ΜΑΤΙΕΣ Οι γυναίκες

Ήταν αραχτός σε τρεις καρέκλες σ΄ ένα καφενείο του Θησείου και «αγόρευε» στην αντροπαρέα: «Η γυναίκα θέλει χάδι. Αλλά και να αισθάνεται πως έχει άντρα δίπλα της. Να τρώει και καμιά φάπα όταν βγάζει γλώσσα! Εγώ, αυτή την τακτική ακολουθώ από τότε που παντρεύτηκα. Και όλα μού πάνε μέλι-γάλα». Αυτά ο Νώντας ο «μάγκας». Ακροατές του, πέντε φίλοι του που χασκογελούσαν…

Τέτοιες κουβέντες ακούω πολύ συχνά. Από άντρες βέβαια! Και τις ακούω ακόμη και στην τηλεόραση. Που σημαίνει ότι η «ενδοοικογενειακή βία»- για την οποία μιλάμε κάθε τόσο, πιστεύοντας ότι όσο πάει και λιγοστεύειεξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει σε πολλά σπίτια. Όχι μόνο στην επαρχία, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά κι εδώ, στην καρδιά της Αθήνας. Όσο για την ψυχολογική ή τη σεξουαλική βία, τα πράγματα είναι δέκα φορές χειρότερα.

Ζήτησα στοιχεία γι΄ αυτή την κατάσταση από τη γενική γραμματέα Ισότητας, Ευγενία Τσουμάνη. Μου είπε πολλά. Και είχε την καλοσύνη, επιπλέον, να μου στείλει ένα έντυπο (το εξέδωσε η Γραμματεία), που το διαβάζεις και σου σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής! Και, για να μη μιλάμε στον αέρα: το 67% των γυναικών που κακοποιήθηκαν και απευθύνθηκαν στα Συμβουλευτικά Κέντρα ΑθήναςΠειραιά είναι έγγαμες. Και απευθύνθηκαν στα Συμβουλευτικά Κέντρα αφού είχαν χωρίσει από τους συντρόφους τους! Δηλαδή, έτρωγαν ξύλο και έκαναν υπομονή, με την ελπίδα ότι μπορεί ν΄ αλλάξει συμπεριφορά ο «αφέντης»! Ώσπου το ποτήρι ξεχείλισε…

Και πάμε παρακάτω: επτά στις δέκα γυναίκες που κακοποιήθηκαν από τους συντρόφους τους, από το 2002 έως το 2006, είναι αλλοδαπές. Και από αυτές τις αλλοδαπές, τέσσερις στις δέκα είναι Βαλκάνιες. Κάτι ακόμη: είναι μύθος το ότι οι γυναίκες που κακοποιούνται είναι συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Τα στοιχεία δείχνουν ότι επτά στις δέκα γυναίκες είναι Δευτεροβάθμιας, Τεχνολογικής ή Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης. Και ξυλοκοπούνται όχι μόνον οι φτωχές γυναίκες, όπως πιστεύουν μερικοί, αλλά και οι πλούσιες.

Λέει σπουδαία πράγματα αυτό το βιβλιαράκι της Γ.Γ. Ισότητας. Και το κρατάω, γιατί σκοπεύω να επανέλθω στο ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας. Που είναι, χωρίς αμφιβολία, εξαιρετικά σοβαρό. Σημειώνω, για την ώρα, ότι ο νόμος 3500/2006- τον οποίο μελέτησα- προσπαθεί να αντιμετωπίσει όσο μπορεί αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Δυστυχώς, όμως, δεν αρκούν οι νόμοι «για να γυρίσει ο ήλιος». Είναι ανάγκη να καταλάβουν και οι γυναίκες ότι εξαρτάται από τις ίδιες, πρωτίστως, να βελτιωθεί η σημερινή- άθλιακατάσταση. Υπάρχει, μήπως, αντίρρηση;