Φαινόμενα

Το ρούχο είναι το περιεχόμενο

Είναι επόμενο, αφού ούτε οι ερμηνείες ούτε τα ίδια τα τραγούδια ξεχωρίζουν στη γιουροβιζιονική φιέστα, τα ρούχα που θα ντύσουν τους αοιδούς να μετατρέπονται σε μείζον ζήτημα
Ποιος είδε τον μετρ της παγιέτας Κωστέτσο και δεν τον φοβήθηκε με το ξέσπασμά του πάνω από τις κρεμάστρες για τον γιουροβιζιονικό του αποκλεισμό. Δεν θα τον προτιμήσει το ζεύγος Κοριαλά- Ευρυδίκης για το ντύσιμό του τη βραδιά του τελικού, παρ΄ όλο που μέχρι τώρα αυτός είχε αναλάβει την ντεκορασιόν των αοιδών.

Αυτό κι αν ήταν θέαμα! Ποιο τραγούδι, ποιοι στίχοι, ποιοι τραγουδιστές; Τα ρούχα είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Αν αναρωτιόμαστε τι νόημα έχει το γιουροβιζιονικό πανηγύρι, ιδού, οι παράπλευρες βιομηχανίες της ματαιοδοξίας περιμένουν να αναπτυχθούν και να οργανωθούν υπό την ομπρέλα της γιουροβιζιονικής φιέστας.

Πάνω που είχαμε ανησυχήσει με τόση ησυχία. Φτάναμε στην τελική ευθεία για τη γιουροβιζιονική φιέστα αναιμάκτως. Ούτε ρουθούνι να μην ανοίξει στα τηλεπαράθυρα; Το μπλουζάκι του Σαρμπέλ δεν στάθηκε αρκετό για να συντηρήσει πέραν του τριημέρου κουτσομπολίστικα αφιερώματα. Άλλωστε ποιο άλλο θέμα να μας απασχολήσει σχετικώς με τη Γιουροβίζιον- μήπως τα τραγούδια, οι μουσικές, οι ερμηνείες; Ποιος νοιάζεται;

«Για ένα πουκάμισο αδειανό» έλεγε ο στίχος για την απουσία νοήματος κάποτε, αλλά όπως φαίνεται αυτό που έχει απομείνει στον τομέα του τραγουδιού είναι σκέτο το «πουκαμισάκι». Το νόημα το δίνει η αγορά του βλέμματος.

Ήθη της παλιάς ελληνικής επαρχίας, όπου το ακριβό αλλά και φανταχτερό ντύσιμο υπογράμμιζε την κοινωνική άνοδο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο έχει υποδεχθεί η εγχώρια αγορά της σοουμπίζ τους κανόνες που επικρατούν στις αντίστοιχες αγορές του εξωτερικού, όπου η βιομηχανία του τραγουδιού συνδέεται και υποστηρίζει τη βιομηχανία της μόδας. Ακριβό, φανταχτερό και να προκαλεί ζηλόφθονα αισθήματα στις ανταγωνίστριες.

Ως εκ τούτου ερίζουν κυρίες της πίστας για το ποια έχει εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα των πλουμιστών μοντελακίων, χωρίς τα οποία προφανώς η φωνή δεν βγαίνει στις σωστές νότες και οι δημοσιογράφοι επιδίδονται σε κοπιώδεις έρευνες για να αποκαλύψουν ποια θα φορέσει τι, αφού το τι θα τραγουδήσουν και το πώς είναι μάλλον βαρετή υπόθεση (έτσι κι αλλιώς μοιάζουν τα τραγούδια).

Ως εκ τούτου το θέαμα που πρόσφερε ο θυμωμένος μετρ Κωστέτσος, ο οποίος ξεσπάθωνε στο μικρόφωνο της Λιβανίου ανάμεσα στις κρεμάστρες και κατόπιν στο τηλεπαράθυρο της Λαμπίρη, ήταν εξόχως ενδιαφέρον. Άλλωστε με τι να ασχοληθεί το φιλοθέαμον αν όχι με τις παγιέτες και τα φτερά των γιουροβιζιονικών καλλιτεχνών τέτοια εποχή;

Θα τους πάει στα δικαστήρια, θα κάνει ασφαλιστικά μέτρα για να αποσύρουν όλες τις φωτογραφίες τους όπου φορούν τα δικά του ρούχα.

Χάρη στη δική του βράκα, που φόρεσε ο Κοριαλάς άρχισε να συζητιέται το τραγούδι τους. Είπαμε το «πουκάμισο» είναι το περιεχόμενο κατά το μέσο είναι το μήνυμα. Έτσι και φορέσουν Ευρυδίκη- Κοριαλάς οτιδήποτε θυμίζει την τεχνοτροπία του θα τους καταγγείλει, λέει και αρπάζει πάλι τις κρεμάστρες και αρχίζει να δείχνει: «Είτε είναι αυτή η παγιέτα ή αυτή η παγιέτα, γιατί είναι άλλη παγιέτα αυτή από αυτή (δείχνει για να συνειδητοποιήσει το φιλοθέαμον τη διαφορά παγιέτας από παγιέτα), είτε αν δω κολάν παγιέτα, είτε αν δω λουστρίνι κολάν, είτε αν δω φτερά, ό,τι κι αν δω από αυτά, θα φτάσω μέχρι τα ευρωπαϊκά δικαστήρια για να διαφυλάξω τα δικαιώματά μου…».

Έχω πελάτες που τους ντύνω και γίνονται φίρμες και σηκώνουν μύτη, αποκτούν ένα «ίγκο» (egο, με προφορά- «εγώ» ελληνιστί)…».

Αυτό κι αν ήταν θέαμα! Ποιο τραγούδι, ποιοι στίχοι, ποιοι τραγουδιστές; Τα ρούχα είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής

Αρχοντοχωριάτες

Δράμα, μεγάλο δράμα διαδραματίστηκε πάνω από μια βράκα και ένα κολάν. Γιατί βεβαίως, κόστισαν και μια περιουσία οι παγιέτες και η εργασία, όλη στο χέρι, 2 εκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα, να τα ακούει ο μισθοσυντήρητος και να του τρέχει το δάκρυ κορόμηλο για το δράμα του μετρ των παγιετών.

Όλα αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από τους σπασμούς μιας αγοράς, η οποία προσπαθεί να ακολουθήσει τους ξέφρενους ρυθμούς κατανάλωσης των κολοσσιαίων αγγλοσαξονικών.

Τρέχουμε θαμπωμένοι πίσω από οργανωμένες βιομηχανίες του εφήμερου θεάματος και της ματαιοδοξίας σαν ξιπασμένοι αρχοντοχωριάτες, για να δείξουμε πως κατέχουμε το άθλημα της μόδας και τις σοουμπίζνες και καταλήγουμε να κάνουμε θέαμα το μαλλιοτράβηγμα και τα «μπουγαδόνερα» με αφορμή ένα «πουκαμισάκι» (παγιετέ, βεβαίως).