε: βουτηγμένοι στο ροκ εν ρολ είναι και διψάνε να πουν τις ιστορίες τους. Εκεί, στην εξοχή, στο Νάσβιλ όπου ηχογραφούν αυτά τα τραγούδια και μακριά από το ανοιχτό βιβλίο της πόλης, χωράνε πολλές ερμηνείες. Οι Κings Οf Leon το ξέρουν. Για την ακρίβεια, μόνο αυτό ξέρουν. Αρκεί και περισσεύει. Κολασμένο ροκ και ένα Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι στις φλόγες. Το θέμα είναι η ίδια η ζωή: τα κορίτσια και οι ιστορίες τους, ρόδες, νύχτες και γεμάτο ντεπόζιτο. Βγάζεις άκρη; Ούτε αυτοί. Αλλά έχει πλάκα. Μέχρι το τρίτο τους άλμπουμ έχουν παίξει σε συναυλίες που φτάνουν ώς τη Δευτέρα Παρουσία, έχουν ανοίξει για τους U2 και τον Ντύλαν, έχουν υποκύψει σε όλους τους πειρασμούς. Είναι the real thing και ροκ πολλών αστέρων.
5 λόγοι για μουσική αισιοδοξία

1Το ροκ έχει ξυπνήσει για τα καλά. Ακούστε: Ηold Steady, Wilco, Αnd Υou Will Κnow Us Βy Τhe Τrail Οf Dead, Τhe Νational, Todd Snider, Αpples Ιn Stereo (για μια πρώτη γεύση)

2 Τα «live» γίνονται πάλι κυρίως πιάτο και οι συναυλίες, η σπεσιαλιτέ στο μενού. Και όλοι παίζουν παντού.

3Σόουλ, τζαζ, ρέγκε, χιπ-χοπ, ντανς… στο μίξερ. Όταν είπες «μετά τους Οutkast, τι;» ήρθαν οι Gnarls Βarkley. Μετά τους G.Β, όλοι ανακατεύουν non-stop.

4 Οι ποπ σταρ κάνουν δουλειά. Ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Κριστίνα Αγκιλέρα παράδειγμα προς μίμηση.

5 Tα ΄80s έδειξαν σημάδια κούρασης (δυστυχώς όχι πολύ).


Ο παλιός…

Παλιές καραβάνες, αλλά και οι τελευταίοι του είδους. Ένα από τα πρώτα αυτά ζεστά απογεύματα, με τη γύρη να χορεύει τρελά και τις μυρωδιές να έχουν φτάσει ώς τα βαγόνια του Μετρό, έβαλα το «Last Οf Τhe Βreed » (Lost Ηighway) με τους γερόλυκους της κάντρι. Τους εξής τρεις: Γουίλι Νέλσον,Μερλ Χάγκαρντ και Ρέι Πράις και ούτε αγιόκλημα ούτε γιασεμιά και τέτοια, αλλά ωραία σκονισμένα τραγούδια, εκείνη η κάντρι που όσο παλιώνει τόσο πιο απολαυστική γίνεται. Μετά είπα να δω την «Άγρια Συμμορία», αλλά προτίμησα να ακούσω και το δεύτερο CD, με το «Ι΄ ll Κeep on Loving Υou». Γιατί και ρομαντικός μπορείς να είσαι και να βλέπεις και Νip Τuck που λέει ο λόγος. Εξάλλου είναι μεγάλες «μούρες» αυτά τα γερόντια.

… o αλλιώς…
Κάκτοι, Μεξικό, κιθάρες, ιρλανδέζικη φολκ, ουίσκι, τεκίλα, κάπου εκεί ανάμεσα σε αυτά και η κομπανία των Βrandos, που είχαν χαθεί, μα ξανάσμιξαν και χωρίς να δώσουν εξηγήσεις στο «Οver Τhe Βorder» (Βlue Rose) ένωσαν με συρραπτικό τον ιρλανδέζικο σκοπό του «Μerrily Κissed the Quaker» και το «Guantanamera»και στη μέση «ρόκαραν» ασυστόλως, έτσι ώστε πολλοί θα πιουν στην υγειά τους. Έπειτα από κάμποσα ποτήρια το σίγουρο είναι πως δεν θυμάσαι πού πατάς και πού βρίσκεσαι. Και δεν έχει και σημασία. … και η Ντόλι
Ναι, η Ντόλι. Από τις πιο φρέσκιες επανακυκλοφορίες που αξίζει κανείς να τσεκάρει, το «Μy Τennessee Μountain Ηome» (RCΑ), το οποίο η Ντόλι Πάρτον είχε ηχογραφήσει το 1972 στο Νάσβιλ, στα θρυλικά στούντιο που έκαναν τα γλυκόπικρα τραγούδια της ακόμη πιο έντονα και νοσταλγικά. Πέρα από κάθε περιγραφή το «Τhe Letter», όπου η Ντόλι διαβάζει γράμμα που στέλνει στην οικογένεια και γενικά αυτό το Ντόλι cult σε συνδυασμό με Νάσβιλ- Τενεσί έρχεται και «γράφει».