Το πνεύμα του τόνου

O τελευταίος της συντεχνίας

Έφυγε από τη μάταιη τούτη ζωή πλήρης ημερών ένας από τους σημαντικότερους θεμελιωτές του μεταπολεμικού μας ηθογραφικού θεατρικού μορφώματος. Ο Νίκος Τσεκούρας. Μαζί με τη μεγάλη, απούσα πλέον από τη ζωή, ομάδα των κωμικών ηθογράφων μας, του Λιδωρίκη, του Μπόγρη, του Καγιά, του Ρούσσου, του Τζαβέλλα, του Ψαθά, του Σακελλάριου, του Γιαννακόπουλου, του Φωτιάδη, του Τσιφόρου, του Γιαλαμά, του Πρετεντέρη (Θεέ μου, τι γενναία αλυσίδα θεατρικής παράδοσης!) δημιούργησαν το νεοελληνικό ιθαγενές θεατρικό υβρίδιο που κάποιοι κακοπροαίρετοι ονόμασαν σχετλιαστικά «φαρσοκωμωδία», αγνοώντας πως αυτό το μπάσταρδο είδος ήταν δυναμικός γάμος δύο μεγάλων και γόνιμων θεατρικών ειδών, της φάρσας και της κωμωδίας. Ο Τσεκούρας με πλήρες έργο κι αν ακόμη είχε γράψει μόνο το «Αν δουλέψεις θα φας», μια πολιτική σάτιρα που παίχτηκε από τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» μετά την Κατοχή (Βεάκης, Γιαννίδης κ.τ.λ.), θα είχε την ευγνωμοσύνη μας. Μαζί με τον «Φον Δημητράκη», τους «Γερμανούς ξανάρχονται», την «Πινακοθήκη των ηλιθίων» του Τσιφόρου και το «Παραμύθι του φεγγαριού» του Τζαβέλλα έγραψαν πριν από τη Λογοκρισία του Εμφυλίου ματαιωμένη προοπτική για τη δραματουργία μας.