[ ΑΙΧΜΕΣ ] Καμπάνια χωρίς σαμπάνια

Πέρα από την επιστροφή της διπολικότητας και τη μαζική συμμετοχή, η προεκλογική εκστρατεία και ο πρώτος γύρος των γαλλικών εκλογών σφραγίστηκαν και από κρίσιμες υπόγειες εξελίξεις.

1. Ενδιαφέρον, όχι ποιότητα. Μεγάλο ενδιαφέρον και ενεργοποίηση, αλλά ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση ανικανοποίητου από την ποιότητα των υποψηφίων και την καμπάνια τους. Ο τελικός νικητής δεν θα έχει μπροστά του ρόδα, αλλά γκρίνια- ιδίως αν είναι ο πιο πολωτικός Σαρκοζί.

2. Πίσω από το νέο, το παλιό. Κυρίαρχο αίτημα η ανανέωση, πενηντάρηδες υποψήφιοι και «νεωτερικός», στα χαρτιά, λόγος όλων πλην Λεπέν. Αλλά και ανακύκλωση του συστήματος, των σχέσεων με τον Τύπο και το κεφάλαιο, φλου αρτιστίκ στις θέσεις, αδυναμία αντιμετώπισης της πραγματικής κρίσης της πολιτικής. Όλα αλλάζουν, αλλά μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει.

3. Θρίαμβος του λαϊκισμού. Παρά τα υψηλότερα από το 2002 ποσοστά τους, ποτέ οι λόγοι και οι υποσχέσεις των βασικών υποψηφίων δεν ανέδυαν τόσο καιροσκοπισμό- ακριβώς για να αποφύγουν το «χουνέρι» του 2002. Η Δεξιά έχασε έτσι την ευκαιρία να αποκαθαρθεί από τη θλιβερή κληρονομιά του Σιράκ και οι σοσιαλιστές να ανανεωθούν ιδεολογικά και κοινωνικά. Βαρύ τίμημα για την εξουσία- και κυρίως για την άσκησή της.

4. Ο διχασμός της ιντελιγκέντσιας. Στη χώρα του (απόηχου του) Βολταίρου, η- αριστερή κατά κανόνα- διανόηση για πρώτη φορά είτε έμεινε σιωπηλή είτε μπέρδεψε απελπιστικά τις γραμμές της. Η περαιτέρω μείωση της επιρροής των διανοουμένων είναι ένα ακόμα βήμα προς την αμερικανοποίηση της γαλλικής πολιτικής σκηνής.

5. Η απουσία της Ευρώπης. Σε μια χώρα που σχίστηκε στη μέση από το προπέρσινο «όχι» στο Ευρωσύνταγμα- κι έσχισε το ίδιο και την Ευρώπη ολόκληρη – το (πολιτικό) μέλλον της ηπείρου μας ήταν απόν από τον προεκλογικό διάλογο. Οι Γάλλοι και οι μέλλοντες ηγέτες τους φαίνεται ότι αγαπούν την Ευρώπη, όπως αγαπούν και καθετί που δεν είναι αμιγώς γαλλικό: αγνοώντας το, αν δεν τους βολεύει. Ο νέος Πρόεδρος πάντως, δεν θα έχει ούτε μια στιγμή αυτή την πολυτέλεια.