ΜΑΤΙΕΣ Δυσαρέσκεια

Είναι απίστευτο: σε τηλεφωνική δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η «Κάπα Research» σε 2.007 νοικοκυριά και τα αποτελέσματά της δημοσιεύθηκαν στο χθεσινό «Βήμα», στο ερώτημα «πολλοί ισχυρίζονται ότι η περίοδος της δικτατορίας είχε και οφέλη για τη χώραεσείς συμφωνείτε με την άποψη αυτή;», το 30,2 % των ερωτηθέντων απάντησε «ναι» και το 20,7% «μάλλον ναι»! Δηλαδή, παραπάνω από τους μισούς πολίτες που πήραν μέρος στην έρευνα, βλέπουν με καλό ή σχεδόν καλό μάτι, τα έργα και τις ημέρες των «μαύρων συνταγματαρχών» κατά τη διάρκεια της επτάχρονης τυραννίας!!!

Η δημοσκόπηση όμως αυτή μπορεί- και πρέπει κατά τη γνώμη μου- να διαβαστεί και αλλιώς: αυτό το 50,9%, δεν… νοσταλγεί φυσικά τη χούντα, αλλά είναι απογοητευμένο από τις επιδόσεις της δημοκρατίας μας (της καλύτερης δημοκρατίας, πιστεύω, που είχε ποτέ αυτός ο τόπος). Κατά την ίδια δημοσκόπηση, οι περίοδοι διακυβέρνησης που ξεχώρισαν ήταν η οκταετία 1981-89 του Ανδρέα Παπανδρέου και η πενταετία (1974-79) του Κωνσταντίνου Καραμανλή (31,9% και 27,2% αντίστοιχα). Για τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, σχεδόν δεν γίνεται λόγος (2,2%). Ακόμη χειρότερα είναι τα ποσοστά για την Οικουμενική (2%), την κυβέρνηση του Ανδρέα κατά την τριετία 1993-96 (1,6%) και του Γ. Ράλλη (1,3%). Απογοήτευση υπάρχει, σε σχέση με τις κυβερνήσεις Ανδρέα και Καραμανλή, τόσο από τη σημερινή κυβέρνηση (13,9%) όσο και από τον Σημίτη (13,1%).

Αυτά με το γκάλοπ, που διενεργήθηκε τις τελευταίες ημέρες (16-20 Απριλίου). Το ζήτημα όμως δεν είναι να μελετάμε εμείς, οι κοινοί θνητοί, τις δημοσκοπήσεις και να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας, αλλά οι πολιτικοί. Τα κόμματα. Και δεν είναι καθόλου παρήγορο το ότι, παραπάνω από τους μισούς Έλληνες τού εν λόγω γκάλοπ είναι λίγο (35,9%) ή καθόλου (18,6 %) ευχαριστημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία μας! Και δράττομαι της ευκαιρίας για να σημειώσω ότι και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος, πρόσωπο αδιαμφισβήτητου κύρους και κρυστάλλινης εντιμότητας, μιλώντας την Παρασκευή σε ιατρικό συνέδριο, τόνισε ότι «μαζί με την κοινωνία πάσχει η πολιτική, η δικαιοσύνη και η δημόσια διοίκηση. Τα πάντα στην Ελλάδα οδεύουν να είναι διεφθαρμένα. Οι πάντες εξαγοράζονται. Η κοινωνία μας έχει παρακμάσει και δεν υποστηρίζει την αξιοπρέπεια, την ειλικρίνεια, τον σεβασμό του καθήκοντος και τη συναίσθηση της ευθύνης». Και πρότεινε, καθαρά και ξάστερα, ότι δεν πρέπει να υπάρχει ειδική μεταχείριση ούτε για τους υπουργούς ενώπιον των δικαστηρίων.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: από την ώρα που ένα κόμμα κερδίσει την εξουσία, το κύριο πρόβλημά του είναι το πώς θα την ξανακερδίσει. Το ίδιο συμβαίνει και με τους βουλευτές: από την ώρα που θα εκλεγούν, για ένα πράγμα, πρωτίστως, ενδιαφέρονται: πώς θα επανεκλεγούν. Πού θέλω να καταλήξω: τα κόμματα, οι κυβερνήσεις, ο πολιτικός κόσμος, έχουν τεράστια ευθύνη για το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει πιάσει πάτο, σε όλους τους τομείς.

Όφειλαν να έχουν προσφέρει πολύ περισσότερα στην πατρίδα μας αυτά τα 33 χρόνια του ελεύθερου μεταπολιτευτικού βίου. Υπάρχει, όμως, πάντα καιρός. Χρειάζεται, ωστόσο, υπερπροσπάθεια. Απ΄ όλους μας. Γιατί κι εμείς, οι καταναλωτές κυρίως και όχι οι ενεργοί πολίτες, έχουμε τις ευθύνες μας.