ΜΑΤΙΕΣ Το χάλι μας

Μιλάει ο αφοπλισθείς φρουρός της οικίας του Ρ. Κεδίκογλου (πρόεδρος του Αρείου Πάγου). Και ό,τι λέει, μοιάζει με κωμωδία του παλιού ιταλικού κινηματογράφου: «Την ώρα που μού επιτέθηκαν, μιλούσα στο κινητό μου και ήμουν αφηρημένος. Είχα ακουμπήσει το υποπολυβόλο μου στο γραφείο που βρισκόταν μέσα στο κουβούκλιο-σκοπιά, ενώ είχα βγάλει και το αλεξίσφαιρο γιλέκο μου, περιμένοντας τον συνάδελφο που θα με αντικαθιστούσε στη βάρδια μου. Ακολούθησα τους κουκουλοφόρους, εκλιπαρώντας τους να μου επιστρέψουν τα όπλα μου. Τους φώναζα πως είμαι νέος στο Σώμα και θα έχω πρόβλημα με τα όσα έγιναν. Αυτοί, όμως, γύρισαν και μου είπαν:

“Είσαι τρελός, άνθρωπέ μου, που μας ακολουθείς; Γύρνα πίσω μη σε σκοτώσουμε!”. Κατόπιν, με το κινητό μου και τον ασύρματο, ειδοποίησα την Άμεσο Δράση». Την οποία, προσθέτω εγώ, είχαν ειδοποιήσει στο μεταξύ και περαστικοί οδηγοί λεωφορείων, από την Ποσειδώνος…

Κι από την κωμωδία, στο δράμα:

μπορείτε να μεταφερθείτε στη θέση αυτού του 21χρονου αστυφύλακα, που ξαφνικά βρέθηκε άοπλος μπροστά σε κουκουλοφόρους; Δεν θα έτρεμε η ψυχή του, μήπως και τον «καθαρίσουν»; Και δεν θα είχε, συγχρόνως, στην άλλη άκρη του μυαλού του, τους προϊσταμένους του, να τον στήνουν απέναντί τους και να τον πολυβολούν με ερωτήσεις, αποφασισμένοι να τον τιμωρήσουν- και δικαίως- παραδειγματικά; Ας μην ξεχνάμε, όμως, και το ότι οι δύο κουκουλοφόροι, που έφτασαν ώς το σπίτι του προέδρου, δεν βρήκαν κανένα εμπόδιο στον δρόμο τους, δεδομένου ότι κανένας αστυνομικός δεν κυκλοφορούσε στην περιοχή. Η δε οργάνωση, στην οποία προφανώς ανήκουν οι δύο, είχε φροντίσει, εδώ και περίπου έναν χρόνο, όπως άκουσα στην τηλεόραση, να καταστρέψει όλες τις κάμερες, που ελέγχουν τις γύρω γειτονιές…

Έβλεπα, το βράδυ της Παρασκευής, στην ΤV, τον χαλασμό που γινόταν στα Εξάρχεια: μολότοφ, εμπρησμοί, κατεστραμμένα αυτοκίνητα, αστυνομικοί ταμπουρωμένοι στο Τμήμα τους. Και άκουσα και τον αντιπρόεδρο των Ειδικών Φρουρών να καταγγέλλει ότι από τον Οκτώβριο του 2006 έχουν ζητήσει από την υπηρεσία του να τους στείλουν έναν αξιωματικό με πείρα στα «επιχειρησιακά», άνθρωπο της φωτιάς δηλαδή και, αντ΄ αυτού, τους έστειλαν έναν γραφειοκράτη!

Το Σάββατο, είχα πιάσει κουβέντα στο καφενείο με έναν αστυνόμο α΄, που τον γνωρίζω από καιρό. «Πώς πάει;». «Θέλω να τα παρατήσω. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, παίρνουμε λίγα λεφτά, κινδυνεύουμε κι από πάνω. Και δεν έχουμε και άντρες. Εγώ βγάζω περιπολίες μέρα παρά μέρα, ελλείψει ανδρών. Ένας ολόκληρος κόσμος έχει διατεθεί για την προστασία διαφόρων προσώπων- κυριαρχούν οι δημοσιογράφοικαι ο πολίτης, στους δρόμους, φοβάται. Δικαίως. Έχουμε τα χάλια μας! Και δεν φταίει ο Πολύδωρας, ο Χρυσοχοΐδης κ.λπ. Η κοινωνία μας, έτσι όπως την έχουμε καταντήσει, φταίει. Δεν θέλει να έχει τον αστυφύλακα συνεργάτη και φίλο. Και τον έχει απαξιώσει, πλήρως. Αλλά κι εμείς, οι αστυνομικοί, μαντάρα τα ΄χουμε κάνει…».